O Γιάννης Νιάρρος ανήκει στη σπάνια πάστα καλλιτεχνών που δεν χρειάζονται επιτηδευμένες κουβέντες για να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και μπόλικο χιούμορ, ο ταλαντούχος ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος στο Studio στις 3 του ΣΚΑΪ και μίλησε για μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές. Από τα ανέμελα παιδικά χρόνια μέσα στις ανέσεις και τις πισίνες, μέχρι το σχολικό «χάσιμο», την απόφαση να ακολουθήσει την υποκριτική και την πλήρη απομυθοποίηση των πραγμάτων, ο ίδιος απέδειξε πως η αυθεντικότητα παραμένει το δυνατότερο σημείο του.
Η εποχή της αναζήτησης κι ο «σκράπας» στο σχολείο
Στη συζήτηση για το αν η πορεία του ήταν από νωρίς σχεδιασμένη, ξεκαθάρισε πως δεν υπήρχε κανένα προδιαγεγραμμένο πλάνο. Βρισκόταν σε ένα διαρκές ψάξιμο για το τι μέλλει γενέσθαι, καθώς η επιθυμία του να γίνει ηθοποιός αποτελούσε σπάνιο φαινόμενο για το σχολικό του περιβάλλον. Παρά τις προσδοκίες που συνοδεύουν συνήθως τη φοίτηση σε ένα καλό ιδιωτικό σχολείο –όπου οι περισσότεροι γονείς ελπίζουν να δουν τα παιδιά τους γιατρούς, δικηγόρους ή πολιτικούς– οι δικοί του κατάλαβαν πολύ νωρίς ότι τα δίδακτρα δεν θα εξαργυρώνονταν με ένα τέτοιο πτυχίο.
Ήδη από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, όταν ο ίδιος δήλωνε πως θέλει να πηγαίνει σε casting για τηλεοπτικές σειρές, έχοντας μάλιστα κάνει και μια πρώτη συμμετοχή δίπλα στον Γιάννη Μπέζο από μικρός, ήταν σαφές ότι τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα δεν αποτελούσαν προτεραιότητα. Αυτοσαρκαζόμενος, ο ηθοποιός παραδέχεται πως ήταν «σκράπας» στα μαθήματα, όμως οι γονείς του, παρά την απομυθοποίηση των αρχικών τους ελπίδων, συνέχισαν να στηρίζουν τις σπουδές του όσο υπήρχε η οικονομική δυνατότητα.
Η απομυθοποίηση της «χρυσής φούσκας»
Ιδιαίτερα απολαυστική ήταν η αναφορά στο πέρασμά του από ένα περιβάλλον με όλες τις ανέσεις -με πισίνες και ευημερία- στις πιο εναλλακτικές γειτονιές της Αθήνας, όπως η Κυψέλη και τα Εξάρχεια. Στο φιλοσοφικό ερώτημα αν μπορείς να βγάλεις την «πισίνα» από τη νοοτροπία ενός ανθρώπου που μεγάλωσε μέσα σε αυτήν, απάντησε: «Όταν βλέπω πισίνα, θέλω να μπω. Κοίταξε, δηλαδή, αυτό το κουβαλάω από το ΒΠ όσο μεγαλώνω», κάνοντας τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου να σκάσει από τα γέλια.
Στη συνέχεια εξήγησε πως ο ίδιος είχε απομυθοποιήσει τα πάντα από πολύ μικρή ηλικία. Ένα οικογενειακό οικονομικό «κραχ» που συνέβη αργότερα ήρθε να δέσει αρμονικά με την ήδη διαμορφωμένη προσωπικότητά του. Η εξέλιξη αυτή τον βοήθησε να μεταβεί ομαλά στη νέα πραγματικότητα, χωρίς να νιώθει ότι εγκλωβίζεται σε μια «χρυσή φούσκα» ή ότι αναγκάζεται να αποχωριστεί κάποιο ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού του.
Ο μόνος πραγματικός φόβος
Αν υπάρχει κάτι που μπορεί πραγματικά να τον πτοήσει και να τον δυσκολέψει στην καθημερινότητά του, αυτό δεν είναι οι απαιτήσεις της δουλειάς ή οι αλλαγές των συνθηκών, αλλά η εσωτερική ανία. Η έντονη βαρεμάρα είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί ότι δυσκολεύεται ακόμη και να πάει στην εργασία του. Ωστόσο, αναγνωρίζει πως αυτή η αίσθηση αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως στην πράξη όλοι συνεχίζουν την πορεία τους, ακόμη κι αν χρειάζεται να πιεστούν ταυτόχρονα.
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.
