Από τις 22:30 μέχρι λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το Gazarte Ground Stage ανήκε ολοκληρωτικά στους The Young Gods. Όχι ως φόρο τιμής σε μια σπουδαία διαδρομή τεσσάρων δεκαετιών, αλλά ως απόδειξη ότι η μπάντα από τη Γενεύη εξακολουθεί να ακούγεται το ίδιο τολμηρή, απρόβλεπτη και σύγχρονη όπως όταν εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80.
Ο Franz Treichler βγήκε στη σκηνή με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να αποδείξει και ταυτόχρονα με την ενέργεια κάποιου που βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Διαρκώς σε κίνηση, με βλέμμα στραμμένο στο κοινό και με μια σχεδόν θεατρική παρουσία, καθοδήγησε τη βραδιά χωρίς περιττές κουβέντες.
Δίπλα του, ο Cesare Pizzi χειριζόταν τα samplers και τα ηλεκτρονικά σαν ζωτικό όργανο της μπάντας, θυμίζοντας γιατί οι The Young Gods θεωρούνται από τους πρώτους που μετέτρεψαν το sampling σε βασικό εκφραστικό μέσο του rock ήχου.
Και πίσω από όλα αυτά, ο Bernard Trontin.
Μια φιγούρα σχεδόν κινηματογραφική πίσω από τα τύμπανα. Δεν χρειαζόταν να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο. Ο τρόπος που έπαιζε όμως έδινε στη μουσική το βάρος που χρειαζόταν. Τα drums του δεν ακολουθούσαν απλώς τα ηλεκτρονικά και τα samples· τα έσπρωχναν μπροστά, δημιουργώντας εκείνη τη σωματική ένταση που κάνει τον industrial ήχο να λειτουργεί πραγματικά σε έναν συναυλιακό χώρο.
Ο ήχος των The Young Gods έχει άλλωστε χτιστεί πάνω σε αυτή την παράδοξη ισορροπία: ανθρώπινη ενέργεια και τεχνολογία, rock και ηλεκτρονική μουσική, θόρυβος και μελωδία. Από το ομώνυμο ντεμπούτο του 1987 και το L’Eau Rouge μέχρι το T.V. Sky, το Only Heaven και τη σημερινή τους περίοδο, η μπάντα δεν σταμάτησε να μετακινεί τα όρια του ήχου της. Το T.V. Sky του 1992 ήταν το μεγάλο άνοιγμα προς ένα ευρύτερο κοινό, με το «Skinflowers» να γίνεται το τραγούδι που τους έφερε σε πολύ μεγαλύτερη διεθνή προβολή και το videoclip να φτάνει μέχρι το MTV και να ανοίγει τον δρόμο προς την Αμερική.
Την ένταση, τη σκηνική ενέργεια και τη σκοτεινή αισθητική της βραδιάς αποτύπωσε με τον φακό της η Έφη Γαλιατσάτου, καταγράφοντας εικόνες που αποδίδουν ιδανικά την ατμόσφαιρα της πρώτης ελληνικής εμφάνισης των The Young Gods.
Κάποια στιγμή, μέσα στον θόρυβο και την ένταση, ακούστηκε από το κοινό το αίτημα που μάλλον περίμεναν πολλοί.
«Kissing The Sun!»
Ο Franz Treichler χαμογέλασε και απάντησε:
«Θα τα παίξουμε όλα».
Οι The Young Gods κράτησαν την υπόσχεσή τους.
Προς το τέλος ήρθαν δύο από τα τραγούδια που έχουν μείνει περισσότερο στη μνήμη του κοινού τους: το «Skinflowers» και το «Kissing the Sun». Το πρώτο, από το T.V. Sky του 1992, κουβαλούσε όλη εκείνη την ιστορία της μπάντας προς τα ’90s και τη διεθνή προβολή. Το δεύτερο, από το Only Heaven του 1995, έδειχνε μια διαφορετική πλευρά των The Young Gods, περισσότερο ατμοσφαιρική αλλά εξίσου έντονη.
Και κάπως έτσι, στις 00:00 περίπου, μετά από μιάμιση ώρα, τελείωσε μια συναυλία που άργησε πολύ να γίνει.
Η παρουσία των The Young Gods στην Αθήνα δεν προέκυψε τυχαία. Πίσω από αυτή τη συναυλία βρίσκεται ο Γιώργος Φακίνος, μια προσωπικότητα που εδώ και δεκαετίες έχει ταυτιστεί με την ελληνική alternative, industrial και electro σκηνή. Μέσα από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές, τα DJ sets, τις διοργανώσεις και τη διαρκή παρουσία του στα μουσικά δρώμενα, συνέβαλε στη διάδοση ενός ήχου που για χρόνια κινούνταν έξω από τα μεγάλα φώτα.
Η διοργάνωση των The Young Gods στην Αθήνα έμοιαζε, λοιπόν, σαν να κλείνει ένας κύκλος: ένα όνομα που είχε υπάρξει για δεκαετίες σημείο αναφοράς για την εναλλακτική μουσική, βρέθηκε επιτέλους στη σκηνή της πόλης.
Οι The Young Gods δεν χρειάστηκε να μας θυμίσουν την ιστορία τους ούτε να εξηγήσουν τι σημαίνουν σήμερα. Άφησαν τη σκηνή να πάρει τον λόγο και, μέσα από τον ήχο, την ένταση και την παρουσία τους, μας έδωσαν ξανά τους λόγους για τους οποίους βρίσκονται ακόμη εδώ: παίζοντας.
ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΡΔΑ
Είμαι δημοσιογράφος και αγαπώ να κινούμαι στον παλμό της μουσικής, να ταξιδεύω μέσα από τις ιστορίες που γεννά η rock σκηνή. Έχω πραγματοποιήσει πολυάριθμες συνεντεύξεις με καλλιτέχνες, αναζητώντας πάντα τη λεπτομέρεια και την αλήθεια που μένει εκτός κάδρου.
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.
