Για τα παιδικά του χρόνια, τις δουλειές που έχει αλλάξει, τη στροφή στο θέατρο και το περιθώριο στο οποίο έζησε για πολλά χρόνια μίλησε ο Βασίλης Μπισμπίκης.
Η παράσταση του «Άνθρωποι και ποντίκια» είναι sold out, ενώ ο «Σωσμένος» του Έντουαρντ Μποντ από την ομάδα του Cartel κάνει πρεμιέρα αύριο, 6 Μαρτίου.
Aπό τις αποθήκες στον Βοτανικό στο παλιό εργοστάσιο της «Πεταλούδας»
«Το όνειρο ήταν να κάνουμε θέατρο όπως κ@@@@@ εμείς. Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς να έχουµε κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι µας. Οπότε η ιστορία έτσι ξεκίνησε. Το ότι βρεθήκαµε να είµαστε στο περιθώριο, γύρω από την Αθήνα, σε βιοµηχανικές περιοχές µε παλιές αποθήκες, ήταν καθαρά οικονοµικό θέµα. Δεν υπήρχε κάποια ιδεολογική άποψη από πίσω, αποκέντρωση και τέτοια. Απλά ήµασταν άφραγκοι, βρήκαµε µια αποθήκη, ένα παλιό µηχανουργείο στον Βοτανικό, στην Αγίας Άννης. Το 2013 εκείνο το µηχανουργείο είχε 450 ευρώ νοίκι. Στην Αθήνα ήταν απλησίαστοι οι χώροι. Είχαµε λίγα φράγκα, οπότε είπαµε να βάλουµε από 150 ευρώ ο καθένας και να το φτιάξουµε µόνοι µας.
Έτσι ξεκίνησε η ιστορία. Μόνοι µας το φτιάξαµε. Ήταν γύρω οι µάντρες ανακύκλωσης, οπότε ό,τι είχε να κάνει µε σκηνικά το φτιάχναµε µόνοι µας, µαζεύαµε τα υλικά από τις µάντρες. Για ό,τι είχε να κάνει µε φώτα, ήταν ένας τύπος που έκλεινε την επιχείρησή του και πήραµε είκοσι, τριάντα φώτα, τα φορτώσαµε σ’ ένα φορτηγό και του είπαµε “όταν έχουµε λεφτά, θα σ’ τα δώσουµε”. Εντελώς χειροποίητο θέατρο φτιάξαµε. Εδώ στο Αιγάλεω ήρθαµε πέρυσι, από ανάγκη πάλι. Ψάχναµε χώρους, δε βρίσκαµε. Πανάκριβοι πλέον οι χώροι, αφού πολλές αποθήκες λειτουργούν πια ως e-shops. Ακρίβυνε πάρα πολύ η περιοχή. Κάναµε δύο χρόνια να βρούµε έναν χώρο που θα µπορούσαµε να τον υποστηρίξουµε οικονοµικά. Κι αυτός ήταν αυτό το εργοστάσιο εδώ, στην Πεταλούδα. Μας βοήθησε πάρα πολύ και ο Πολ Μουζάκης, ο ιδιοκτήτης του, και ο Νίκος Καρόκης, που είναι διευθυντής στο εργοστάσιο κι έβαλε µπέτη», περιγράφει ο ηθοποιός στην Athens Voice.
Μπισμπίκης: Tα παιδικά χρόνια στο Λουτράκι
Ο ηθοποιός μεγάλωσε στο Λουτράκι, από πατέρα ποδοσφαιριστή και παππού κομμουνιστή. «Παππούς κοµµουνιστής, τον οποίο είχαν πάει κιόλας να τον εκτελέσουν στη Θεσσαλονίκη και σώθηκε τελευταία στιγµή. Κι ο πατέρας µου ήταν και πολιτικό προσωπικό στη Σχολή Μηχανικού, στον Στρατό. Εκεί µεγάλωσα, στο Λουτράκι, σε έναν συνοικισµό. Η γιαγιά µου πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία ήρθε εκεί, σ’ αυτά τα σπίτια που έφτιαξαν οι ίδιοι. Παράγκες µε αυλές, κότες, κατσίκια. Σ’ αυτή τη γειτονιά µεγάλωσα, που ήµασταν απ’ το πρωί µέχρι το βράδυ έξω και παίζαµε. Μας τάιζαν οι θείες στον δρόµο. Αλητεία, µε την καλή έννοια. Όλη µέρα ελευθερία και χωρίς όρια. Παιδάκια που παίζαµε πόλεµο, παίζαµε ξύλο, ανοίγαµε τα κεφάλια µας», θυμάται ο ηθοποιός.
Μπισμπίκης: H δύσκολη εφηβεία - «Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο»
Στη συνέχεια, εξομολογήθηκε τη δύσκολη περίοδο στην εφηβεία του, την οποία έζησε στην Αθήνα. «Ήµουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κοµµάτι σκληρής αλητείας από τα 13 και µετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κοµµουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και µέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούµε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ροµποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη.
Μπισμπίκης: Οι γονείς του & η Βανδή στην πρεμιέρα της «Σπασμένης Φλέβας»
Αναρχισµός, πανκ, λοφίο, µπλε µαλλί, στα 15. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία και δεν άντεξα ούτε δύο µήνες. Κάλεσαν τη µάνα µου και της είπαν “δε γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”…», εξομολογείται.
Μια εικόνα που δε θα ξεχάσει ποτέ από εκείνη την εποχή είναι του φίλου του που ήταν σε overdose από ηρωίνη. «16-17 χρόνων ήµασταν και να προσπαθούσαμε να τον συνεφέρουµε µε ενέσιµο αλατόνερο, µε διάφορα τρικ. Έζησε. Τον αφήσαµε έξω από ένα νοσοκοµείο και µετά πήγα στο σπίτι. Δεν µπορούσα να πω τίποτα στους γονείς. Τι να έλεγα τότε; Ίσως ήταν και η πρώτη πραγµατική κρίση πανικού που έπαθα στη ζωή µου. Ήταν δύσκολο. Πολλές τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Πόλεµος δηλαδή. Μέσα σ’ έναν πόλεµο ζούσα. Κάθε µέρα πέθαιναν άνθρωποι γύρω µου και µπροστά µου», εξομολογείται.
Μπισμπίκης: H πρώτη επαφή με το θέατρο και οι δουλειές που έκανε
Το θέατρο προέκυψε όταν παρακολούθησε την παράσταση Κόκκινα φανάρια που ανέβαζε το Κέντρο Πολιτισµού στο Λουτράκι.
«Μαγεύτηκα. Και από την ιστορία και από το θέατρο. Από αυτό που έβλεπα. Πήγα και γράφτηκα στη θεατρική οµάδα και κάναµε κάποιες παραστάσεις. Μία από αυτές, η "Ελένη", πήρε το πρώτο βραβείο Αρχαίου Δράµατος και παίξαµε τιµητικά στην Επίδαυρο. Έξω απ’ το πλαίσιο του Φεστιβάλ, Σεπτέµβρη δηλαδή. Έκανα τον Τεύκρο. Ήταν τότε η βραδιά Ροντήρη κι είχε έρθει ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ο Τάσος Ρούσσος. Με είδε και µου λέει: “Αγόρι µου, πρέπει να ασχοληθείς πιο συστηµατικά µ’ αυτό. Έχεις ταλέντο” Εγώ, βέβαια, µετά έµπλεξα µε το καζίνο».
Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει εργαστεί ως µπάρµαν, σερβιτόρος, κρουπιέρης. «Δουλεύοντας τρία χρόνια στο Καζίνο Λουτρακίου ως κρουπιέρης, σιχάθηκα όλο αυτό που έβλεπα εκεί µέσα. Είχα την ευαισθησία να µην µπορώ να βλέπω ανθρώπους να καταστρέφονται. Δεν το άντεχα», περιγράφει σε άλλο σημείο και επισημαίνει πως «από ερεθίσµατα και αντιστοιχίες που µπορώ να βρω σε σχέση µε τους ρόλους είµαι φουλ, γιατί όλη η ζωή µου ήταν στα άκρα».
«Εύκολα µπορώ να αναγνωρίσω καταστάσεις, είτε έχουν να κάνουν µε απόγνωση είτε µε άλλα συναισθήµατα. Είναι ένα εφόδιο τεράστιο, που το αξιοποιώ στο θέατρο και γι’ αυτό ίσως ασχολούµαι περισσότερο µε παραστάσεις που έχουν να κάνουν µε το περιθώριο και µε ανθρώπους που είναι “αόρατοι”: γιατί το έζησα πολύ έντονα αυτό το κοµµάτι, το αναγνωρίζω, το καταλαβαίνω».
Μπισμπίκης: «Eίχα τεράστια ανάγκη την αποδοχή, γιατί ίσως δεν την είχα πάρει µικρός»
Για το πώς βιώνει πλέον το γεγονός ότι είναι αναγνωρίσιμος, ο ίδιος απαντά: «Στον δρόµο είναι ωραία, ρε, γιατί ο κόσµος µ’ αγαπάει. Με φωνάζει Βασίλη, Βασιλάρα, µιλάει µαζί µου για ρόλους.
Ε, μάλλον την ήθελα (την αναγνωρισιμότητα). Δεν το έχω αναλύσει τόσο πολύ, αλλά, όταν ασχολείσαι µ’ αυτό το επάγγελµα, µε έναν τρόπο θες και την αναγνώριση, την αποδοχή. Αυτό ήταν ένα κοµµάτι της ζωής µου που το πέρασα πολύ έντονα. Όταν βγήκα απ’ το περιθώριο και µπήκα στο θέατρο, ήταν τέτοια η ψυχολογία µου, που είχα τεράστια ανάγκη την αποδοχή. Κατάλαβες; Γιατί ίσως δεν την είχα πάρει µικρός. Την αποδοχή λοιπόν, όταν µπαίνεις σε έναν τέτοιο χώρο, από ποιους πρέπει να την πάρεις; Από το κοινό κι από τον συνάδελφό σου. Οπότε είχα τεράστια αγωνία µέσα σ’ αυτό το πράγµα. Σε τέτοιον βαθµό, που κάποια στιγµή κατέρρευσα, γιατί έφαγα µια ντρίπλα από έναν, τέλος πάντων, «καλλιτέχνη». Αλλά τότε έγινε και η µεγάλη στροφή στη ζωή µου, γιατί µετά απ’ αυτό έφτιαξα το Cartel µόνος µου. Με πείσµωσε. Έσπασε το σπυρί αυτό το πράγµα».
Τέλος, εξομολογείται τι θα του έλεγε ο «αδέσποτος» εαυτός του, αν γυρνούσε τον χρόνο πίσω. «Θα µου έλεγε ότι θέλει φροντίδα. Σίγουρα ήθελε φροντίδα εκείνες τις εποχές το παιδάκι που έχω µέσα µου. Αν γύρναγα στο τώρα, θα έλεγα ότι θα του την έδινα, αλλά τότε ούτε του την έδωσα, ούτε όµως τη ζήτησα. Ήµουν ένα παιδάκι φοβισµένο, που προσπαθούσε να διαχειριστεί συναισθήµατα. Ήθελε µια αγκαλιά το παιδί µέσα µου, την οποία δεν πήρε. Αυτό το οδήγησε µετά σε πολλά άλλα πράγµατα. Και να παγώσει µέσα του και να µουδιάσει µε ουσίες και άλλα αυτό που ένιωθε. Ούτε στον χειρότερό µου εχθρό δε θα ευχόµουν να µπλέξει µε ουσίες».