Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία.
Ο νέος τότε, αλλά εξαιρετικά δημοφιλής καλλιτέχνης έφυγε από τη ζωή μετά από τροχαίο σε παράδρομο της Βουλιαγμένης, σε ηλικία 32 ετών.
Το συγκλονιστικό τροχαίο, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη, αλλά και το τελευταίο αντίο στον καλλιτέχνη- «φαινόμενο» απασχoλούσαν για μέρες τα media.
Ο Παντελίδης άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στη σύντομη μουσική του διαδρομή. Η φωνή του και τα τραγούδια του τον κρατούν «ζωντανό» στις καρδιές του κόσμου. Για την οικογένειά του, ωστόσο, ο χρόνος που περνά δε «μαλακώνει» την απώλειά του.
Μητέρα Παντελή Παντελίδη: «Σε κάθε βήμα μου πονάω, γιατί εσύ δεν είσαι δω»
«Εγώ είμαι εδώ… και περιμένω να γυρίσεις», έγραψε σε ανάρτησή της με τη φωτογραφία του, η μητέρα του τραγουδιστή, Αθηνά Παντελίδου.
«Λείπει πολύ ο Παντελίδης αλλά εμάς μας λείπει ο Παντελής ! Ένα τεράστιο ευχαριστώ από όλη μας την οικογένεια σε όλο τον κόσμο που δεν σταμάτησε στιγμή να τον λατρεύει ! », έγραψε σε ανάρτησή του ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Παντελίδης.
Παντελής Παντελίδης: Συγκινεί ο μαέστρος του, Ρουσσέτος Δημητρόγλου
Ο μαέστρος του Παντελή Παντελίδη, Ρουσσέτος Δημητρόγλου, συγκινεί με τα λόγια του για τον τραγουδιστή, 10 χρόνια μετά τον θάνατό του. Εξέφρασε τα όσα νιώθει για τον Παντελή σε γράμμα, το οποίο δημοσιοποίησε η εκπομπή Το Πρωινό.
«Πέρασαν 10 χρόνια από την απώλειά σου. Δέκα χρόνια που δεν έχεις φύγει ποτέ από το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου. Θυμάμαι την κάθε στιγμή που ζήσαμε μαζί.
Από τη γνωριμία μας στα γραφεία της Μίνος και τις πρώτες λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, μέχρι τα τελευταία λόγια και την καληνύχτα μας, μετά την πρόβα στο μαγαζί που ήταν και η τελευταία φορά που σε είδα.
Θυμάμαι τις πλάκες μας στο στούντιο και τα γέλια που κάναμε. Μια από αυτές, ήταν όταν σε έβγαλα φωτογραφία με ένα χρυσό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα και σου είπα να κρύψεις το όνομα και καλά ότι βραβευτήκαμε.
Πού να το ξέραμε κι εμείς ότι λίγο καιρό μετά θα έπεφταν οι πλατίνες βροχή. Ότι θα τα σάρωνες όλα σαν τυφώνας, σαν ένα τσουνάμι που το φοβούνται όλοι και το κοιτούν με τρόμο γιατί θα τους παρασύρει, γιατί θα τους πνίξει. Θυμάμαι τις κουβέντες, τα μηνύματά μας. Έλεγε ένα από αυτά:
“Ρουσσέτο, άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και μπες στο email σου”. Το email έγραφε “Το τσιφτετέλι του αιώνα” και άκουσα τότε για πρώτη φορά τα λόγια συνοδεία από την κιθαρούλα σου.
Μη μου λέτε δεν αξίζει, αυτή διάλεξε η καρδιά μου
Της καρδιάς μου το γραμμένο
Ένας ακόμα ύμνος. Ένα ακόμη κλασικό τραγούδι που χάρισες στον κόσμο. Το σύστημα σου υποκλίθηκε γιατί σε επέβαλε η αγάπη, η λατρεία του κόσμου.
Αυτό το σύστημα μετά σε πολέμησε και σε κρεμούσε στα μανταλάκια με κάθε ευκαιρία, γιατί δεν θέλει ήρωες, θέλει υποχείρια. Να κάνει κουμάντο αυτό, να του χρωστάνε και να το φοβούνται όλοι. Να τους παίζει σαν μαριονέτες.
Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια έγραψες ιστορία και έμεινες Αθάνατος μέσα από τα τραγούδια σου.
Εγώ που είμαι εδώ και για όσο είμαι εδώ, θα σε τιμώ. Είμαι λυπημένος που δεν έχει γίνει ένα σοβαρό αφιέρωμα για το έργο σου. Ούτε μια συναυλία, ούτε μια σοβαρή εκπομπή με ορχήστρα ζωντανή και τραγουδιστές να τα ερμηνεύουν. Όλα έχουν γίνει λάθος.
Να ξέρεις ότι η νέα γενιά σε ακούει. Θα σε ακούνε και οι επόμενες γιατί είσαι κλασικός. Είσαι ο μοναδικός κι έδειξες έναν δρόμο διαφορετικό. Έδωσες την ελπίδα σε νέους καλλιτέχνες να κυνηγήσουν το όνειρο χωρίς δεκανίκια.
Δέκα χρόνια μακριά, δέκα χρόνια πιο κοντά».