Είναι από αυτούς τους εικαστικούς με μια πιο... streetwise προσέγγιση στη ζωγραφική που μας αρέσει πολύ. Όχι μόνο στον καμβά, αλλά όπου του κάνει κέφι!
Έχει ένα μικρό αλλά πολύ φιλόξενο εργαστήρι στην Άνω Κυψέλη κι η νέα του έκθεση με τίτλο Αγάπη, (σ.σ. το αξιαγάπητο παπαγαλάκι που βλέπετε στον ώμο του) στο Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι στο Γαλάτσι, ήταν η καλύτερη αφορμή για να συνομιλήσουμε.
Αν βρεθείτε στα πέριξ από 27 Μαΐου έως 4 Ιουνίου, ή όπου αλλού τον πετύχετε, δεν έχετε παρά να απολαύσετε τα έργα του! Ο ευγενικός τυπάκος με το διαπεραστικό βλέμμα είναι ο Χρήστος!
Νέα έκθεση στο Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι κι ο τίτλος αυτής… Αγάπη! Υποθέτω θα πρωταγωνιστεί το ευγενές αυτό συναίσθημα…
Αγαπώ ό,τι έχει ζωή και χρώμα! Έτσι είναι και η αγάπη, ζωντανή και πολύχρωμη. Εξού κι η μικρή μας φίλη, στην οποία είναι αφιερωμένη η έκθεση! Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, καθώς ζω σαν ένας άλλος πειρατής που δεν αποχωρίζεται τον παπαγάλο από τον ώμο του. Καταγράφουμε μαζί την ομορφιά της καθημερινότητας και των ανθρώπων κι αναζητάμε την ομορφιά της αγάπης εκεί που φωλιάζει: στις πιο απλές στιγμές, στην ομορφιά της φύσης και στα εσωτερικά ζητήματα που αιώνια οι άνθρωποι αναζητούσαν λύσεις.
Ο τίτλος της έκθεσης, Αγάπη, πιστεύω αντιπροσωπεύει βαθύτατα την αναζήτηση της καλλιτεχνικής κατεύθυνσης και την αναζήτηση αυτής σε όλες της τις διαστάσεις.
Το Καμίνι στο Γαλάτσι είναι ένα από τα αγαπημένα σου… στέκια, σωστά;
Το Καμίνι είναι ένα αγαπημένο σημείο! Σου δίνει τη δυνατότητα να παρασυρθείς μέσα από την ιστορία του και να αφεθείς στα έργα που φιλοξενεί. Ο χρόνος σταματά στο 1970, που ήταν και η τελευταία χρονιά για την παραγωγή ασβεστίου, και συνεχίζει στον χρόνο που ο θεατής ονειρεύεται μέσα από το ταξίδι της τέχνης και των έργων. Νιώθει την εργατικότητα που χρειάζεται για τη δημιουργία και συνομιλεί αθόρυβα με το έργο των εργατών της εποχής, σε έναν χώρο γεμάτο πέτρα και ξύλο.
Θα σε ρωτήσω κάτι πολύ κλισέ, αλλά δε γίνεται να μην το κάνω… τι είναι αυτό που σε εμπνέει;
Η έμπνευση βρίσκεται στην καθημερινότητα και στα ερωτήματα που γεννά αυτή. Η παρατήρηση δημιουργεί απορίες και οι απορίες, εξηγήσεις. Εκεί που καθοδηγείς τον εαυτό σου, εκεί στοχεύει και η τέχνη σου. Αυτό μπορεί να γίνει στον πρωινό καφέ στο πεζοδρόμιο παρατηρώντας τους ανθρώπους να περνούν μπροστά σου, σε μια βόλτα στο χωριό συναντώντας την ομορφιά στην παράδοση - βλέποντας λουλούδια στις αυλές, περιβόλια, πρόβατα και ζωντανά ηλιοβασιλέματα. Σε έναν αρχαιολογικό χώρο και σε ένα μουσείο, παρατηρώντας τις αναζητήσεις της αρχαιότητας και τις έννοιες της τελειότητας και της απόλυτης ομορφιάς. Σε ένα σχολείο που σφύζει από ζωή, όπου τα παιδιά σού δείχνουν πώς πρέπει να είναι πραγματικά μια κοινωνία. Καθώς επίσης και σε μέρη που πολλοί δεν θα ήθελαν να βρίσκονται, όπως στη μέση ενός μαραθωνίου όπου δοκιμάζεται το σώμα και η ψυχή του ανθρώπου, σε μια τυχαία στιγμή που η μοίρα φαίνεται να φέρεται άδικα, αλλά και σε ένα νοσοκομείο όπου η πίστη στο θείο διαγράφεται στα βλέμματα των ανθρώπων.
Τι σε κινητοποιεί για να ξεκινήσεις ένα νέο έργο ή μια νέα ενότητα έργων;
Η συνεχής εξερεύνηση για το άγνωστο και η επιστροφή στην παιδικότητά μας είναι δύο αρκετά καλοί λόγοι για να μη σταματήσει κάποιος να δημιουργεί διαρκώς σημειώσεις - κι αυτές να γίνονται πινελιές και μετά έργα!
Οι δημιουργίες σου, σε όποιο αντικείμενο κι αν αποτυπωθούν, έχουν μια αισθητική που θυμίζει αυτή του Γιάννη Τσαρούχη. Είναι ο καλλιτέχνης-πρότυπο για εσένα;
Πιστεύω ότι ο Τσαρούχης ήταν ένας ζωγράφος που είχε βαθιές ρίζες στην Ελλάδα και τη μελέτησε όσο κανένας άλλος. Είναι πρότυπο και το έργο του άξιο έρευνας και ανάλυσης. Αν η αισθητική κι η απλότητα ήταν χρώματα, θα κυρίευαν τα έργα του.
Να ξέρεις, πέρα από τα πολύ όμορφα σχέδιά σου, μου έχει κάνει εντύπωση με το πόσα πολλά πράγματα ασχολείσαι… Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Η καθημερινότητα μας βρίσκει νωρίς το πρωί στο ατελιέ, προετοιμάζοντας τα επόμενα έργα για τις εκθέσεις, τα σχέδια για τις τοιχογραφίες των σχολείων και τη μελέτη για τα σκηνικά των θεάτρων. Μια φορά την εβδομάδα, στο σύλλογο καρκινοπαθών Κ.Ε.Φ.Ι., όπου έχουμε εργαστήριο ζωγραφικής. Όπως και στα 20 μέτρα ύψος, σε κάποιο γερανό σε σχολείο, ζωγραφίζοντας την πρόσοψη του κτιρίου. Και μέχρι αργά το βράδυ στο εργαστήριο, καταγράφοντας τις σημειώσεις και σχεδιάζοντας τις επόμενες εξορμήσεις με την παρέα: τον Στέλιο, τον Παναγιώτη, τη Μαρία και τον Αλέξανδρο.
Επίσης έχεις… φωτίσει πολλά σχολικά συγκροτήματα με τα σχέδιά σου. Πώς προέκυψε αυτό;
Η δημιουργία έργων που έχουν ως στόχο να ομορφύνουν την καθημερινότητα των παιδιών ήταν η αφορμή να ζωγραφιστούν πάνω από 300 σχολικά κτίρια σε όλη την Ελλάδα. Με άπλετες ώρες ζωγραφικής και διαρκή προσφορά από ανθρώπους που νοιάζονται για τις ανάγκες της παιδικής ηλικίας και για τη μετέπειτα εξέλιξή της, αυτό φτάνει για να πραγματοποιείται ένα τέτοιο έργο. Οι πολλαπλοί παράγοντες που εμπλέκονται, όπως δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς, άδειες, εύρεση θεμάτων και πολλά άλλα, είναι καθοριστικοί για να μπορέσουν να ολοκληρωθούν τέτοιου μεγέθους έργα. Είναι τιμή μου να ευχαριστήσω ενδεικτικά κάποιους αφανείς ήρωες, όπως τον κ. Ελευθερίου, την κ. Χριστούλη, τον κ. Σάμιο, τον κ. Γουργούλη, τους γονείς από τους συλλόγους των σχολείων, καθώς και το σωματείο Ειρήνη για το μεγάλο έργο που πραγματοποιεί στα σχολικά κτίρια, όπως επίσης και τους ιδιώτες για την προσφορά τους.
Συνήθως τι σου λένε τα πιτσιρίκια; Τους αρέσει η δουλειά σου;
Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι θαυμαστές της τέχνης! Τη ζουν με την ψυχή τους, φτιάχνουν ιστορίες, γελάνε, ψυχαγωγούνται κι εμπνέονται μέσα από αυτή. Η κριτική τους είναι πάντα αυστηρή και σε επαναπροσδιορίζει στη θέση σου!
Την αισθητική των Ελλήνων πώς τη βλέπεις;
Πιστεύω στην αισθητική της Ελλάδας, καθώς το έχει αποδείξει από την αρχαιότητα μέχρι και τα χρόνια των παππούδων μας. Η ανάγκη είναι αυτή που τρέφει την αισθητική· όσο δεν υπάρχει, αυτή λείπει. Σήμερα υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα διατήρησής της. Αυτό δεν αναιρεί, βέβαια, ότι η επιρροή των άλλων πολιτισμών και της μαζικής παραγωγής έχουν επηρεάσει και την Ελλάδα, με την ταχύτητα των πραγμάτων να ξεπερνά την ομορφιά στην τέχνη της χρηστικότητας και του εφήμερου. Θεωρώ ότι τονίζοντας την ομορφιά, η Ελλάδα έχει ελπίδα για το μέλλον της.
Μακριά από εμένα η… αρνητίλα, αλλά υπάρχει κάτι που σε «πληγώνει» σε αυτόν τον δρόμο που έχεις επιλέξει;
Δόξα τω Θεώ, είμαι ευγνώμων για ό,τι συμβαίνει! Και για τα καλά και για τα άσχημα. Αν κάτι με πληγώνει, είναι να βλέπω την αντιξοότητα γύρω μου και τα κομμάτια της κοινωνίας που ζουν σε δύσκολες συνθήκες. Η κινητήριος δύναμή μου είναι η ελπίδα κι η επιθυμία μου να βλέπω ευημερία στους συνανθρώπους μου.
Τι άλλο όμορφο θα δούμε από εσένα στο μέλλον;
Το επόμενο διάστημα θα δούμε εκθέσεις στα νησιά του Αιγαίου, ενώ ετοιμάζεται και μία έκθεση το χειμώνα. Θέατρα, σχολεία, έργα και παραγωγές θα συνεχίσουν κανονικά!
Πού θα σε βρούμε εκτός από το εργαστήριό σου στην Άνω Κυψέλη;
Στις 27 Μαΐου με 4 Ιουνίου θα με βρείτε στο Γαλάτσι, στο Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι, να συζητάμε για το έργο της χρονιάς που πέρασε και τις μελλοντικές ανησυχίες!
Κλείνοντας, από τη δική σου εμπειρία έχεις καταλήξει τι είναι το ταλέντο κι από πού αυτό προκύπτει;
Το ταλέντο βασίζεται στους τρεις παράγοντες: δουλειά, δουλειά και δουλειά!
Η έκθεση ζωγραφικής του Χρήστου Ρουμελιώτη Αγάπη, φιλοξενείται στο Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι από τις 27 Μαΐου έως τις 4 Ιουνίου 2026.
Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι
Χρήστου Καψάλη 14-16, Γαλάτσι
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινές: 18:00 – 22:00, Σαββατοκύριακο: 11:00 - 15:00 & 18:00 - 22:00
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.