Ομηρία Τόγκο- Έλληνας ναυτικός: «Μας τάιζαν ωμό κρέας-Ζούσαμε στα δέντρα»

«Θέλω να βγάλω από το μυαλό μου όσα έζησα εκείνες τις ημέρες»

Δείτε το ρεπορτάζ του κεντρικού δελτίου του Star από τη μέρα της επιστροφής του 21χρονου ναυτικού στην Ελλάδα

Έζησε τον απόλυτο εφιάλτη επί 40 μέρες στα χέρια των πειρατών στο Τόγκο. Ο 21χρονος δόκιμος ναυτικός, Δημήτρης Γκιάτης, έχοντας επιστρέψει στην αγκαλιά των δικών του ανθρώπων στο Μεσολόγγι, περιγράφει μέσω των δικηγόρων του στη Real News, όσα έζησε κατά τη διάρκεια της ομηρίας του. 

Ομηρία Τόγκο: Θα υποβληθεί σε εξετάσεις ο Έλληνας ναυτικός

«Θέλω να βγάλω από το μυαλό μου όσα έζησα εκείνες τις ημέρες», είναι τα πρώτα του λόγια. «Είμαι ταραγμένος, εξουθενωμένος και τρομαγμένος», λέει. 

«Ζούσαμε πάνω στα δέντρα»

Οι πειρατές τους είχαν μεταφέρει σε μια βαλτώδη περιοχή δίπλα σε ένα ποτάμι. Όλες τις ημέρες της ομηρίας τους ζούσαν πάνω στα δέντρα. Εκεί είχαν τοποθετήσει ξύλινες τάβλες για να μπορούν να κοιμούνται οι όμηροι. Το αυτοσχέδιο κρεβάτι τους προφύλασσε από τα άγρια ζώα που ήταν έτοιμα να τους κατασπαράξουν και εκμηδένιζε και την παραμικρή πιθανότητα εντοπισμού τους.

Τόγκο: Έφτασε στην Ελλάδα ο Έλληνας ναυτικός-Οι πρώτες εικόνες

Όπως εκμυστηρεύτηκε στους δικούς του ανθρώπους, οι πειρατές δεν τον είχαν δεμένο, αλλά τόσο ο ίδιος όσο και οι άλλοι όμηροι βρίσκονταν συνεχώς περικυκλωμένοι από οπλισμένους άνδρες. Εκτεθειμένοι στις άσχημες καιρικές συνθήκες, βρεγμένοι μέχρι το κόκαλο, τις περισσότερες φορές προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις κακουχίες και την ψυχολογική βία.

Σε όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων, οι πει­ρατές δεν τους κακοποίησαν σωματικά.

Κάθε βράδυ ξυπνάω από τους εφιάλτες

Για τον Έλληνα ναυτικό, όπως περιέγραψε στους δικούς του ανθρώπους οι ώρες αιχμαλωσίας περνούσαν βασανιστικά. Το ένα λεπτό ισοδυναμούσε με δύο ώρες η μία ώρα με μία ημέρα. Οι πειρατές όλο αυτό το διάστημα τους άλλαξαν τουλάχιστον πέντε φορές τοποθεσία, προκειμένου να καλύψουν τα ίχνη τους.

Για να τους κρατήσουν στη ζωή, κάποιες ημέρες οι οπλισμένοι φρουροί τους έδιναν εμφιαλωμένο νερό, ενώ κάποιες άλλες αναγκάζονταν να πιουν νερό μέσα από πλαστικές σακούλες που προηγουμένως είχαν βυθιστεί στο ποτάμι.

Τους τάιζαν ωμό κρέας

Το φαγητό που έτρωγαν ήταν ελάχιστο. Κυρίως τους έδιναν σκέτο ρύζι και άλλες φορές τους τάιζαν με το ωμό κρέας των άγριων θηρίων της περιοχής. Πλένονταν και έκαναν τις σωματικές τους ανάγκες μέσα στο ποτάμι. Ζούσαν εκτεθειμένοι σε κάθε είδους μολυσματικές και θανατηφόρες ασθένειες μεταξύ αυτών και η μαλάρια, από την οποία κατέληξε στις 4 Δεκεμβρίου, λίγες ημέρες πριν από την απελευθέρωση τους, ο τέταρτος κατά σειρά ναυτικός με καταγωγή από τις Φιλιππίνες.

«Με έσωσε ο Θεός»

Όπως αναφέρει η Real News, η προσευχή ήταν το στήριγμα του. Εκείνες τις δύσκολες στιγμές θυμόταν τις συμβουλές  της μητέρας του, η οποία στο παρελθόν του είχε πει, σε περίπτωση που βίωνε μια περιπέτεια, να προσευχόταν στον Θεό.

Στις 11 Δεκεμβρίου, περίπου στις 4 το μεσημέρι, είδε τους πειρατές να καταφθάνουν στην περιοχή με μια λέμβο. Τους επιβίβασαν σε αυτήν και τους ανακοίνωσαν ότι είναι ελεύθεροι. Τους εγκατέλειψαν στη μέση του πουθενά. Αν και κατατρομαγμένοι, αισθάνθηκαν τη χαρά και την ανακούφιση της ελευθερίας.

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό, τους γονείς μου, το δικηγορικό γραφείο του Νίκου Κούστα και των παιδιών του, Βασίλη και Κατερίνας καθώς και όλους όσοι με υποστήριξαν πνευματικά όλες αυτές τις ημέρες που βρισκόμουν στα χέρια των απαγωγέων», λέει μέσω των δικηγόρων του ο Δ. Γκιάτης.
 

Follow us:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Back to Top