«Να βρεθούμε κάποια στιγμή ρε φίλε όλοι μαζί». Η φράση ακούγεται συχνά και συνήθως έχει ειλικρινή διάθεση. Ακολουθεί ένα μήνυμα σε κάποια ομαδική συνομιλία στο Viber, μερικές προτάσεις για μέρα και μέρος, δύο άνθρωποι που απαντούν «μέσα» και ένας που περιμένει να δει το πρόγραμμά του. Στη συνέχεια η συζήτηση χάνεται ανάμεσα σε φωτογραφίες, δουλειές και άλλες ειδοποιήσεις. Γιατί μια απλή έξοδος με φίλους έχει γίνει τόσο δύσκολη και δυσεπίλυτη υπόθεση;
Τα προγράμματα σπάνια συναντιούνται
Όσο μεγαλώνουμε, ο ελεύθερος χρόνος παύει να είναι κοινός. Κάποιος μπορεί να δουλεύει μέχρι αργά, κάποιος άλλος έχει παιδιά, ένας τρίτος βρίσκει χρόνο μόνο μέσα τα Σαββατοκύριακα ή κάποιος άλλος θέλει απλά να χαζέψει online στοιχημα στο κινητό του.
Ακόμη και όταν όλοι θέλουν να βρεθούν, το διαθέσιμο δίωρο του ενός μπορεί να συμπίπτει με την κάποια υποχρέωση του άλλου.
Συχνά προσπαθούμε να βρούμε μια ημερομηνία που να μας βολεύει όλους. Η πρόθεση είναι εκεί και είναι καλή, όμως όσο περισσότερα άτομα συμμετέχουν, τόσο μικραίνουν οι πιθανότητες να συμφωνήσουν όλοι. Έτσι, μια έξοδος που θα μπορούσε να γίνει την Πέμπτη αναβάλλεται για «την επόμενη εβδομάδα» και τελικά καίγεται.
Η κούραση δεν φαίνεται εύκολα
Ένα απόγευμα χωρίς υποχρεώσεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε και διάθεση να πάμε για ποτό. Μετά τη δουλειά, την κίνηση στον δρόμο και τις υποχρεώσεις στο σπίτι, αρκετοί θέλουν απλώς να μην κάνουν τίποτα. Μπορεί μάλιστα να ανυπομονούν να δουν τους φίλους τους και, την ίδια στιγμή, να τους φαίνεται βουνό το να ετοιμαστούν και να πάνε κέντρο.
Αυτή την κούραση δύσκολα μπορείς να την εξηγήσεις έτσι απλά. Το «δεν μπορώ σήμερα» παρεξηγείται καμιά φορά, ενώ πίσω του μπορεί να κρύβεται μια πραγματικά απαιτητική και κουραστική εβδομάδα. Όταν η αναβολή επαναλαμβάνεται, οι υπόλοιποι λογικό δεν προτείνουν ξανά ένα νέο ραντεβού.
Από έναν απλό καφέ φτάνουμε να οργανώνουμε εξόρμηση
Μια ακόμη δυσκολία είναι ότι συχνά φορτώνουμε την έξοδο με τρελές προσδοκίες. Πρέπει να βρούμε το κατάλληλο μαγαζί, να έχει εύκολο πάρκινγκ, να μην είναι και πολύ ακριβό, να εξυπηρετεί όλους και να έχουμε αρκετές ώρες μπροστά μας να τα πούμε. Πριν καλά καλά το καταλάβουμε, ο ένας καφές έχει μετατραπεί σε μικρή αποστολή.
Αν έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία συνάντηση, ε, τότε είναι που η πίεση μεγαλώνει. Θέλουμε να «τα πούμε όπως πρέπει, σωστά», κι έτσι ένα σύντομο βολτάκι δεν μας κάνει. Όμως πολλές φιλίες συντηρούνται ακριβώς με αυτές τις μικρές μικρές στιγμές, ένα μισαωράκι μετά τη δουλειά, ένας καφές κοντά στο σπίτι ή ένας περίπατος χωρίς ιδιαίτερο πλάνο.
Τα μηνύματα δίνουν την αίσθηση ότι μιλήσαμε
Οι ομαδικές συνομιλίες μάς κρατούν σε επαφή. Μαθαίνουμε νέα, στέλνουμε αστεία video, ευχόμαστε χρόνια πολλά. Είναι εύκολο, όμως, να νιώσουμε ότι «βλεπόμαστε» επειδή μιλάμε κάθε τόσο στο κινητό. Όταν έρχεται η ώρα να οριστεί μια συνάντηση, η κουβέντα μένει ανοιχτή, «πείτε μέρες», «εμένα μάλλον με βολεύει», «θα σας πω αύριο».
Οι αόριστες απαντήσεις δεν σημαίνουν ότι κανείς δεν νοιάζεται. Απλώς δεν τελεσφορεί κάτι. Χωρίς συγκεκριμένη μέρα και ώρα, το σχέδιο παραμένει μετέωρο και εξαφανίζεται κάπου μέσα στην καθημερινότητα.
Μια πιο απλή πρόσκληση μπορεί να βοηθήσει
Αντί για το γενικό «πότε μπορείτε όλοι;», συνήθως λειτουργεί καλύτερα μια συγκεκριμένη πρόταση δήλωση, «Τετάρτη στις 7 θα είμαι στο κέντρο για καφέ. Όποιος μπορεί, έρχεται». Δίνει στους φίλους κάτι σαφές στο οποίο μπορούν να απαντήσουν, χωρίς ατελείωτες διαπραγματεύσεις.
Βοηθά επίσης να δεχτούμε ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα παρούσα όλη η παρέα στο 100%. Μπορούμε να βρεθούμε δύο ή τρεις και να κανονίσουμε μια άλλη φορά με τους υπόλοιπους. Ούτε χρειάζεται κάθε συνάντηση να κρατήσει μέχρι το πρωί. Μια σύντομη έξοδος είναι αρκετή για να ακούσουμε τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου πέρα από όσα χωρούν σε μια οθόνη.
Η δυσκολία να κανονίσουμε μια έξοδο δεν σημαίνει ότι οι φιλίες μας έχουν χάσει τη σημασία τους. Συνήθως σημαίνει ότι οι ημέρες μας είναι γεμάτες και περιμένουμε την ιδανική στιγμή για να βρεθούμε. Αυτή η στιγμή σπάνια εμφανίζεται μόνη της. Ένας καφές που κανονίστηκε χωρίς πολλά πολλά μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.
