Από τις 29 Δεκεμβρίου 2025 μέχρι τις 22 Απριλίου 2026 -για 20 παραστάσεις- η σκηνή του Θεάτρου Φούρνος μεταμορφώθηκε σε ένα "παρεκκλήσι", μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, εκεί όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη στους αιώνες των ανθρώπων. Από τις 14 Οκτωβρίου 2026 και για οκτώ ακόμη παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, ο Φαίδων Καστρής θα συνεχίσει στον ίδιο χώρο την Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των "Περσών".
Μια παράσταση «λειτουργία», μια επιμνημόσυνη δέηση όπου ο ηθοποιός-μύστης-ιερέας-κοσμοναύτης στο χρόνο, ενσαρκώνει τις μορφές στο έργο του Αισχύλου, σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου. Στο αρχαίο αυτό κτίσμα, που λειτουργεί σαν μουσείο αλλά και σαν τόπος ιερός για τον ίδιο, η κρύπτη γίνεται ένας «πανάγιος τάφος» κι ακόμη ένας χώρος με ευρήματα κι εγκαταστάσεις μιας θεοτόκου Άτοσσας κι ενός μισού αγγέλου και προδρόμου, ενός αγγελιοφόρου που μας οδηγεί σε μια ακολουθία των παθών των Περσών. Μια τελετουργία που μοιάζει σαν μια ετήσια γιορτή κατάνυξης και μνήμης των παθών, της Άτης και της πτώσης, του πνιγμένου λυγμού, του θρήνου γι' αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες, αλλά και του Ποιητή η επωδός: "Η ματωμένη γη στο θαλασσόβρεχτο νησί του Αίαντα για πάντα κράτησε αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες".
Ο ηθοποιός- ιερέας βιώνει την λειτουργία του, μοιράζεται με πάθος την αναβίωση των επεισοδίων μιας άλλης Μεγάλης Εβδομάδας, μιας κατάβασης στα έγκατα της ύπαρξης του αρχαίου και μαζί του μέλλοντος ανθρώπου... Είμαστε εμείς οι Πέρσες, είμαστε πάντα εμείς που με τα τρίσκαλμα, με τα ανάλαφρα πλοία χαθήκαμε, είμαστε εμείς οι ηττημένοι, δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς!
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΦΑΙΔΩΝΑ ΚΑΣΤΡΗ
Μόνος σε μια Λειτουργία όπως την αποκαλώ, μια δέηση αρχικά και μια ακολουθία στην εξέλιξη των παθών των Περσών.
Ένα "παρεκκλήσι" σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου, σε μια Λειτουργία που ο Ηθοποιός γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα κι ένα σκάφανδρο κατάδυσης στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη μας στους αιώνες των ανθρώπων. Είμαστε όλοι Πέρσες, είμαστε ηττημένοι, νικημένοι από τον ίδιο τον Πολιτισμό μας - αυτός ο ίδιος ο περιβόητος κι αδηφάγος δυτικός πολιτισμός μας - των παγκόσμιων πολέμων, των αποικιών, του αφανισμού αυτόχθονων φυλών, των μακρινών μας πληθυσμών, της δουλείας, του εμπορίου ψυχών, ζώων, όπλων, ουσιών, νικημένοι παρασυρμένοι από την Άτη πάντα, καταστρεφόμαστε από τον ίδιο μας τον κατεστραμμένο πλανήτη, η Άτη στην οθόνη του κινητού μας αυτή τη φορά, ακόμη μια φορά να μας πλανεύει, η νέα μας εικόνα AI (Artificial intelligence) έρχεται σαν ένας Νέος υπέρλαμπρος Ξέρξης, ανατέλλει-επιστρέφει για να μας οδηγήσει στη νέα μεγάλη ήττα μας.
Μια Λειτουργία, μια δέηση στην υπόσχεση του ανθρώπου προς τον Άνθρωπο, την Ιστορία, τον Πολιτισμό, να μας βοηθήσει, να βρούμε "φώτιση", να καταλάβουμε, να αντισταθούμε, να αισθανθούμε ξανά.
Το 2006 συμμετείχα σαν ηθοποιός σε μια σειρά σεμιναρίων-προβών, σχεδόν ένα χρόνο πριν την πρεμιέρα στους Δελφούς και την Επίδαυρο, στην παράσταση των Περσών που σκηνοθέτησε η Λυδία Κονιόρδου για το Εθνικό Θέατρο το 2006, με διευθυντή τον Νίκο Κούρκουλο ακόμη τότε. Η παράσταση μετά την περιοδεία στην Ελλάδα, παρουσιάστηκε και στη Νέα Υόρκη στο New York City's Center Theater.
Ένα σεμινάριο της Λυδίας Κονιόρδου, με πολλούς δασκάλους καλεσμένους, σε μια σειρά προβών πάνω στους Πέρσες, τον Χορό και τον Αγγελιοφόρο, τη γλώσσα με τον Κακριδή, τον Γεωργουσόπουλο, την αρχαία κραυγή, τον ολολυγμό με τη Μίρκα Γεμεντζάκη, δραματουργικό αυτοσχεδιασμό με τον Δάσκαλο Λούντβιχ Φλάσεν (συνεργάτη του Γκροτόφσκι), έρευνα πάνω στην αρχαία "ρωγμή" την παγίδα της Άτης. Με την ίδια αυτή εξαιρετική μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα, ρυθμό με τον Τάκη Φαραζή, με την Λιλή Κεντάκα στο κοστούμι, που σχεδιάσαμε οι ίδιοι, ο καθένας τον Πέρση του, στο σεμινάριο.
Ήμουν Α Κορυφαίος του Χορού των Περσών και κορυφαίος της ομάδας που ερμήνευσε τον Αγγελιοφόρο σε αυτήν την παράσταση του 2006. Δεν ξεχνώ ποτέ τον αγαπημένο μου φίλο και συνάδελφο Γιάννη Κρανά που ερμήνευσε τον Δαρείο και στη μνήμη του αφιερώνω την παράστασή μου τώρα. Τότε, στις πρόβες των Περσών, έχασα ξαφνικά από μια οξεία λευχαιμία τη μητέρα μου, ήταν μόλις 59 ετών. Θυμάμαι που σήκωνα το κεφάλι μέσα στην ορχήστρα της Επιδαύρου που μάζευα το κουράγιο για να ψελλίσω εκείνο το "Ω δαίμονα άπονε. Ασήκωτο το πόδι σου και πλάκωσε το γένος των Περσών"!
Οι Πέρσες πάντα μέσα μου, με σπαράσσουν οι Πέρσες.
Οι Πέρσες είναι για μένα πάντα στο Θέατρο και τη ζωή μου, το ίδιο πάντα του πλούτου το κραταιό λιμάνι, η κραυγή να αντηχεί μέσα μου, του αγγελιοφόρου που φτάνει, που ξεσπάει αλίμονο, πώς έγινε και σβήστηκε τόση ευτυχία μ΄ ένα μονάχα χτύπημα!
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Πέρσες του Αισχύλου
Mετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα
Μια Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών
Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Φαίδων Καστρής
Μουσική σύνθεση: Στέφανος Κοζάνης
Video art: Στέφανος Κοσμίδης
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Σκηνικά: Νίκος Δεντάκης
Κοστούμια: Δόμνα Ζαφειροπούλου
Χειροποίητες ενδυματολογικές εξαρτήσεις: Στέλλα Ζαφειροπούλου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες: Ιουλία Λαδογιάννη
Αφίσα: Βίκτωρ Μελίστας
Οι μουσικοί:
Στέφανος Κοζάνης-πιάνο,
Νεκτάριος Σταματέλος- νέυ,
Χρυσόστομος Μπουκάλης- κοντραμπάσο,
Νίκος Σιδηροκαστρίτης-τύμπανα,
Ηχογράφηση και μίξη στα Artracks Studios από τον Γιώργο Πρινιωτάκη)
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Αrt Ensemble
Διεύθυνση Παραγωγής: Ντορίτα Λουκίσσα
Παραγωγή: Stage Productions - Γιώργος Σταματόπουλος
Eρμηνεύει ο Φαίδων Καστρής
INFO
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Από 14 Οκτωβρίου έως και 2 Δεκεμβρίου 2026
Κάθε Τετάρτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 70΄
Trailer:
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Online προπώληση: "ΠΕΡΣΕΣ" | 2ος χρόνος | Εισιτήρια εδώ!
Τηλεφωνική αγορά εισιτηρίων-κρατήσεις: 210 6460748
Τιμή εισιτηρίου: 12,00 €
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ:
Μόλις βγήκα από το Θέατρο Φούρνος, όπου παίζεται η παράσταση «Πέρσες» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Φαίδωνα Καστρή, οι πρώτες εντυπώσεις μου, οι πρώτες λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν: Μια παράσταση – ιεροτελεστία. Μια παράσταση σαν εικαστικός πίνακας. Μια παράσταση – ποίημα. Μια ερμηνεία συγκλονιστική. Ο Φαίδων Καστρής ενσαρκώνει μόνος του όλους τους ρόλους: Άτοσσα, Αγγελιοφόρο, Χορό, Δαρείο, Ξέρξη. Με γρήγορες εναλλαγές, διακυμάνσεις της φωνής και απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων μεταφέρει στη σκηνή την αγωνία, τον θρήνο και την κατάνυξη που συνοδεύουν την πτώση μιας αυτοκρατορίας. Ο ηθοποιός καθίσταται όργανο συλλογικής μνήμης, μεταφέροντας στη σκηνή το πλήθος των συναισθημάτων και των ιστορικών συνεπειών. ΒίβιανΜητσάκου, theaterproject365.gr
Ο Φαίδων πρότεινε κατά ένα τρόπο αυτό που έκαναν οι παλιοί αοιδοί, να αφηγηθεί την ιστορία ερμηνεύοντας όλους τους ρόλους, μέσα από έναν άξονα ομοιογένειας ευφυώς έτσι ώστε να μην ξεχωρίζεις ποιος ρόλος δίνει την κατεύθυνση και ποιος αδικείται. Κι αυτό το έργο με τα χιλιάδες ονόματα που στην εποχή του Αισχύλου ήταν υπαρκτά μέλη γνωστών μεγάλων και ισχυρών οικογενειών και αυτόφωτων πολεμιστών των εχθρών, και σήμερα δεν υπάρχουν κι όμως συνεχίζουν να μας δονούν με την δύναμη που έχει η ποίηση, αυτά στον λόγο του ηθοποιού, έγιναν πηγή που ανάβλυζε νερό που ξεδιψούσες και δεν ήθελες να τελειώσουν. Κι αυτή ήταν η μεγάλη νίκη του ηθοποιού στην αφήγηση των Περσών. Αναδείχθηκε η μελωδία του λόγου κι έτσι ο λόγος ξαναπόκτησε την γοητεία του. Ηλιας Μαλανδρής
Ο Φαίδων Καστρής αυτοπυρπολείται σε μια συνταρακτική ερμηνεία και νοιώθω πως όταν βγαίνει απ’ αυτήν δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Έχει σκάψει δρόμους μέσα του που τον οδηγούν σε πρωτόγνωρα ξέφωτα. “Δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς.” Το σκηνοθετικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα φροντισμένο με έμφαση στην ατμοσφαιρικότητα. Ο Καστρής δημιουργεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα και μπαίνει στον πυρήνα ενός ιστορικού γεγονότος, φέρνοντας στην επιφάνεια τα σημαντικά μηνύματα που εμπεριέχει. Συνδέει την ιστορία με το σήμερα δίνοντας στο έργο του Αισχύλου μια συγκινητική διαχρονικότητα. Οι σιωπές του, οι κινήσεις του, οι ταλαντώσεις του φωνητικού τόνου στοχεύουν και επιτυγχάνουν αυτό που μας λέει. Λειτουργία και Δέηση. www.xn--mxahi4ajr.gr
Ο Φαίδων Καστρής αναλαμβάνει να μας διδάξει, ολομόναχος πάνω στη σκηνή, το υπέροχο αυτό έργο και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον μαγικό! Η τραγωδία του Αισχύλου προσαρμόζεται σε μια κατανυκτική λειτουργία με τον Ηθοποιό να μετέρχεται με συγκλονιστικό τρόπο όλα τα πρόσωπά της, με αποκορύφωμα την επιστροφή από τον κόσμο των νεκρών του Βασιλιά Δαρείου. Το μεγάλο σκηνοθετικό επίτευγμα του Φαίδωνα Καστρή είναι η επιτυχία του να συμπυκνώσει ένα μεγαλειώδες έργο, φτιαγμένο για την ορχήστρα μεγάλων θεάτρων, σε ένα-ουσιαστικά-μονόλογο κλειστού χώρου που ωστόσο δεν υστερεί καθόλου σε ένταση και απόδοση της σπουδαιότητας του έργου. Τάσος Ντερτιλής, www.grandmagazine.gr
Η προσέγγιση του Φαίδωνα Καστρή στους «Πέρσες» του Αισχύλου, όπως ξεδιπλώνεται στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, δεν αποτελεί μια συμβατική θεατρική αναπαράσταση, αλλά μια βαθιά μυσταγωγική κατάδυση στα έγκατα της ανθρώπινης συντριβής. Μετατρέποντας τον σκηνικό χώρο σε μια ιδιότυπη κρύπτη, μια πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των νεκρών και τους εφιάλτες των ζωντανών, ο δημιουργός επαναφέρει την τραγωδία στην αρχέγονη ρίζα της: την τελετουργία. Εδώ, το δράμα δεν εξιστορείται απλώς, αλλά επιτελείται ως μια «Ακολουθία των Παθών», όπου η πτώση της Περσικής αυτοκρατορίας μεταβολίζεται σε έναν διαχρονικό θρήνο για την ανθρώπινη αλαζονεία και την αναπόφευκτη έλευση της Άτης. Η σκηνή παύει να είναι ένας ουδέτερος τόπος και μεταστοιχειώνεται σε ένα παρεκκλήσι μνήμης, όπου η μορφή της Άτοσσας και του Αγγελιοφόρου αποκτούν τη διάσταση θρησκευτικών συμβόλων, οδηγώντας τον θεατή σε μια εμπειρία κατάνυξης που υπερβαίνει τα όρια της ιστορικής καταγραφής. theatromusicbooks.blogspot.com
«Ο Φαίδων Καστρής μετά την τεράστια επιτυχία του με την Μαρί Πιερ που παιζόταν τρία χρόνια καταπιάνεται με ένα όνειρο ζωής και πατώντας γερά στην κλασική του παιδεία την τεράστια πείρα και το μεγάλο ταλέντο του φτιάχνει μια άρτια, σύγχρονη παράσταση, ένα ζωντανό έργο τέχνης που μας αφορά όλους και μας το προσφέρει με αγάπη. Εξαιρετική μουσική, σκηνογραφία και εικαστικές παρεμβάσεις συμπλήρωσαν την μοναδική ερμηνεία του. Συγχαρητήρια πολλά αξίζουν στον μεγάλο καλλιτέχνη του θεάτρου μας.» Σοφία Φιλιππίδου
“Δεν γράφω εδώ ποτέ για παραστάσεις, άλλωστε συνήθως βλέπω παραστάσεις ανθρώπων που αγαπώ και δεν θα ήμουν αντικειμενική. Αυτή όμως δεν είναι ακριβώς παράσταση, είναι Λειτουργία κι έτσι ακριβώς την ονομάζει ο δημιουργός της. Ούτε τώρα θα γράψω πως ένιωσα ή κάτι σαν κριτική. Θα γράψω όμως πως είδα ένα σώμα να απογειώνεται και να αλλάζει μορφές, φωνές, συναισθήματα και προσωπικότητες με μια ανυπέρβλητη τεχνική που θα άξιζε να παρακολουθήσουν και να μελετήσουν όσες και όσοι ασχολούνται με την υποκριτική τέχνη ή ενδιαφέρονται για αυτήν. Αν όχι σαν θεατρική Λειτουργία, έστω σαν σεμινάριο τεχνικής. Respect Φαίδων Καστρής.” Πηγή Δημητρακοπούλου
“Σπάνιας ερμηνευτικής δεινότητας, υψηλής εσωτερικής θερμοκρασίας και ιδιαίτερης σκηνικής ευφυΐας και διάνοιας ηθοποιός, ο Φαίδων Καστρής, βαθύς και εκρηκτικός, με πρωτοφανή ρυθμό και κώδικα γλώσσας που μετουσιώνει τις λέξεις σε πράξη, συστήνεται στο κοινό μετά από τριάντα και πλέον χρόνια διαδρομής, με τους Πέρσες του Αισχύλου, παίζοντας ο ίδιος όλους τους ρόλους της τραγωδίας.” Μάνια Ζούση: artplay.gr
“Μια κατάδυση στα βάθη του τραγικού κόσμου του Αισχύλου μας χάρισε ο Φαίδων Καστρής με τους «Πέρσες» του στο θέατρο «Φούρνος» της οδού Μαυρομιχάλη. Η παράσταση μυσταγωγική και κατανυκτική, μεταμορφώνει την σκηνή του θεάτρου σε ιερό παρεκκλήσι, μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, όπου ο ηθοποιός γίνεται γέφυρα μεταξύ ζώντων και νεκρών, ανάμεσα στο ιστορικό γεγονός και τον συμβολικό χρόνο της τραγωδίας. Μια τραγωδία πένθους και μνήμης. Βάσω Βασιλαδιώτη
Ο Φαίδων Καστρής επιτελεί λοιπόν έναν άθλο: παίζει μόνος του όλους τους ρόλους του έργου, αλλάζοντας διακριτικά και όχι υπερβολικά τη φωνή του και με ελάχιστες ενδυματολογικές και σκηνικές παρεμβολές. Θεωρώ μέγα επίτευγμα να απομνημονεύσεις ένα έργο και ταυτόχρονα να το αναπαραστήσεις σε μια θεατρική παράσταση με συναίσθημα, τεχνική αρτιότητα και δεξιοτεχνία και ο πρωταγωνιστής του έργου τα καταφέρνει πολύ καλά…” ΠάνοςΤουρλής, koukidaki.gr
Ο τρόπος όμως που «υποκρίνεται» είναι που κάνει τη διαφορά, στο όνομα του πραγματικού θεάτρου και δη σε ποιητικό λόγο. Αν τον χαρακτηρίσω συγκλονιστικό τον τρόπο υπόκρισης, θα θεωρηθεί σίγουρα λίγος, γιατί η ποιότητα και η αλήθεια του Φαίδωνα Καστρή, δεν γίνεται να κρυφτούν, είναι πάντα εκεί με ορθό το ανάστημα. Ο μονόλογος αφορά στο θρήνο για τα πάθη των Περσών, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Ξέρξη, του γιου του Δαρείου, στην ελλαδική επικράτεια. Είναι αξιοσημείωτη η ερμηνεία του Καστρή, ο οποίος ταυτίζεται με την ουσία του περιεχομένου, μεταφέροντας το θεατή σε σκηνή αρχαίου θεάτρου, υποδυόμενος τον αρχιερέα – μύστη, τον αγγελιαφόρο, την Θεοτόκο Άτοσσα, το Δαρείο, τον Ξέρξη, τον «άριστο « Πέρση» και άλλες μορφές. ΖωήΤόλη enetpress.gr
Αν πρέπει να χαρακτηρίσω μόνο με μια λέξη αυτή την παράσταση, θα έλεγα ξεκάθαρα συγκλονιστική! Η ερμηνεία ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο του ηθοποιού, αφού ενσαρκώνει μια σειρά διαφορετικών ρόλων, του Ξέρξη, της βασίλισσας Άτοσσας, του Δαρείου, του Αγγελιοφόρου, αλλά και του Χορού. Με εργαλεία τις αέρινες κινήσεις του στη σκηνή, τη στάση του σώματος, το εκφραστικό και όπου απαιτείται υγρό βλέμμα, αλλά και τις διακυμάνσεις της φωνής του, ο Φαίδων Καστρής καταφέρνει να μεταφέρει στο θεατή την παλέτα συναισθημάτων, που κοινωνεί το έργο, με αμεσότητα και ευαισθησία, την αγωνία, το θρήνο και την κατάνυξη, που συνοδεύουν την πτώση μιας αυτοκρατορίας. Ο ηθοποιός καθίσταται όργανο συλλογικής μνήμης, μεταφέροντας στη σκηνή το πλήθος των συναισθημάτων και των ιστορικών συνεπειών.” Γιάννης Κόκκου: Paraliaka.gr
“Έχει τεράστιο ενδιαφέρον -παρά τις όποιες αντιρρήσεις μπορεί να αρθρώσει κανείς- αυτό το σύγχρονο αλλά συνάμα κλασικό ανέβασμα των “Περσών” τόσο ως προς τη σύλληψη όσο και ως προς την εκτέλεσή του, η οποία οφείλει τα πάντα στην εξαιρετική ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή -που για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, σκηνοθετεί ο ίδιος τον εαυτό του. Οι μεταπτώσεις, οι μεταμορφώσεις (καίτοι πιο έντονες ορισμένες από όσο προσωπικά θα τις επιθυμούσα), η φωνή, η άρθρωση (λέμε τα αυτονόητα, αλλά τείνουμε να τα ξεχάσουμε) και η τοποθέτηση σώματος και φωνής, σχηματοποιούν έναν όγκο τόσο εύθραυστο στη σκηνή του “Φούρνου” ώστε να επιτυγχάνονται και οι δύο συνθήκες: το “πολυπρόσωπο” του μονολόγου που ουσιαστικά είναι ένα έργο πολλών ρόλων παιγμένο όμως από έναν ηθοποιό (και τι ηθοποιό) συνδυαστικά με τη μυσταγωγία της “Λειτουργίας”, η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της αφήγησης. Μάνος Θηραίος, mymovie-diary.blogspot.com
Η ερμηνεία του είναι πολυεπίπεδη. Δεν πρόκειται απλά για έναν αφηγητή, που εξιστορεί τα όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν. Αφορά στην ουσία ένα μπουκέτο ανθρώπων, που ο καθένας αισθάνεται με τον δικό του τρόπο τα τεκταινόμενα, που ο καθένας πονάει με τον δικό του τρόπο. Το έχουμε πει πολλές φορές. Ο πόλεμος δεν σου δίνει ζωή. Ο πόλεμος ΜΟΝΟ παίρνει ζωές. Ο πρωταγωνιστής γίνεται λοιπόν ο αφηγητής και αφηγούμενος, γίνεται ο γέροντας που έχει μείνει μόνος στην πόλη, μαζί με λοιπούς γέροντες, γίνεται η βασίλισσα, που υπομένει και απομένει, γίνεται ο λεκές της ελευθερίας. Κώστας Κούλης, keysmash.gr “
“Με αρωγό τη σύγχρονη μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα που επιτρέπει στην τραγωδία του Αισχύλου να αποκτά νέα δυναμική στους χαλεπούς καιρούς που βιώνει η ανθρωπότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Φαίδων Καστρής σκηνοθετεί και ερμηνεύει. Ο έμπειρος ηθοποιός θα ντυθεί τα ενδύματα του ιερέα και θα τελέσει μία δέηση μνημοσύνης για τους νεκρούς των ηττημένων Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο Νίκος Δεντάκης μετατρέπει τη σκηνή του θεάτρου σε έναν ναό-κρύπτη με εμφανή τα πλούτη του βασιλείου των Περσών. Δίπλα στον βωμό βρίσκεται θαμμένος και ο Δαρείος. Τα μάτια των θεών είναι παντού και εποπτεύουν στο μαυσωλείο μνήμης και πόνου.Ο Καστρής μεταμορφώνεται με άνεση στα σημαντικά πρόσωπα του έργου, κήρυκας, Άτοσσα, Δαρείος, Ξέρξης δίνοντας σε καθένα από αυτά κάτι από τη δική του προσωπικότητα. Βιώνει τον πόνο, την θλίψη, αφήνει δάκρυα λύτρωσης να κυλήσουν και ίσως, έτσι οι άδικα χαμένοι στη ναυμαχία να βρουν τη γαλήνη, τη δύναμη να συγχωρέσουν, και να πορευτούν στη χώρα του Άδη, «καθαροί» πια. Καταπονημένος από την ένταση του πένθους θα αναφωνήσει κοιτάζοντας το ποίμνιο στα μάτια: «Είμαστε εμείς οι Πέρσες, είμαστε πάντα εμείς που με τα ανάλαφρα πλοία χαθήκαμε, είμαστε εμείς οι ηττημένοι, δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς!». Κατερίνα Δημητρακοπούλου, Θεατρολόγος . Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών, catisart.gr
Ο Φαίδων Καστρής: ένα σώμα, πολλές ψυχές Το πιο εντυπωσιακό και καθοριστικό στοιχείο της παράστασης είναι ότι όλοι οι ρόλοι ενσαρκώνονται από έναν μόνο ηθοποιό, από τους πιο ξεχωριστούς και αυθεντικούς που διαθέτει αυτή τη στιγμή το ελληνικό θέατρο, που παράλληλα σκηνοθετεί και όλη αυτή την «τελετουργία». Ο Φαίδων Καστρής υποδύεται την Άτοσσα, τον Αγγελιοφόρο, τον Χορό, τον Δαρείο και τον Ξέρξη — και το κάνει χωρίς θεατρινισμούς, χωρίς κραυγαλέες αλλαγές, χωρίς επίδειξη. Δεν «παίζει» διαφορετικούς χαρακτήρες με την παραδοσιακή έννοια. Δημιουργεί διαφορετικές εσωτερικές καταστάσεις. Η Άτοσσα έχει τον φόβο και την αγωνία της μητέρας και της εξουσίας. Ο Αγγελιοφόρος κουβαλά την ωμή αλήθεια της καταστροφής. Ο Χορός δεν είναι συλλογικό σώμα, αλλά συλλογική συνείδηση. Ο Δαρείος εμφανίζεται ως μνήμη και προειδοποίηση. Και ο Ξέρξης δεν είναι τύραννος, αλλά άνθρωπος συντετριμμένος από τη συνειδητοποίηση. Η σκηνοθετική γραμμή του Φαίδωνα Καστρή είναι βαθιά στοχαστική: κάθε στιγμή της παράστασης λειτουργεί σαν «κάλεσμα» να αναγνωρίσουμε μέσα μας τις δικές μας μορφές ύβρης και πένθους. Η παράσταση χτίζεται με ρυθμό εσωτερικό. Οι παύσεις δεν είναι κενά, αλλά χρόνος για να «ριζωθεί» ο λόγος μέσα στον θεατή. Η σκηνοθεσία δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει· προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτό τον διάλογο ανάμεσα στο κείμενο και στο παρόν. Αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι απλά η ανάμνηση ενός αρχαίου δράματος· είναι μια προσωπική συνάντηση με το δικό μας είδωλο μέσα σε καταστάσεις εσωτερικής πτώση του ανθρώπου και του πολιτισμού. Συμπέρασμα: μια παράσταση που σε κοιτά στα μάτια. Mια παράσταση για την ήττα που κουβαλάμε μέσα μας…kalitheasi.gr
Η παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή, αποτελεί μια μοναδική θεατρική εμπειρία που συνδυάζει αρχαία τραγωδία με σύγχρονη τελετουργική αίσθηση. Στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, η κρύπτη δίπλα στον τάφο του Δαρείου μετατρέπεται σε έναν ιερό χώρο – ένα «παρεκκλήσι» όπου ο ηθοποιός γίνεται γέφυρα ανάμεσα στους νεκρούς, τους ζωντανούς και τα πάθη των ανθρώπων μέσα στους αιώνες. Η παράσταση δεν είναι απλώς αφήγηση, είναι ένα ταξίδι στην ιστορία, στη συλλογική μνήμη και στα βαθύτερα ανθρώπινα συναισθήματα, όπου οι Πέρσες του Αισχύλου γίνονται καθρέφτης της δικής μας εποχής, των ηττών και των συλλογικών τραυμάτων μας. ΓιώργοςΛιναρίτης, artmagazinoweb.wordpress.com
“Πέρσες” του Αισχύλου: Μία παράσταση για το διαχρονικό μάθημα της ύβρεως, Όλοι οι “Πέρσες” του Αισχύλου με έναν ηθοποιό (ακόμα κι ο Χορός) σε έναν ιδιοφυώς διασκευασμένο σκηνικό χώρο με σοφά σκηνικά αντικείμενα. Ηχοτοπίο επιβλητικό, φωτισμοί μπαρόκ, ορθοφωνία, υποκριτική, κινησιολογία πρωταθλητισμού αντάξιες στους “Πέρσες”. Κωνσταντίνος Μπούρας, slpress.gr
“Μια τραγωδία σαν κι αυτή, μπορεί να μιλήσει βαθιά στις ψυχές, αιώνες μετά, και μάλιστα υπό την σκιά του πολέμου που επιχειρεί να απλώσει το δίχτυ του στον πλανήτη, όταν μάλιστα, αποδίδεται ως Μια Λειτουργία, Δέηση και Ακολουθία των Παθών των Περσών, με έναν συγκλονιστικό ερμηνευτή. Ο Φαίδων Καστρής είναι ένας τραγωδός ανυπέρβλητου διαμετρήματος με ασύλληπτο εύρος εκφραστικών δυνατοτήτων και απίστευτων μεταμορφώσεων, που σχεδόν με μια πνοή παίρνοντάς σε από το χέρι, ζωντανεύει με τρόπο καθηλωτικό και βαθιά συγκινητικό τον θρήνο της ψυχής στον υλιστικό κόσμο της μορφικής πραγματικότητας, όπου την πρωτοκαθεδρία έχει ο πόλεμος του εγώ και ο φόβος που συντρίβει την ύπαρξη.” Ζωή Νικητάκη
“Η παράσταση “ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΠΕΡΣΕΣ” του Φαίδωνα Καστρή δεν είναι απλώς μια επανάληψη της τραγωδίας του Αισχύλου· είναι ένα δραματουργικό καθρέφτισμα της ατομικής και συλλογικής μας ευθραυστότητας. Ο Φαίδων δεν σκηνοθετεί τον πόλεμο· τον αναβιώνει ως μνήμη — και ως τραύμα που επιμένει να μιλά μέσα από το σώμα και τη σιωπή των ηθοποιών του.Ο Φαίδων Καστρής κατορθώνει κάτι ουσιαστικό: η τραγωδία δεν μένει ιστορική. Γίνεται παρούσα και εφήμερη. Δεν νιώθεις απλώς πως βλέπεις μια μάχη, αλλά πως συμμετέχεις σε μια εσωτερική πάλη όλων μας με το φάσμα της ήττας, του φόβου και της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τις θεατρικές «μεγαλόστομες» εκρήξεις και, αντίθετα, χτίζει μια στερεή, συγκεντρωμένη ένταση που σε κρατάει σε μια μόνιμη κατάσταση αναμονής — σαν να περιμένεις όχι τον επόμενο στίχο, αλλά το επόμενο σκέλος της ψυχής σου να αποκαλυφθεί. Και έτσι, οι Αισχύλου Πέρσες του Φαίδωνα Καστρή δεν είναι μια παράσταση που παρακολουθείς. Είναι μια ενέργεια που σε καταλαμβάνει — και σε αφήνει να αναρωτηθείς όχι μόνο τι σημαίνει ήττα, αλλά τι σημαίνει να βλέπεις την ίδια σου την ιστορία να επαναλαμβάνεται στον καθρέφτη του κόσμου.” Αντώνιος Μιχ Λεφάκης
“Η παράσταση των «Περσών» στο Θέατρο Φούρνος το 2026 αποτελεί ένα στοίχημα που μόνο ένας ηθοποιός με το ειδικό βάρος και την τεχνική του Φαίδωνα Καστρή θα μπορούσε να κερδίσει. Η επιλογή να παρουσιαστεί το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα ως ένας πολυφωνικός μονόλογος μετατρέπει το έργο του Αισχύλου από εθνικό θρήνο σε μια εσωτερική, σχεδόν ψυχαναλυτική αναμέτρηση με την ύβρη και την ήττα. Ο Καστρής παραδίδει ένα σεμινάριο υποκριτικής οικονομίας. Είναι εντυπωσιακό πώς καταφέρνει να διατηρήσει την τραγικότητα χωρίς να διολισθήσει στον μελοδραματισμό. Ως Άτοσσα: Μεταφέρει μια παγωμένη, βασιλική αξιοπρέπεια που ραγίζει κάτω από το βάρος των προαισθημάτων. Ως Αγγελιαφόρος: Η αφήγηση της ναυμαχίας της Σαλαμίνας είναι η κορυφαία στιγμή της παράστασης. Ο Καστρής δεν «περιγράφει» τη μάχη, την «βλέπει» μπροστά του, παρασύροντας το κοινό σε μια βίαιη οπτικοποίηση του θανάτου. Ως Δαρείος: Η φωνή του αποκτά ένα απόκοσμο βάθος, ενσαρκώνοντας τη σοφία που έρχεται πολύ αργά. Ως Ξέρξης: Η εμφάνισή του στο τέλος, ρακένδυτος και ηττημένος, λειτουργεί ως ο καθρέφτης κάθε ανθρώπινης αλαζονείας. Κατερίνα Σούλη
“Η ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή είναι πολυεπίπεδη, σωματικά εξαντλητική και βαθιά βιωματική. Δεν πρόκειται για έναν μονόλογο με τη στενή έννοια, αλλά για μια ραφή πολλαπλών φωνών και σωμάτων μέσα από ένα μόνο σώμα. Ο Καστρής γίνεται ταυτόχρονα ιερέας, μύστης, αγγελιοφόρος, Άτοσσα, Δαρείος, Ξέρξης, γέροντας, θρήνος, ενοχή δεν αλλάζει ρόλους απλώς, αλλά στοιχειώνεται απ’ αυτούς. Εντυπωσιακή είναι η διαχείριση του λόγου, οι ατελείωτες απαριθμήσεις ονομάτων, η μουσικότητα του κειμένου, η ακρίβεια και η αντοχή της μνήμης λειτουργούν, όχι ως επίδειξη δεξιοτεχνίας, αλλά ως μια πράξη της μνημόνευσης. Κάθε όνομα ακούγεται σαν κερί που ανάβει και σβήνει, το σώμα του Καστρή κινείται ανάμεσα στην ύψωση και την κατάρρευση, στο όρθιο ανάστημα και στη συντριβή στο πάτωμα και στο τέλος, όλες οι μορφές συμπυκνώνονται σε μία, εκείνου που έχει χάσει από τον πόλεμο. Γιάννης Κουμανιώτης
