Η Gen-X και οι επόμενες που έπιασαν το νόημα και το συνέχισαν εκπροσωπήθηκαν παραπάνω από επάξια κατά τη χθεσινή βραδιά του Release Athens, το «άνοιγμα» της σκηνής της Πλατείας Νερού για φέτος το καλοκαίρι.
Τη σκηνή άνοιξε με μπλε μαλλί και φωνή αλά Γκουέν Στεφάνι -για να είμαστε μέσα στο end-of-‘90s vibe- η Ecca Vandal.
Γεννημένη στη Νότια Αφρική από γονείς από τη Σρι Λάνκα ζει στην πολυπολιτισμική Μελβούρνη της Αυστραλίας και παράγει ηλεκτρο-πανκ ήχο με επιρροές από τη Νότια Ασία, μαζί με λίγο χιπ-χοπ για να ζεστάνει το κοινό για το ραπ ροκ των headliners.
Ακολούθησαν οι Viagra Boys που μένουν πιστοί στα ‘90s με τραγούδια για τσιγάρα και μπύρα πράσινη από κουτάκι επί σκηνής, αρνούμενοι να ακολουθήσουν το σουηδικό (από όπου και προέρχονται) πρότυπο υγιεινής ζωής στη φύση, που τρεντάρει τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι συγκρότημα που ιδρύθηκε μόλις το 2015, o frontman είναι millennial (γεννηθείς το 1990) από την Αμερική, παρόλα αυτά η μπάκα (κοιλάρα με τατού) είναι το σήμα κατατεθέν του και τραγουδά ξαπλωμένος ανάσκελα στο πάτωμα για να το ζήσει η Gen-X κι όσοι βαρεθήκαμε με τη γυμναστική, δίαιτα, ευεξία, αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, καταπίεση, ααααα…
Πέσε στο πάτωμα να ξανανιώσεις. Παίξε και λίγο παράφωνη τρομπέτα. Άνοιξε και μία πράσινη σαν τον φίλο μου τον Sebastian τον Murphy.
Και ήρθε η ώρα για το main act. Οι Limp Bizkit είπαν αυτό που σκεφτόμασταν όλοι: Party like it’s 1999. Έξυπνο, γιατί έπαιζαν και τραγούδια του ’99 στο ραδιόφωνο ενδιάμεσα από τα τραγούδια τους για να ξεκουραστούν. Στα 55 του ο μεγαλύτερος της παρέας, Fred Durst, τα έδωσε όλα, χοροπηδώντας σαν να ήταν 1999. Τραγούδησε για τη γενιά του με το My Generation, “Generation X, Generation Strange”, ως πραγματικός εκπρόσωπος της λιγότερο τραγουδισμένης αυτής γενιάς ανάμεσα στους boomers και τους millennials – για να μην πούμε για το πόσο έχουμε συζητήσει την Gen-Z, μπαίνοντας πιο γρήγορα κι από το ΑΙ ήδη στην Gen-Alpha.
Πανέξυπνο επίσης το εφέ με τα λόγια του κάθε τραγουδιού με μεγάλα γράμματα -για όσους παρτάρουν ακόμα, αλλά έχει ξεκινήσει το «δε βλέπω μακριά πολύ καλά». Μου θύμισε πραγματικά τα ‘90ς, όταν αγοράζαμε δίσκους, CD, και διαβάζαμε τα λόγια από το εξώφυλλο με τις ώρες μέχρι να τα μάθουμε.
Ο κιθαρίστας Wes Borland, που εμφανίζεται πάντα με κοστούμι και μάσκα, δεν απογοήτευσε το ελληνικό κοινό με μία πολύ εντυπωσιακή στολή και περικεφαλαία, που θα μπορούσε να παραπέμπει σε αρχαίο Έλληνα πολεμιστή.
Το συγκρότημα αφιέρωσε το τραγούδι Behind Blue Eyes στον μπασίστα τους Sam Rivers που έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβρη που πέρασε στα 48 του χρόνια...
Στα άλλα τραγούδια, έπεσε πολύ f-word, s*@t και άλλα πολλά, έτσι για το office rage ή για τους χωρισμένους που δε γιορτάζουνε ποτέ, ώστε να πάει ο καθένας την επόμενη μέρα στη δουλειά του σαν άνθρωπος.
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.