Ένα πρωί, καθώς έπινα καφέ με μια φίλη, χτύπησε το τηλέφωνό μου δύο φορές σχεδόν ταυτόχρονα. Στην πρώτη κλήση, η φροντίστρια της μητέρας μου μού είπε ότι η μαμά είχε καταλήξει στα επείγοντα και έκανε εμετούς όλη νύχτα.
Στη δεύτερη γραμμή, η σχολική νοσηλεύτρια ανακοίνωσε ότι η κόρη μου μόλις είχε λιποθυμήσει και αμέσως μετά έκανε μια μικρή κρίση. Δεν είχε πάει καν 9 το πρωί.
Ως ανύπαντρη μητέρα δύο κοριτσιών και κόρη μιας γυναίκας με Πάρκινσον, έχω εκπαιδευτεί να λειτουργώ μέσα σε τέτοιους συναγερμούς. Πριν ολοκληρώσει η νοσηλεύτρια, γύρισα στη φίλη μου και είπα με τα χείλη μόνο: «Γίνεται χαμός». Έπειτα έτρεξα στο αυτοκίνητο και κατάπια δύο παυσίπονα.
Από τα πρώτα μου 20, μπαινοβγαίνω σε ΜΕΘ και ΤΕΠ για τους γονείς μου. Ο πατέρας μου πέθανε από λευχαιμία πριν από οκτώ χρόνια, ενώ η μητέρα μου, πέρα από το Πάρκινσον, παλεύει κατά διαστήματα με βαριά κατάθλιψη.
Την ίδια ώρα μεγαλώνω δύο κόρες που είναι επιρρεπείς σε αγγειοπαρασυμπαθητική συγκοπή. Η λέξη «λιποθυμία» ακούγεται σχεδόν ρομαντική, σαν μια βικτωριανή φιγούρα που σωριάζεται σε μια σεζλόνγκ. Αυτό που συμβαίνει στα δικά μου παιδιά είναι πιο ωμό: μελανιάζουν, τα άκρα τους τινάζονται, κι άλλοτε υπάρχει αφρός ή ενούρηση.
Διαβάστε ολόκληρη αφήγηση μιας γυναίκας της «γενιάς σάντουϊτς» στο Allyou.gr
Συντάκτης άρθρου: Αγγελική Λάλου
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.