Είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, θυμίζοντας -αν και σίγουρα δεν του αρέσουν οι ταμπέλες- αυτούς τους ηθοποιούς του νεότερου Χόλιγουντ με το λίγο πιο... ακραίο χιούμορ και την παρουσία.
Έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο θεατρικό σανίδι, ο Νίκος Γιαλελής έγινε ευρύτερα γνωστός μόλις πριν από λίγους μήνες πριν με τη συμμετοχή του στην κωμική σειρά του Star, Τα Φαντάσματα. Ο ρόλος του προσκόπου «Παρασκευά», αγαπήθηκε πολύ, παρουσιάζοντας στο κοινό το ταλέντο του, που αργά ή γρήγορα θα... ξέφευγε από τις κουίντες.
Ο «Παρασκευάς» από τα «Φαντάσματα» αποκαλύπτει: «Δεν την έχω ''πατήσει''»
Παιδί του «Μπέλλου» τα τελευταία χρόνια, δεν έχεις παρά να τον δεις στο Απόψε κανείς δεν πεθαίνει, για να καταλάβεις τι θέλω να πω ο...ποιητής!
Τελικά τι είναι αυτό που μας κινεί; Τι κάνει τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει; Έχεις καταλήξει σε «ασφαλή» συμπεράσματα παίζοντας στο Απόψε κανείς δεν πεθαίνει;
Πώς θα μπορούσα; Ίσα-ίσα: για να μπορέσω να νιώσω ότι είμαι σε θέση να συνεισφέρω κάπως κατά τη διάρκεια της φάσης των αυτοσχεδιασμών -που αποτέλεσε μέρος της διαδικασίας δημιουργίας της παράστασης- χρειάστηκε να ξανασκεφτώ πάνω στις πέντε θεματικές της παράστασης (σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη)… και, καλώς ή κακώς, φοβάμαι ότι και τα πέντε μας κινούν σε σημαντικό βαθμό το καθένα, ανάλογα με τη στιγμή που βρισκόμαστε, τόσο ως άτομα όσο και ως πολιτισμός. Ο ανθρώπινος κόσμος μας, λοιπόν, μάλλον συνεχίζει να γυρίζει εξαιτίας (και) όλων αυτών. Το μόνο «ασφαλές» συμπέρασμα θα μπορούσα να το διατυπώσω σε ατομικό επίπεδο: ξέρω ότι εμένα μου δίνουν δύναμη να σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι μου κάθε πρωί δύο από αυτά: η πίστη στους ανθρώπους κι η αγάπη.
Κάποιος που δεν έχει ιδέα για την παράσταση, τι ‘ναι αυτό που θα δει στη σκηνή του Μπέλλου;
Πιστεύω πως θα δει μια παράσταση που με πολύ χιούμορ και πολλή τρυφερότητα εστιάζει σε απολύτως καθημερινούς ανθρώπους, αυτής της χώρας, αυτής της πόλης κι αυτής της εποχής κι εξετάζει πώς εκείνοι βιώνουν, επηρεάζονται κι αντιδρούν στα πέντε θέματα που ανέφερα παραπάνω. Μια διαδρομή, για τους θεατές και για εμάς, από το θέμα του σεξ (για το οποίο ο σύγχρονος πολιτισμός μας ίσως και να μιλάει πάρα πολύ εύκολα και, γενικώς, πάρα πολύ) στο θέμα της αγάπης (που πολύ συχνά είναι τόσο δύσκολο να «μπει» σε λόγια).
Μίλησε μου για τη συνεργασία με τους The Young Quill. Τι συγκυρία ήταν αυτή για εσένα;
Δεν είναι ακριβώς η πρώτη μου συνεργασία, έχουμε μια «ιστορία» που μετράει πια αρκετά χρόνια, αν δεν κάνω λάθος από λίγο πριν την πανδημία. Έπαιξα σε δύο από τις παραστάσεις για παιδιά που έχει κάνει η ομάδα κι έχω μεταφράσει παλιότερα ένα έργο για την Αικατερίνη (σ.σ. τη σκηνοθέτιδα Αικατερίνη Παπαγεωργίου). Υποθέτω πως το γεγονός ότι όλο και κάπως έρχονται τα πράγματα και δουλεύουμε μαζί αποδεικνύει ότι οπωσδήποτε είναι πάντα μια ευτυχής συγκυρία, ελπίζω όχι μόνο για μένα (γέλια). Ωστόσο είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που είμαι μέρος της φετινής παράστασης τους, του «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει», γιατί συνεργάστηκα με ολόκληρη την ομάδα αλλά και γιατί εκτός από μεγάλο «στοίχημα», καθώς πρόκειται για δημιουργία δραματουργίας απ’ το μηδέν, η συγκεκριμένη παράσταση ήταν – και παραμένει - μια πολύ δημιουργική και προκλητική διαδικασία.
Σε έψαξα στο Instagram και δε βρήκα προφίλ σου… Απέχεις συνειδητά ή δεν έκανα καλή έρευνα; Πώς θα μετρούν οι παραγωγοί τους followers; (γέλια)
Δε θα τους μετρούν.. και ίσως καλύτερα, γιατί ποιος ξέρει, θα είχα; (γέλια). Δεν τα αγαπώ πολύ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ομολογώ. Δεν θα σου πω ότι απέχω διότι έχω Facebook από το 2009. Το έκανα πριν φύγω για να δουλέψω στη Γαλλία, θεωρώντας ότι έτσι θα κρατήσω επαφή με τους φίλους και τη ζωή μου εδώ. Όταν επέστρεψα, μετά από 4 χρόνια, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν ήταν το FB ήταν που έκανε να αντέξουν όσες σχέσεις άντεξαν. Όταν παρακολουθώ τα social πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει πιο συχνά άγχος, θυμό, λύπη, ενοχές και ανεπάρκεια παρά χαρά και, μια που επιβίωσα ως τώρα χωρίς άλλα ΜΚΔ, το κρατάω όσο μπορώ. Όλο και σκέφτομαι να κάνω Instagram, το ομολογώ, κι όλο το αναβάλλω, αν και έχει πολλούς ανθρώπους και οργανισμούς που θα ήθελα να «ακολουθώ». Και τα σχόλια τηλεθεατών ή τα tweets πολιτικών στο Χ επίσης είναι πειρασμός, αλλά επίσης κρατιέμαι. Από το TikTok έχω μαύρα μεσάνυχτα… ας σημειώσουμε ότι δεν είμαι και στην πρώτη μου νιότη (γέλια).
Επίσης κάπως νιώθω ότι απαιτούν πολύ χρόνο και, επειδή ως στιγμής δεν προλαβαίνω να χαρώ πολύ τον ελεύθερο χρόνο μου, δε μένει ώρα να μου γεννηθεί η διάθεση να φτιάξω ένα ακόμα προφίλ και να ασχολούμαι. Αλλά, ποιος ξέρει πόσο θα αντέξω, δεν αποκλείω καθόλου να με δεις ένα ωραίο πρωί στο Instagram!
Πέρα από την πλάκα, πώς σου φαίνεται αυτή η «σύνδεση» των social media με την επιτυχία στο θέατρο; Σημάδι των καιρών;
Σαφώς είναι σημάδι των καιρών, αλλά δεν το θεωρώ αρνητικό. Είναι αυτό που είναι. Ας μην ξεχνάμε ότι, κατά κάποιο τρόπο, τα social media αποκέντρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο της πληροφορίας, έδωσαν φωνή σε ανθρώπους που αλλιώς δεν θα είχαν και, βέβαια, αποτέλεσαν και αποτελούν συχνά μέσο πίεσης και ευαισθητοποίησης υπέρ των πιο αδύναμων. Στα δικά μας, σίγουρα έκαναν την επικοινωνία καλλιτεχνών-θεατών-κριτικών πιο άμεση και έδωσαν τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες που δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν για την επικοινωνία να γνωστοποιήσουν τη δουλειά τους. Νομίζω ότι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ισχύει ό,τι ισχύει γενικά για το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ: αν τα χρησιμοποιούμε και τα παρακολουθούμε με την κριτική μας σκέψη ενεργή, ως πεδίο πληροφορίας και όχι γνώσης (και -προφανώς- οπωσδήποτε όχι ως πεδίο εκτόνωσης ό,τι σκοτεινότερου έχουμε μέσα μας), μπορούν να είναι σημαντικό εργαλείο στα χέρια μας.
Νίκος Γιαλέλης: Είναι ο Υπενωμοτάρχης των Προσκόπων στη σειρά Τα Φαντάσματα
Τηλεοπτικά σε είδα πρώτη φορά στο Κι όμως είμαι ακόμα εδώ της ΕΡΤ. Το 2025 συμμετείχες στα Φαντάσματα του Star, πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Ναι, η πρώτη τηλεοπτική μου εμφάνιση μετά την επιστροφή από τη Γαλλία ήταν στο Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ρασιδάκη και σενάριο της πολύ αγαπημένης φίλης μου Κωνσταντίνας Γιαχαλή και του Παναγιώτη Μαντζιαφού. Μια δουλειά που τη θυμάμαι με πάρα πολλή αγάπη. Τα Φαντάσματα ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι μάλλον είμαι πολύ τυχερός στις τηλεοπτικές μου συνεργασίες τα τελευταία χρόνια… το σενάριο του Λευτέρη Παπαπέτρου γελούσα δυνατά όταν το διάβαζα, η εμπιστοσύνη της σκηνοθέτριάς μας, της Αμαλίας Γιαννίκου, με έκανε να νιώθω ελεύθερος την ώρα της δουλειάς, όλοι οι άνθρωποι πίσω απ’ τις κάμερες είναι στ’ αλήθεια ένας κι ένας, με τους συναδέλφους ήταν από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή σα γιορτή και ταυτόχρονα ήταν φανερή η ιδιαίτερη αγάπη του Star για τη δουλειά αυτή. Ακούγονται μεγάλα λόγια, αλλά όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ ότι ήταν φοβερή συγκυρία, γιατί τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αυτονόητο. Τα γυρίσματα ήταν τρεισήμισι μήνες αρκετής κούρασης, σίγουρα, αλλά κυρίως πολλής χαράς.
Πού πιστεύεις ότι οφείλεται η επιτυχία της σειράς;
Θα έλεγα στην πρωτοτυπία της για τα δικά μας δεδομένα, και στο ότι είναι μια προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει με τους όρους που ανέφερα πριν.
Ο πρόσκοπος «Παρασκευάς» τι σου άφησε; Το «βέλος» στον λαιμό σε δυσκόλεψε στα γυρίσματα;
Τον αγαπώ πολύ τον Παρασκευά. Μακάρι να έβλεπα πάντα τα πράγματα με τη θετικότητα που τα βλέπει εκείνος... Το βέλος στον λαιμό με δυσκόλεψε για έναν και μόνο λόγο: δεν έλεγε να κάτσει φρόνιμα! Ξέρει αυτό… (και όλοι οι παρόντες στα γυρίσματα!) (γέλια)
Εμείς πάντως να ξέρεις, θέλουμε να δούμε κι άλλα επεισόδια…
Κι εμείς!
Τα Φαντάσματα μάς αποκαλύπτουν ποιους θα ήθελαν να στοιχειώνουν!
Η επιτυχία στην τηλεόραση στα άλλαξε όλα ή δεν τρέχει και κάτι;
Όχι, δε μου άλλαξε τίποτα απολύτως, εξακολουθώ να βγάζω βόλτα το σκυλί υπνοβατώντας και φορώντας ό,τι βρω μπροστά μου… Στα σοβαρά τώρα, σίγουρα με έκανε λίγο πιο χαρούμενο, όπως πάντα όταν βλέπω πως μια δουλειά που κι εμένα μου αρέσει έχει απήχηση στους άλλους ανθρώπους.
Η «τυποποίηση» είναι κάτι που φοβήθηκες, που φοβάσαι;
Ε, σίγουρα δε θα το ήθελα, αλλά δεν είναι πάντα στο χέρι μου… αν έχω την δυνατότητα επιλογής σίγουρα θα διάλεγα να δοκιμαστώ σε πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους.
Κωμωδία ή δράμα, που γέρνει για εσένα η ζυγαριά;
Η ζυγαριά θα έλεγα ότι γέρνει πια σε ωραίες συνεργασίες και καλά έργα… άλλωστε ένα καλό δραματικό έργο έχει οπωσδήποτε χιούμορ, και το αντίστροφο.
Μπαίνοντας στο θέατρο πριν από κάποια χρόνια, είσαι σήμερα επαγγελματικά στο σημείο που θα ήθελες;
Θα έλεγα ότι το σημείο στο οποίο βρίσκομαι μου φαίνεται λογικό και συνεπές με την ως τώρα διαδρομή μου και με τα δεδομένα της ζωής μου - δεν νιώθω αδικημένος και δεν έχω πίκρα. Μάλλον τυχερός νιώθω, τελείωσα τη σχολή Βεάκη το 1998 και βρίσκω ακόμα χαρά μέσα από τη δουλειά μου, ενώ όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι πως με έχει βοηθήσει πολύ σαν άνθρωπο.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο τόσο στο θέατρο όσο και στη ζωή σου, που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας…
Το θέατρο μου έχει φέρει τα πιο όμορφα πράγματα όταν δεν τα ονειρεύομαι, άρα το αφήνω να κάνει τη δουλειά του κι αποφεύγω να κάνω «συγκεκριμένα» όνειρα. Για τη ζωή, ονειρεύομαι να έχω την υγεία μου, να είναι γεροί οι δικοί μου άνθρωποι και να μη σταματήσω να εκπλήσσομαι.
Μετά το Απόψε κανείς δεν πεθαίνει, τι ετοιμάζεις επαγγελματικά;
Θα προσπαθήσω οπωσδήποτε το καλοκαίρι του 2026 να είναι ένα καλοκαίρι ξεκούρασης, γιατί κι η ερχόμενη σεζόν φαίνεται ότι θα είναι αρκετά απαιτητική κι ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, χαρούμενος είμαι πάντως.
Απόψε κανείς δεν πεθαίνει
Θέατρο Μπέλλος
Κέκροπος 1, Πλάκα - Ακρόπολη
Σύλληψη ιδέας - Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Κείμενο: Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Βίβιαν Στεργίου
Συνεργάτες στη δραματουργία (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Ελίζα Σκολίδη
Σκηνικά: Μυρτώ Σταμπούλου
Μουσική: Διαμαντής Αδαμαντίδης
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Φώτα: Αλέκος Αναστασίου
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Χαριτοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Σοφία Γαρταγάνη
Σχεδιασμός Βίντεο: Πέτρος Πρίντεζης, Βασίλης Μανιάτης, Κυριακή Γεραβέλη
Σκηνοθεσία Βίντεο: Αικατερίνη Παπαγεωργίου - Αχιλλέας Τσούτσης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θάνος Λυμπερόπουλος, Kiss the Frog Productions
Βοηθός Κάμερας: Γιώργος Μαργετουσάκης
Drone: Γιαννης Μαργετουσάκης, Λουκάς Οικονόμου, Κώστας Δελδήμος
Βοηθός Σκηνογράφου: Ιωάννα Πλέσσα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Σοφία Γαρταγάνη
Συνεργάτης Αρχιτέκτονας: Ίρις Σκολίδη
Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Γρηγόρης Πανόπουλος
Social Media: Renegade
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Φάνης Μιλλεούνης - The Young Quill
Παίζουν (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη
Πέμπτη-Παρασκευή, στις 20:30, Σάββατο, στις 21:00, Κυριακή, στις 18:00
Διάρκεια: 130’ (με διάλειμμα)
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.