Μια σπάνια εσωτερικότητα, συνέπεια και αδιάκοπη διάθεση για καλλιτεχνική αναζήτηση, είναι σίγουρα αυτά που χαρακτηρίζουν την Ηρώ Μουκίου. Με μια μεγάλη διαδρομή σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο έχει κερδίσει το κοινό μέσα από απαιτητικές ερμηνείες.
Στη συνέντευξή της στο Star.gr, εξομολογείται με ειλικρίνεια τις σκέψεις της. Μιλάει για τη Φωνή της Λουντμίλα, τη θεατρική παράσταση-σταθμό που τη σημάδεψε, προσφέροντάς της τις μεγαλύτερες προκλήσεις και τη βαθύτερη συγκίνηση της καριέρας της. Παράλληλα, ανατρέχει στις πρώτες της κινηματογραφικές μνήμες, σχολιάζει την πρόσφατη τηλεοπτική της παρουσία και εξηγεί γιατί φέτος επιλέγει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο θέατρο.
Ως δασκάλα υποκριτικής, μοιράζεται τις σκέψεις της για τη νέα γενιά ηθοποιών, την επιρροή των social media και τις απαιτήσεις του σύγχρονου θεατή. Κι όλα αυτά αντικρίζοντας την... Αίτνα!
Ποιος ήταν ο ρόλος που καθόρισε την πορεία σου κι αγαπήθηκε περισσότερο;
Όλοι οι ρόλοι πρόσθεσαν κάτι ως προς τον καθορισμό της πορείας μου. Όμως δεν μπορώ να θυμηθώ ρόλο που να μου πρόσφερε δυνατότερη συγκίνηση, δυσκολία και δέος από τη Λουντμίλα. Πιστεύω ότι αυτή αγαπήθηκε περισσότερο και από το κοινό, γιατί κάθε φορά -αν και μια παράσταση που φέρει πόνο- η προσέλευση είναι μεγάλη.
Να ξέρεις ότι μία από τις αγαπημένες μου ελληνικές ταινίες είναι το Επάγγελμα γυναίκα (του 1986). Αν και πολύ μικρή τότε, πώς ήταν η εμπειρία σου στα γυρίσματα;
Είχα τότε την άγνοια κινδύνου. Κι αυτό φρόντισαν να μου το ενισχύσουν όλοι οι συντελεστές. Με προσέγγισαν με αγάπη και κατανόηση. Ένιωθα ασφαλής σε ένα περιβάλλον άκρως φιλικό, αν κι άκρως επαγγελματικό. Η Πηνελόπη Πιτσούλη, που είχε το βάρος του ρόλου και ήταν εξαιρετική, με αντιμετώπισε σαν πραγματική της κόρη. Ο Όμηρος Ευστρατιάδης, που σκηνοθέτησε την ταινία, ήταν τόσο υποστηρικτικός που δεν κατάλαβα καν πώς γυρίστηκε. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις.
Χάρηκα πολύ που σε είδα πριν από δύο χρόνια στη σειρά Άγιος Έρωτας. Θα υπάρξει συνέχεια στην τηλεοπτική σου παρουσία;
Όντως η σειρά ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, αλλά τελείωσε μόλις αυτό το καλοκαίρι. Η παρουσία μου ήταν διαρκής μέχρι πρόσφατα. Απείχα όμως από το θέατρο για να μπορώ να κάνω καθημερινή σειρά. Δεν ήμουν εκπαιδευμένη να τα κάνω όλα μαζί. Φέτος επέλεξα να απέχω, γιατί θα έχω διαρκή απασχόληση στο θέατρο. Έχω ανάγκη να κρατάω ισορροπίες στη ζωή μου.
Η φωνή της Λουντμίλα είναι μια προσωπική υπόθεση, έτσι δεν είναι; Πώς είναι να επιστρέφεις σε αυτήν για δύο παραστάσεις στο θέατρο Καρέζη;
Είναι υπέροχο το συναίσθημα και συνάμα με φοβίζει. Η σύγκριση με τον εαυτό μου κάθε φορά που παίζω αυτή την παράσταση είναι αναπόφευκτη.
Πώς προσέγγισες συναισθηματικά έναν υπαρκτό χαρακτήρα, όπως η Λουντμίλα Ιγνατένκο, που έζησε από την πρώτη γραμμή την τραγωδία του Τσέρνομπιλ;
Προσπάθησα να την καταλάβω. Προσπάθησα να κατανοήσω μια κοπέλα στα 23 της, ερωτευμένη, που αρχίζει να τακτοποιεί τη ζωή της και να ανοίγει τα φτερά της, που είναι ευτυχισμένη με τα λίγα που έχει, και πώς νιώθει όταν αυτά τα φτερά κόβονται απότομα και πέφτει από μεγάλο ύψος στο κενό. Μέσα σε όλο αυτό το ψάξιμο της ψυχής της, βρήκα το πρώτο στοιχείο για να ακουμπήσω - ήταν το πιο οικείο σε εμένα, το κοινό μας μυστικό: ο δυναμισμός. Η ανάγκη να παλέψεις μέχρις εσχάτων για να μην βουλιάξεις, χωρίς όμως να πιάσεις κανέναν από τα μαλλιά.
Πέρα από την ερμηνεία, έχεις κάνει και τη μετάφραση του κειμένου. Πώς ήταν η εμπειρία της μεταφοράς στα ελληνικά;
Το κείμενο είναι απλό, χωρίς λογοτεχνική αξία, αβίαστο. Είναι η συνέντευξη μιας γυναίκας με χαμηλή μόρφωση, αλλά υψηλό αξιακό κώδικα. Έπρεπε αυτή την αναλογία να πιάσω στη μετάφραση. Την αναλογία στην τεράστια ποικιλία συναισθημάτων κατά την αφήγηση, αλλά και τη δράση σε δύο ηλικίες: στο σήμερα της αποστασιοποιημένης -όσο γίνεται- ηρωίδας, όπου ο χρόνος έχει στρογγυλέψει τις αιχμές, και στο χθες, που το ζει με όλο της το είναι και διατρέχει ένα πεδίο από την άγνοια έως τη συνειδητοποίηση της τραγικότητας του συμβάντος.
Πώς ήταν η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Άρη Μπαφαλούκα στην απόδοση μιας παράστασης που συνδυάζει το θέατρο με στοιχεία ντοκιμαντέρ;
Η παράσταση αυτή είναι παιδί μας, τη γεννήσαμε. Ο Άρης, γνωρίζοντας την κοινή μας αγωνία για το περιβάλλον και το αύριο του ανθρώπινου είδους μέσα σε αυτό, μου έφερε το βιβλίο του Γκούναρ Μπεργκντάλ και το ντοκιμαντέρ. Και μου είπε: «Σε βλέπω σε αυτό. Θέλεις;». Το μετά είχε τη δυσκολία τού πώς μια συνέντευξη θα προκαλούσε θεατρικό ενδιαφέρον στο κοινό, οπότε ξεκινήσαμε τη διασκευή. Ο Άρης, ως κινηματογραφιστής, ήξερε καλά να παντρέψει τα δύο είδη: το θέατρο με το ντοκιμαντέρ. Και τα κατάφερε στον υπερθετικό βαθμό, γιατί εκείνη την εποχή που πρωτοανέβηκε η παράσταση, το θέατρο ντοκουμέντο ήταν στα σπάργανα.
Η παράσταση έχει ανέβει σε διαφορετικές περιόδους. Πώς νιώθεις που το θέμα της παραμένει τόσο επίκαιρο στο πέρασμα των χρόνων;
Δε νιώθω καλά, δυστυχώς. Το θέμα της πυρηνικής ενέργειας μας συστήνεται ως λύση για τις ενεργειακές μας ανάγκες - ανάγκες που μας επιβάλλουν άλλοι. Δεν έχουμε ανάγκη τις «ανάγκες»! Ας προσπαθήσουμε να τις περιορίσουμε για να είμαστε υγιείς. Έτσι κι αλλιώς, η στέρηση θα είναι μια προπόνηση για αυτό που έρχεται! Τα πυρηνικά όπλα, τα εργοστάσια παραγωγής, τα απόβλητα και οι διαρκείς πόλεμοι υπό την απειλή πυρηνικών δεν θα πάψουν ποτέ από την επικαιρότητα και θα αυξάνουν τις επιπτώσεις για την υγεία πάνω από όλα, αλλά και για την τσέπη μας. Ας στραφούμε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Είναι ασφαλείς και πιο οικονομικές. Δυστυχώς όμως, τα γεωπολιτικά συμφέροντα είναι μεγάλα. Εμείς φαντάζουμε μυρμήγκια στον δρόμο των ισχυρών του πλανήτη.
Ηρώ Μουκίου: «Δεν μπορώ να ξεπεράσω τον θάνατο του Μιχάλη Ασλάνη»
Υπάρχει κάποιος θεατρικός ρόλος που δεν έχεις υποδυθεί ακόμη, κάποιος ας πούμε… διακαής πόθος;
Υπάρχουν άπειροι ρόλοι που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου, διακαής πόθος όμως όχι.
Κοιτάζοντας πίσω στο ξεκίνημά σου, ποια συμβουλή θα έδινες στον νεότερο εαυτό σου όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική;
Ωχ, δεν είμαι καλή στις συμβουλές (γέλια). Ίσως να τολμάω περισσότερο, να μη φοβάμαι τον κόσμο - κάτι που κάνω τώρα πλέον.
Τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφος. Έχεις καταλήξει ποιο μέσο σου προσφέρει τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία;
Πιστεύω ότι το θέατρο προσφέρει μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία, γιατί είσαι εσύ απέναντι στο κοινό. Δε σε σώζει κανένα μοντάζ, καμία επανάληψη πλάνου, κανένα τεχνολογικό μαγικό ραβδί. Γεννιέσαι και πεθαίνεις την ίδια στιγμή. Αυτό είναι ελευθερία.
Πώς έχει αλλάξει ο χώρος της υποκριτικής στην Ελλάδα από τότε που ξεκίνησες μέχρι σήμερα; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις για έναν ηθοποιό σήμερα;
Έχει αλλάξει πολύ. Όπως σε κάθε τέχνη, έτσι και στην υποκριτική έχει εξελιχθεί η τεχνική. Επίσης έχει εισέλθει η τεχνολογία, την οποία δεν μπορείς να παραβλέψεις πλέον. Οι μέθοδοι είναι ένας καλός δάσκαλος. Το επίπεδο των περισσότερων παιδιών στις σχολές είναι πανεπιστημιακό. Ο εκφοβισμός του ισχυρού σκηνοθέτη, παραγωγού ή θιασάρχη δεν υπάρχει πια σε μεγάλο βαθμό. Αυτά οδηγούν την υποκριτική σε άλλους δρόμους, αλλά και σε άλλες προκλήσεις. Μία από αυτές είναι το κοινό. Έχει κι αυτό αλλάξει: είναι πιο επιλεκτικό, πιο εκπαιδευμένο. Άρα οι προσδοκίες είναι μεγαλύτερες. Δεν εντυπωσιάζεται εύκολα ο θεατής, δεν τον κοροϊδεύεις.
Η νεότερη γενιά ηθοποιών πώς σου φαίνεται; Τελικά οι followers στο Instagram παίζουν ρόλο στην καριέρα ενός νέου ηθοποιού; (γέλια)
Θα σου πω την άποψή μου από την εμπειρία μου στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Έκτη Τέχνη, στην οποία διδάσκω τα τελευταία χρόνια. Η νεότερη γενιά ηθοποιών είναι λίγο μπερδεμένη ανάμεσα στο «θα γίνω διάσημος» και στο «θα γίνω καλός ηθοποιός». Σε αυτό μερίδιο ευθύνης έχουν πράγματι και κάποιοι οι οποίοι επιλέγουν ηθοποιούς ανάλογα με το πόσους followers έχει κάποιος. Προσπαθώ να τους τα διαχωρίσω και να επισημάνω το προσωρινό της διασημότητας και της αναγνωρισιμότητας απέναντι στη διάρκεια που έχει ένας καλός ηθοποιός.
Πρόσφατα βρέθηκες στην Αίτνα και το ηφαίστειο εξερράγη μπροστά σου. Μήπως τελικά είσαι εκρηκτικός τύπος;
Αυτήν τη συνέντευξη τη γράφω τώρα βλέποντας την Αίτνα μαινόμενη απέναντί μου! Για αυτό και είναι μια συνέντευξη εκρηκτική, με λίγη ηφαιστειακή τέφρα! (γέλια)
Μετά τη «Λουντμίλα», πού θα σε δούμε;
Θα είμαι στην Άννα Καρένινα του Τολστόι, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, με τον οποίο έχω ξανασυνεργαστεί και είμαι πολύ χαρούμενη. Στον ρόλο της Καρένινα θα είναι η αγαπημένη μου Λένα Παπαληγούρα και στον ρόλο του Καρένιν ο Γιάννης Τσορτέκης, που πριν από λίγο καιρό είμαστε μαζί στον Άγιο Έρωτα. Η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου.
Με αφορμή τα 40 χρόνια από την πυρηνική καταστροφή στο Τσερνόμπιλ, η παράσταση ντοκουμέντο Η φωνή της Λουντμίλα που συγκλόνισε τις συνειδήσεις όλων των θεατών, παρουσιάζεται ξανά για δύο μόνο επετειακές παραστάσεις, στο θέατρο ΚΑΡΕΖΗ στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου, στις 21:15.
Τη Λουντμίλα ερμηνεύει η Ηρώ Μουκίου.
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Ηρώ Μουκίου
Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας
Σκηνικά-κοστούμια: Δημήτρης Κακριδάς
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης
Φωτογραφίες: Μέμη Γιολδάση
Θέατρο Καρέζη
Ακαδημίας 3, Αθήνα
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026
Ώρα: 21:15
Διάρκεια: 60´
Online προπώληση: Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΟΥΝΤΜΙΛΑ
Τιμές εισιτηρίων: 15,00€ κανονικό,12,00€ μειωμένο
