107 χρόνια κλείνουν σήμερα από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μία ημέρα μνήμης η οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου, με εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα.
«Τιτανικός»: Οι ιστορίες των Ελλήνων επιβατών που χάθηκαν στο ναυάγιο
Η συγκεκριμένη μέρα ανακηρύχθηκε επίσημα ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού από τη Βουλή των Ελλήνων στις 24 Φεβρουαρίου του 1994.
Το χρονικό της σφαγής των Ελλήνων του Πόντου
Ήταν σαν σήμερα, στις 19 Μαΐου του 1919, όταν κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με σκοπό να πραγματοποιήσει τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, η οποία έγινε στο πλαίσιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών (Αγγλογάλλων, Ιταλών, Ελλήνων), που κατείχαν εδάφη της Μικράς Ασίας και υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του.
Πρόκληση από Τουρκία: «Παραλήρημα» οι δηλώσεις για Γενοκτονία Ποντίων!
Οι Έλληνες Πόντιοι που έχασαν τη ζωή τους από τους Νεότουρκους (το κίνημα του 1908 που έθεσε στο περιθώριο τον Σουλτάνο) κατά την περίοδο 1916-1923 αριθμούνται από 200.000 έως 350.000, ενώ συνολικά σφαγιάστηκαν 750.000 περίπου άνθρωποι. Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί μετανάστευσαν στη Νότια Ρωσία, ενώ περίπου 400.000 άτομα ήρθαν στην Ελλάδα.
Έπειτα από τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αρκετοί Έλληνες ζούσαν στα βόρεια της Μικράς Ασίας, οι οποίοι ακόμη και μετά την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς, κράτησαν «ζωντανό» το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από υπόλοιπο τον εθνικό «κορμό». Αν και μειονότητα, αφού αποτελούσαν μόνο το 40% του συνολικού πληθυσμού, κατάφεραν να εδραιωθούν οικονομικά, αναπτύσσοντας παράλληλα με τον χρόνο την πνευματική τους εξέλιξη και τα δημογραφικά ποσοστά τους.
Συγκεκριμένα, οι Έλληνες του Πόντου το 1865 ανέρχονταν σε 265.000, το 1880 σε 330.000, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Επίσης, τα σχολεία στον Πόντο αυξάνονταν με τον καιρό (το 1919 υπήρχαν 1.401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας), ενώ οι Έλληνες του Πόντου διέθεταν επίσης τυπογραφεία, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, χαρακτηριστικά που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Μετά την αποτυχία του Σουλτάνου ο οποίος επί 5 αιώνες προσπαθούσε να απομακρύνει τους Ελληνοπόντιους από την περιοχή, βλέποντας την ανάπτυξή τους, από την οποία ένιωθε ότι απειλούνταν, ήρθε το κίνημα των Νεότουρκων το 1908, οι οποίοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτόπισαν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό του ελληνικού πληθυσμού στη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα συγκεκριμένα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό, οι οποίοι εργάζονταν υπό αντίξοες συνθήκες σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να πεθαίνουν υποσιτισμένοι και να χάνουν τη ζωή τους από τις κακουχίες και τις ασθένειες.
Οι Ελληνοπόντιοι, καθώς και οι Αρμένιοι, αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, ανέβηκαν ως αντάρτες στα βουνά, με σκοπό να περισώσουν ό,τι μπορούσαν. Όμως, μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι Τούρκοι εθνικιστές, υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους.
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση», η οποία είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση χιλιάδων Ελληνοπόντιων.
Διαβάστε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.