Το «θαύμα των Άνδεων»: Επιβίωσαν τρώγοντας ​​​​​​​τις σορούς φίλων τους

49 χρόνια συμπληρώνονται από το αεροπορικό δυστύχημα στις Άνδεις

Κανίβαλοι Των Άνδεων

Ήταν Οκτώβριος του 1972 όταν η ομάδα ράγκμπι OldChristians, από το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, απογειώθηκε από τη Μεντόζα, την τελευταία πόλη της Αργεντινής πριν από τις Άνδεις, με προορισμό το Σαντιάγο της Χιλής...

Η ομάδα θα έπαιζε σε φιλικό αγώνα στην πρωτεύουσα της Χιλής και συνοδευόταν από φίλους και γνωστούς. Κανένας δεν μπορούσε, όμως, τότε να φανταστεί όλα όσα θα εξελίσσονταν μετά…

Ο καιρός επιδεινώθηκε και έτσι ο κυβερνήτης του αεροπλάνου επέλεξε να προσγειωθεί στην πόλη της Αργεντινής, Μεντόζα, στους πρόποδες των Άνδεων, όπου οι επιβάτες και το πλήρωμα διανυκτέρευσαν.

Στις 13 Οκτωβρίου, οι καιρικές συνθήκες δεν είχαν καθόλου βελτιωθεί, αλλά το πενταμελές πλήρωμα ενδίδοντας στις πιέσεις των επιβατών, αποφάσισε να απογειωθεί για το Σαντιάγο.

Πάνω από τη Χιλή το αεροπλάνο αντιμετώπισε πρόβλημα, έχασε ύψος 200 μέτρα, προσέκρουσε σε βουνό, έχασε τμήμα της ουράς του και συνετρίβη στο χιόνι.

Δώδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν ακαριαία. Ορισμένοι πέθαναν το επόμενο πρωί και άλλοι μέσα στις επόμενες ημέρες. 16 ήταν εκείνοι που κατάφεραν να επιβιώσουν. Οι έρευνες των σωστικών συνεργείων απέβησαν άκαρπες. Σε υψόμετρο 3.600 μέτρων, το λευκό αεροσκάφος ήταν αδύνατο να εντοπιστεί μέσα στα χιόνια.

Οι πρώτες έρευνες σταμάτησαν μετά από οκτώ ημέρες. Το νέο έφτασε στ’ αυτιά των επιζησάντων μέσα από ένα ραδιόφωνο που είχαν βρει στο αεροπλάνο. Η τύχη τους φαινόταν προδιαγεγραμμένη.

«Όταν μάθαμε ότι οι έρευνες σταμάτησαν, ότι δεν υπήρχαμε πλέον για τον κόσμο, έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση, και δεν μας είχε απομείνει τίποτα άλλο από τρόφιμα. Έτσι έγινε», θυμάται ένας από τους επιζώντες, ο Κάρλος Παέζ.

Το κρύο, τα λιγοστά τρόφιμα και τα κρασιά που είχαν στη διάθεσή τους δεν θα τους κρατούσαν στη ζωή. Η ιδέα που είχαν ορισμένοι στην αρχή ακούστηκε φρικιαστική.

Μόνο τρώγοντας μέλη από τα σώματα των νεκρών θα κατάφερναν να επιβιώσουν

Η μαρτυρία του Νάντο Παράδο, ενός εκ των διασωθέντων δείχνει την απόγνωση τους:

Σε τέτοιο υψόμετρο, οι θερμιδικές ανάγκες είναι αστρονομικές...Πεθαίναμε της πείνας. Δεν υπήρχε καμία ελπίδα να βρούμε φαγητό, αλλά η πείνα μας έφτασε σε τέτοιο σημείο που έπρεπε να ψάξουμε...ξανά και ξανά ψάχναμε στην άτρακτο. Προσπαθήσαμε να φάμε κομμάτια δέρματος από τις αποσκευές, παρά τα χημικά και γνωρίζοντας ότι ήταν επιβλαβή για τον οργανισμό...

«Πεινούσαμε τόσο πολύ», θυμάται ο Παέζ, ο οποίος τότε ήταν 18 ετών. «Καταρτίσαμε μια λίστα με 130 εστιατόρια στο Μοντεβιδέο. Κανονικός μαζοχισμός». Οι επιζήσαντες χάραξαν ένα σταυρό στο χιόνι με τα απομεινάρια των αποσκευών της ελπίζοντας ότι θα είναι ορατός από ψηλά.

«Αυτό που μας κρατούσε δυνατούς ήταν η σκέψη της επόμενης μέρας. "Ίσως αύριο" αυτό ήταν που μας κράτησε ζωντανούς για 72 μέρες. "Ίσως αύριο!" αυτό ήταν το σύνθημά μας», θυμόταν ο Ρομπέρτο Κανέσα.

Ήταν εκείνος, μαζί με το Nando Parrado, που κατάφεραν να ανέβουν σε ένα βουνό και να ζητήσουν βοήθεια. Μέσα σε δέκα μέρες περπάτησαν 70 χιλιόμετρα στις Άνδεις μέχρι που βρήκαν έναν χιλιανό αγρότη, ο οποίος κάλεσε τα σωστικά συνεργεία που τελικά περισυνέλεξαν τους επιζώντες με ελικόπτερο στις 22 Δεκεμβρίου.

Βιβλία, ταινίες και ντοκιμαντέρ ξεδιπλώνουν την περιπέτεια αυτών των ανθρώπων και μιλούν για το «Θαύμα των Άνδεων» όπως ονομάστηκε.
Η πρώτη ταινία με τίτλο «Θαύμα στις Άνδεις» γυρίστηκε το 1976 και ήταν μεξικανικής παραγωγής. Η πιο γνωστή όμως είναι «Οι Επιζήσαντες» του Φρανκ Μάρσαλ, με τους Ίθαν Χοκ και τον Τζον Μάλκοβιτς.

Πηγή


 

Διαβάστε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
Follow us:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Back to Top