Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στον Buzz Kull στο Death Disco δεν ήταν μόνο η μουσική.
Ήταν ο τρόπος που στεκόταν απέναντι στο synthesizer του.
Λίγες μέρες πριν από την εμφάνισή του, είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί του. Στη συζήτησή μας, μου είχε πει πως, μακριά από τη σκηνή, είναι ένας αρκετά ήσυχος άνθρωπος. Το βράδυ της Πέμπτης αυτή η εικόνα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με όσα βλέπαμε μπροστά μας. Γιατί πάνω στη σκηνή, η ενέργειά του, η ένταση και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε με το κοινό δεν άφηναν πολλά περιθώρια να φανταστείς εκείνον τον άνθρωπο που μου είχε περιγράψει. Και εκεί βρίσκεται η μαγεία: στο πώς ένας άνθρωπος μπορεί να κρατά μέσα του τόση δύναμη και να την αφήνει να ξεχειλίσει μόνο όταν ανάβουν τα φώτα.
Ο χώρος του Death Disco ήταν μικρός και αποπνικτικά γεμάτος. Κόσμος στριμωγμένος μπροστά στη σκηνή, η θερμοκρασία να ανεβαίνει, και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ο Buzz Kull έμοιαζε να δημιουργεί τον δικό του χώρο.
Ο τρόπος που στεκόταν μπροστά στο synthesizer του ήταν από μόνος του μέρος της εμφάνισης. Παρακολουθούσε τα μηχανήματα, αντιδρούσε στους ήχους τους και άφηνε το σώμα του να ακολουθεί τον ρυθμό τους.
Σκυμμένος πάνω από τα μηχανήματα, σχεδόν χαμένος μέσα στους ήχους που δημιουργούσε, έμοιαζε να βρίσκεται σε έναν δικό του κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο σκοτεινούς παλμούς, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.
Οι φωτογραφίες του Βαγγέλη Γιαννακόπουλου από εκείνο το βράδυ αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την αίσθηση. Το σώμα του τεντωμένο προς τα μπροστά, σαν να προσπαθεί να τραβήξει κάτι από μέσα του και να το μετατρέψει σε ήχο.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι ολόκληρη η ουσία του Buzz Kull.
Γιατί όσο περισσότερο σκεφτόμουν τη συζήτησή μας, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι πίσω από αυτή τη σκοτεινή μουσική βρίσκεται ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί τη δημιουργία ως τρόπο να επεξεργάζεται όσα νιώθει. Ο ίδιος μου μίλησε για τη μουσική ως τον ευκολότερο τρόπο να κατανοήσει και να εκφράσει τα συναισθήματά του.
Και αυτό ακούγεται στα τραγούδια του.
Στο Just a Memory, στο Into the Void, στο Black Gate ή στο Burn It to the Ground δεν ακούς απλώς darkwave και post-punk. Ακούς τη μελαγχολία, την ένταση και την ανάγκη κάποιου να βάλει τάξη σε όσα κουβαλά μέσα του.
Γι' αυτό η μουσική του λειτουργεί τόσο καλά ζωντανά. Δεν μοιάζει με παράσταση. Μοιάζει περισσότερο με εκτόνωση.
Κι αυτό ακριβώς έβλεπες στο Death Disco. Έναν άνθρωπο να αφήνει το σώμα, τα χέρια και τα μουσικά εργαλεία του να μιλήσουν εκεί όπου οι λέξεις ίσως δεν αρκούν.
Κάπου ανάμεσα στο Fascination, το Destination και το Rise From Your Grave, ένιωσα ότι η μουσική του Buzz Kull πετυχαίνει κάτι σπάνιο.
Παραμένει σκοτεινή χωρίς να γίνεται αποπνικτική. Κουβαλά βάρος, αλλά ταυτόχρονα σε κινεί.
Και μετά το live, η εικόνα άλλαξε εντελώς
Ο Buzz Kull βγήκε έξω από το Death Disco και κάθισε στο πεζοδρόμιο.Μακριά από τα φώτα, το synthesizer και τον κόσμο που λίγο πριν γέμιζε ασφυκτικά τον χώρο, ήταν ξανά απλώς ένας ήσυχος άνθρωπος.
Καθισμένος στο πεζοδρόμιο, έξω από το κλαμπ, έμοιαζε σχεδόν σαν να είχε επιστρέψει στον εαυτό του.
Και αυτή η εικόνα, παράξενα, μου έμεινε όσο και η εμφάνισή του.
Γιατί μέσα στο μικρό, γεμάτο και σκοτεινό Death Disco είχε αφήσει τη μουσική να μιλήσει για εκείνον. Έξω, καθισμένος στο πεζοδρόμιο, δεν χρειαζόταν να πει τίποτα.
Αυτό είναι και το πιο όμορφο πράγμα στη μουσική του Buzz Kull. Δεν προσπαθεί να σε βγάλει από το σκοτάδι. Απλώς κάθεται δίπλα σου μέσα σε αυτό.
Τη βραδιά άνοιξε η Tristixia από τη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας ένα σκοτεινό μείγμα darkwave, cold wave, post-punk και synthpunk ήχων. Ξεχωριστή στιγμή της εμφάνισής της ήταν η χρήση theremin, του ιδιαίτερου ηλεκτρονικού οργάνου που παίζεται χωρίς να το αγγίζεις, δημιουργώντας απόκοσμες και ατμοσφαιρικές μελωδίες. Η εικόνα έφερε στον νου παλαιότερες εμφανίσεις των The Gathering, όπου η παρουσία του οργάνου πρόσθετε μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση στον ήχο.
Γεωργία Χάρδα
Είμαι δημοσιογράφος και αγαπώ να κινούμαι στον παλμό της μουσικής, να ταξιδεύω μέσα από τις ιστορίες που γεννά η rock σκηνή. Έχω πραγματοποιήσει πολυάριθμες συνεντεύξεις με καλλιτέχνες, αναζητώντας πάντα τη λεπτομέρεια και την αλήθεια που μένει εκτός κάδρου.
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από τη βραδιά:
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Γιαννακόπουλος
