Έχω βρεθεί κι εγώ εκεί. Σε εκείνο το σημείο όπου νιώθεις πως, ό,τι κι αν κουβαλάς, όσο κι αν παλεύεις να ακουστείς, ο άνθρωπος δίπλα σου μοιάζει να μην αγγίζεται. Θυμάμαι την αίσθηση του να προσπαθώ να «αποδείξω» πως αυτό που νιώθω είναι αληθινό, λες και χρειαζόμουν κάποιο επίσημο πιστοποιητικό για τον πόνο μου. Αν το ζεις κι εσύ, θέλω να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.
Για μένα, το πιο εξουθενωτικό δεν ήταν οι μεγάλες συγκρούσεις, αλλά η αθόρυβη περιφρόνηση. Αυτή η αίσθηση ότι οι ανάγκες μου, τα όριά μου, ακόμα και οι χαρές μου, αντιμετωπίζονταν με μια ελαφριά ανατίναξη των ώμων. Η περιφρόνηση είναι ύπουλη· δεν είναι «καθαρή» απόρριψη που σε κάνει να φύγεις αμέσως. Είναι μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις που με έκαναν να αναρωτιέμαι διαρκώς: «Μήπως υπερβάλλω;».
Κατάλαβα αργότερα πως η περιφρόνηση δεν είναι μίσος. Είναι κάτι πιο διαβρωτικό: είναι η τοποθέτηση του άλλου σε ένα σκαλί πιο κάτω.
Ένιωθα πως η εσωτερική μου εμπειρία δεν άξιζε τον χρόνο ή την προσοχή του. Και το χειρότερο ήταν η σύγχυση. Μια μέρα «κανονικότητας» ή τρυφερότητας ήταν αρκετή για να με κάνει να ακυρώσω όλα όσα ένιωθα την προηγούμενη.
Σταμάτησα να προσπαθώ να «διαγνώσω» τον άλλον και άρχισα να κοιτάζω το μοτίβο. Είδα την τιμωρητική απόσυρση — εκείνη την παγερή σιωπή που με άφηνε μόνο μου με το πρόβλημα, χωρίς καμία γέφυρα επικοινωνίας. Είδα την υποτίμηση να φοράει το προσωπείο του χιούμορ, με ειρωνείες και «καρφιά» που μετά βαφτίζονταν «απλά ένα αστείο». Ένιωσα την ακύρωση κάθε φορά που μου έλεγαν «είσαι υπερευαίσθητος», αναγκάζοντάς με να μαζεύομαι και να σωπαίνω για να μη γίνομαι «φορτικός».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, στο Allyou.gr
Συντάκτης άρθρου: Αγγελική Λάλου
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.