Έζησα αυτό το όνειρο του Μάνου Θηραίου από το πρώτο του λεπτό. Από τη στιγμή που καθόταν στον υπολογιστή του και μου 'λεγε «έγραψα ένα ακόμα κεφάλαιο στο θεατρικό μου, να σ'το διαβάσω;», που τότε δεν είχε ούτε πλήρες σχήμα, ούτε όνομα. Τελικά Οι Λέξεις των Άλλων ανέβηκαν πριν από έναν χρόνο στο θέατρο Άβατον, κάνοντας τη διαφορά, όχι γιατί είναι φίλος, αλλά γιατί έγραψε ένα πολύ καλό και πολύ δυνατό έργο. Φυσικά και το πιο «ψαγμένο» κοινό δε θα του γυρνούσε την πλάτη.
Λίγους μήνες μετά ήρθε κι η Φώκια, συγκεκριμένα το καλοκαίρι του '25. Το «έλα μωρέ, έχουμε ακόμα καιρό...» πέρασε κι έτσι φτάσαμε σε λίγες ημέρες (συγκεκριμένα 1η Μαρτίου) στη μεγάλη του πρεμιέρα. Κι έτσι το φιλαράκι μου δεν έχει μόνο μία αλλά δύο παραστάσεις να παίζουν ταυτόχρονα, έστω και για ένα μικρό διάστημα, στο Άβατον που τόσο αγαπήσαμε!
Συνοδοιπόρος του σε αυτό το νέο θεατρικό ταξίδι ο Βλάσης Πασιούδης, που όχι μόνο σηκώνει στους ώμους του τον μονόλογο αυτό, αλλά συνυπογράφει μαζί του τη σκηνοθεσία.
Η Φώκια - Από 1η Μαρτίου στο θέατρο Άβατον με τον Βλάση Πασιούδη
Αρχικά, θέλω να μου πεις πόσο δύσκολο σου είναι να απαντήσεις στις ερωτήσεις ενός φίλου σου…
Είναι όντως δύσκολο. Όχι επειδή είσαι φίλος μου και θα μάθεις κάτι που δεν ξέρεις - άλλωστε γνωρίζεις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη ζωή μου. Όμως, οι όποιες συζητήσεις μας τελούσαν πάντα υπό το καθεστώς της προσωπικής μας οικειότητας. Τώρα, που καλούμαι να σου απαντήσω δημόσια, νιώθω πως κάποιος μάς παρακολουθεί κρυφά ενόσω συζητάμε. Από τη μία θέλω να σου απαντήσω όπως ακριβώς θα το έκανα σε μία κατ’ ιδίαν κουβέντα μας, από την άλλη όμως έχω και την επίγνωση πως θα μας «ακούσουν». Θα τη βρω, πάντως, την ισορροπία.
Ρωτάω πράγματα που γνωρίζω, αλλά αξίζει να μάθει και το αναγνωστικό κοινό. Πώς μπήκε η συγγραφή και στη συνέχεια το θέατρο στη ζωή σου;
Η συγγραφή και το θέατρο είναι δύο εντελώς διαφορετικά χρονικά σημεία στη ζωή μου. Ως προς το γράψιμο, δεν μπορώ να εντοπίσω πότε ακριβώς συνέβη αλλά την ίδια στιγμή έχω την αίσθηση πως με ακολουθούσε έστω και ασυνείδητα από πολύ μικρή ηλικία. Βλέπεις, ήμουν από αυτά τα ενοχλητικά παιδάκια που δεν τους αρκούσαν ποτέ οι ιστορίες που διάβαζαν ή που τους αφηγούνταν -έπρεπε να πλάσω στο μυαλό μου και τη δική μου εκδοχή. Στο σχολείο, ας πούμε, η Έκθεση ήταν το καλύτερό μου, αφού μου επέτρεπε να πω τις δικές μου ιστορίες. Αυτό που θυμάμαι με σιγουριά, είναι πως το πρώτο μου διήγημα το έγραψα στην Α’ Λυκείου, σε μια τετραπλή κόλλα αναφοράς -δεν ξέρω αν ο όρος ή αν αυτές καθ’ εαυτές οι κόλλες αναφοράς υπάρχουν και σήμερα. Το διήγημα αυτό είχε τόση επιτυχία μεταξύ των φίλων μου που έναν χρόνο αργότερα έγραψα και το sequel, τρομάρα μου (γέλια).
Υπήρξα τυχερός στη ζωή μου, τόσο ως δημοσιογράφος όσο και ως κειμενογράφος, επειδή μπορούσα να κάνω αυτό που αγαπούσα περισσότερο: να γράφω, έστω και για λογαριασμό άλλων. Παράλληλα, έγραφα και τα δικά μου -είτε μυθιστορήματα είτε θεατρικά είτε σήριαλ- όμως έμεναν πάντα στο συρτάρι ή στον σκληρό δίσκο, περισσότερο ως προσωπική απόδραση παρά συνειδητοποιημένη «επαγγελματική» επιλογή.
Οι Λέξεις των Άλλων - Είδαμε την παράσταση στο θέατρο Άβατον
Κάπως έτσι γράφτηκαν και Οι Λέξεις των Άλλων, ως ανάγκη διαφυγής από μια περίοδο πολύ πιεστική και υπαρξιακά εσωτερική. Αυτή τη φορά, όμως, δεν μου ήταν αρκετό να το γράψω, να το μοιραστώ με φίλους και μετά να αποθηκευθεί στον σκληρό δίσκο. Υπήρχε μια ανάγκη, το κείμενο αυτό και μαζί του οι δύο ήρωες, ο Αλέξης και ο Άρης, να βγουν προς τα έξω, να ακουστούν, να πουν την ιστορία τους και να τη μοιραστούν με τις ψυχές των άλλων. Και κάπως έτσι, φτάσαμε ως εδώ, με τις «Λέξεις» να παίζονται ακόμα στο θέατρο, έναν χρόνο μετά. Απίστευτο δεν είναι;
Από την πρεμιέρα της παράστασης Οι Λέξεις των Άλλων πέρυσι τέτοια εποχή, μέχρι σήμερα, είσαι ικανοποιημένος με όσα έχουν συμβεί στη ζωή σου;
Δεν είμαι ικανοποιημένος, Κωνσταντίνε. Ευγνώμων είμαι. Συμβαίνει κάτι που δεν πίστευα ποτέ πως θα συνέβαινε. Οπότε, το ξαναλέω, είμαι ευγνώμων και για τις συγκυρίες, και για τους ανθρώπους που βρέθηκαν από το πουθενά στο πλευρό μου και οι οποίοι πίστεψαν και θα τολμήσω να πω ότι επί πλέον αγάπησαν και τις Λέξεις μου και τον «Αλέξη» και τον «Άρη» κι αποφάσισαν να τους δώσουν ζωή, φωνή και ψυχή. Ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς, μόλις το διάβασε, μου είπε πως πρέπει να ανέβει άμεσα, ο Χρίστος Γεωργίου, που ερμηνεύει τον Αλέξη, είχε αρχίσει σχεδόν να μαθαίνει λόγια προτού καν αποφασιστεί το τι θα γίνει και ο Βλάσης Πασιούδης εμφανίσθηκε από τον ουρανό και έγινε ο Άρης μέσα σε 24 ώρες και μετά από μόλις δύο τηλέφωνα. Αντιλαμβάνεσαι -επειδή τα είχες ζήσει από κοντά άλλωστε- πως ακόμα κι όταν τα πάντα έδειχναν αμείλικτα εναντίον του εγχειρήματος, υπήρχαν κάποια σημάδια που έλεγαν «προχώρα».
Να σου πω και κάτι ακόμα; Αν χρωστάω κάτι στις Λέξεις των Άλλων είναι η δύναμη που μου έδωσαν να βγω από τη βολή κι από τον εφησυχασμό μου και να παλέψω για κάτι που επί τέλους όφειλα όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά και στο ίδιο το έργο. Βαθιά μέσα μου ένιωθα πως είχα υποχρέωση να το προστατέψω, σαν παιδί. Και ξέρεις κάτι; Και το προστάτεψα και το πάλεψα και εν τέλει νιώθω πολύ περήφανος που βρήκα το σθένος να το κάνω. Με άλλαξαν οι «Λέξεις» και τους χρωστάω πολλά.
Τα καλά λόγια, οι καλές κριτικές για την παράσταση τι σημαίνουν για εσένα; Τα -λίγα η αλήθεια είναι- επικριτικά σχόλια πώς τα αντιμετωπίζεις;
Δε γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους. Ακούω πολύ προσεκτικά τα επικριτικά σχόλια που μας λένε κατ’ ιδίαν ή που διαβάζω σε site και σελίδες στα social. Την ίδια στιγμή έχω απόλυτη επίγνωση της παράστασης, οπότε αν ορισμένα από αυτά τα σχόλια ταυτίζονταν με κάποια επί μέρους αδυναμία, σπεύδαμε όλοι να τη διορθώσουμε. Έχουν πολύ μεγάλη αξία οι παρατηρήσεις που γίνονται καλοπροαίρετα και εποικοδομητικά. Τώρα, απέναντι σε ένα γενικότερο «δε μου άρεσε», δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως. Είμαστε τυχεροί, όμως, καθώς και τα επικριτικά σχόλια -όσα τουλάχιστον έφτασαν στα αυτιά μας- ήταν πολύ λίγα συγκριτικά με τις θετικές αντιδράσεις αλλά και επειδή τα περισσότερα από αυτά βοήθησαν τις Λέξεις των Άλλων να γίνουν μια ακόμα καλύτερη παράσταση. Αυτό είναι και το καλό με το εφήμερο της τέχνης του θεάτρου: μπορείς να εξελίσσεσαι κάθε εβδομάδα που περνάει.
Ως προς τα καλά λόγια που ακούμε, θα σου πω ότι είναι βάλσαμο στην ψυχή όλων μας, επειδή όχι μόνο αναγνωρίζουν τον κόπο που καταβάλλαμε από κοινού, υπερβάλλοντας εαυτόν, αλλά κυρίως επειδή στην ουσία του αυτό σημαίνει πως η ιστορία του Αλέξη και του Άρη αγγίζει τις ψυχές των άλλων, των θεατών, που κάθε ένας εξ αυτών αναγνωρίζει και κάτι εντελώς διαφορετικό και κατά-δικό του, στο τέλος της κάθε παράστασης. Είναι αυτό το μαγικό που συμβαίνει όταν οι ζωές και οι ψυχές των ανθρώπων συναντιούνται, έστω και για αυτά τα 95’ που διαρκεί το έργο.
StarLight - Βλάσης Πασιούδης: «Ένιωσα κάτι που έχασα για καιρό: Την ελπίδα»
Από τις Λέξεις στη Φώκια… πώς ήταν αυτή η διαδρομή;
Απότομη, ξαφνική, απρόσμενη και ταχύτατη. «Η φώκια» ολοκληρώθηκε 6 μήνες περίπου μετά από τις «Λέξεις», τον Ιούνιο του 2025. Έως τη στιγμή που ξεκίνησα να τη γράφω, είχα στο «συρτάρι» του μυαλού μου τρεις-τέσσερις ολοκληρωμένες ιδέες για το επόμενο έργο μου, όμως ένα βράδυ και επ’ αφορμήν μιας άσχετης κουβέντας, αποφάσισα πως η Φώκια ήταν το επόμενο «λογικό» βήμα -εάν υποθέσουμε ότι μέσα στο συναισθηματικό χάος μέσα μου υπάρχει ψήγμα λογικής. Νομίζω πως χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, ο Βλάσης Πασιούδης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή αυτή. Βλέποντάς τον να παίζει τον Άρη με αυτήν την ορμή και με όλο αυτό το ειλικρινές ερμηνευτικό πάθος, μπήκα στη διαδικασία να γράψω έναν εντελώς κόντρα ρόλο -χωρίς να έχουμε συζητήσει το παραμικρό και χωρίς καν να ξέρω εάν θα δεχόταν να συμμετάσχει. Σκέψου ότι τέλη Μαρτίου ανέβηκαν οι «Λέξεις» και μέσα Μαΐου ξεκίνησα τη «Φώκια».
Τι ακριβώς είναι η Φώκια, το νέο έργο με πρωταγωνιστή τον Βλάση Πασιούδη; Σε ποιους απευθύνεται ο μονόλογος αυτός;
«Η φώκια» γράφτηκε ως μυθιστόρημα το 2005. Είναι ένα από αυτά τα «χαμένα» έργα μου που εξαφανίσθηκαν μαζί με την παλιότερη ζωή μου -όχι από επιλογή αλλά λόγω εξωγενών παραγόντων. Η επιστροφή λοιπόν σε αυτή την ανείπωτη έως τώρα ιστορία υπήρξε μονόδρομος, καθώς αποτελεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους κομμάτι της ζωής μου και υποθετική απάντηση σε ερωτήματα. Που δεν έθεσα ποτέ. Αυτό που συμβαίνει επί σκηνής στη «Φώκια» είναι στην πραγματικότητα το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος, με τη διαφορά πως μαζί με όλα όσα συμβαίνουν στο κεφάλαιο αυτό, εντάσσονται και όλα τα στιγμιότυπα της ζωής του ήρωα έως τότε. Δεν σου κρύβω πως φοβόμουν όταν το ξεκίνησα πως δεν θα τα κατάφερνα. Πώς να διασκευάσω σε θεατρικό -και μάλιστα σε μονόλογο- ένα μυθιστόρημα πολλών σελίδων και επτά ηρώων; Να σου εξομολογηθώ όμως κάτι κι ας με κοροϊδεύεις μετά; Είμαι περήφανος που το κατάφερα. Η συνθήκη του θεάτρου και ειδικότερα του μονολόγου με ανάγκασε να γράψω συμπυκνωμένα, να αποστάξω τα ουσιώδη από τη ζωή του ήρωα, του Μάνου, και ταυτόχρονα να αποστάξω τα ουσιώδη και μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό.
Μόνο έτσι μπορώ να φανταστώ πως η παράσταση θα μπορέσει να απευθυνθεί στους θεατές, μόνο αν τους μιλάει για τα ουσιώδη πράγματα της δικής τους ζωής. Ποιος από όλους μας δεν αγάπησε, ποιος δε φοβήθηκε να αγαπηθεί, ποιος δεν προδόθηκε, ποιος δεν ονειρεύτηκε, ποιος δεν έχασε αυτά που όφειλε να προφυλάξει; Ποιος από τους θεατές δεν θα νιώσει έναν πατέρα που εξομολογείται τη ζωή του στον νεογέννητο γιο του, μόνοι, οι δυο τους, σε μια παραλία;
Χαίρομαι, γιατί κι από άποψη παραγωγής έχεις κάνει ένα βήμα παραπάνω με τη Φώκια… πρόκειται για έναν μονόλογο-υπερπαραγωγή (γέλια)
Είχαμε δύο δρόμους με τον Βλάση. Είτε να το πάμε πλήρως αφαιρετικά, καθώς είναι μια συνθήκη που ταιριάζει σε μονόλογο, είτε να ολοκληρώσουμε τη θεατρική εμπειρία. Επιλέξαμε τη δεύτερη οδό καθώς αμφότεροι, ως θεατές, εκτιμούμε τις δουλειές που μας «επιστρέφουν» τρόπον τινά την αξία του εισιτηρίου. Οπότε, ναι, τον κάναμε «υπερπαραγωγή», αλλά χωρίς τα κεφάλαια του Κάμερον Μάκιντος [γέλια], αλλά και χωρίς να θέλουμε να καλύψουμε την ουσία του έργου με «φτιασίδια». Επιλέξαμε μόνο όλα όσα υπογραμμίζουν την αφήγηση χωρίς να την καπελώνουν, ενισχύοντας την ούτως ή άλλως παραμυθένια διάσταση της ατμόσφαιρας.
Τι σημαίνει αυτό το διπλό θεατρικό… χτύπημα για εσένα; Εννοώ με τις Λέξεις και τη Φώκια να ανεβαίνουν ταυτόχρονα…
Σαν όνειρο. Σου θυμίζω ότι οι Λέξεις είχαν προγραμματιστεί πέρυσι για 6 μόνο παραστάσεις. Οι 6 έγιναν 8 και τελικά επέστρεψαν από τον Οκτώβριο για μια πλήρη σεζόν. Η συνύπαρξη των δύο έργων, λοιπόν, στο ίδιο θέατρο, δύο συνεχόμενες ημέρες, είναι κάτι αναπάντεχα υπέροχο και βαθιά συγκινητικό. Εάν προσθέσεις στην εξίσωση πως και οι δύο παραστάσεις έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστή, τον Βλάση Πασιούδη, τότε το διπλό εγχείρημα βγάζει αυτή την πλήρωση που προσφέρει το «μαζί» και τη στήριξη που χαρίζει το «εμείς». Είναι ωραίο και για τους δυο μας να γνωρίζουμε πως δε βαδίζουμε καλλιτεχνικά μόνοι και πως η συνάντησή μας στις Λέξεις έγινε ο πυρήνας για κάτι νέο και θέλουμε να ελπίζουμε πολλά υποσχόμενο.
Για πρώτη φορά εκτός από το κείμενο συν-σκηνοθετείς μαζί με τον Βλάση; Πώς είναι αυτή η εμπειρία;
Πρωτόγνωρη, συναρπαστική και τρομακτική. Ήταν πραγματική μεγάλη μου τιμή και στιγμιαίο σοκ, όταν ο Βλάσης μού πρότεινε να το κάνουμε μαζί. Και, πίστεψέ με, δεν το λέω από δήθεν μετριοφροσύνη αλλά επειδή γνωρίζω πόσο αφοσιωμένος επαγγελματίας είναι ο Βλάσης και πόση σημασία δίνει και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Οπότε, το ότι με εμπιστεύθηκε σε κάτι τόσο σημαντικό για τον ίδιο, με κάνει να νιώθω τιμή αλλά και τεράστια ευθύνη.
Την ίδια στιγμή όμως είναι και ένα master class να τον βλέπω να χτίζει τον ρόλο, να συζητάμε ιδέες, να εντάσσουμε, να πετάμε, να επιστρέφουμε σε όσες πετάξαμε, για να καταλήξουμε τελικά σε κάτι άλλο -είναι αξιοθαύμαστος ο ρυθμός που κατεβάζει ιδέες από το μυαλό του. Η τεράστια δυσκολία σε όλο αυτό είναι να υπερβούμε ο καθένας τον αρχικό του ρόλο: ο Βλάσης του ηθοποιού κι εγώ του συγγραφέα και να διαβάσουμε το έργο από μια άλλη, κοινή θέση, έξω από εμάς τους ίδιους. Νομίζω πως το έχουμε καταφέρει ακόμα κι αν έχουμε φτάσει να τσακωνόμαστε κάποιες φορές με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η συνεργασία με τον Βλάση Πασιούδη τι σημαίνει για εσένα;
Τα πάντα. Κοίτα, ο Βλάσης είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός -νομίζω πως ούτε ο ίδιος ξέρει πόσο καλός ηθοποιός είναι. Οπότε, είμαι πολύ τυχερός που δουλεύω με έναν τόσο ταλαντούχο άνθρωπο που πολλοί θα ήθελαν να έχουν στην ομάδα τους. Όμως, μου επιτρέπεις να σου εξομολογηθώ κάτι; Εξαιρετικοί ηθοποιοί υπάρχουν κι άλλοι. Αυτό που κάνει τη συνεργασία μας να ξεχωρίζει με τον Βλάση είναι η ειλικρίνειά του και η ποιότητα που τον χαρακτηρίζει ως προσωπικότητα. Είναι μεγαλόψυχος, αφοσιώνεται ολοκληρωτικά, προσφέρει ποιότητα και δημιουργική ευελιξία, χωρίς ποτέ να χάνει την ανθρωπιά του. Είναι πολύ σπάνιο αυτό το μείγμα ηθικής ακεραιότητας και απόλυτου επαγγελματισμού -όχι μόνο στο θέατρο, αλλά γένει εκεί έξω, καθώς η λογική σπάνια συμπορεύεται με την ευαισθησία.
Παράλληλα δε, όσο περισσότερο γνωριζόμαστε, άλλο τόσο εντοπίζουμε τις διαφορές μας, οι οποίες όμως είναι αλληλοσυμπληρούμενες, με αποτέλεσμα όπου «φρενάρω» εγώ να βγαίνει εκείνος μπροστά ή το αντίθετο. Το σημαντικότερο πάντως είναι πως έχουμε την ίδια αντίληψη για το θέατρο, για τη δημιουργική έκφραση, για την τέχνη εν γένει και είναι επάνω σε αυτή την κοινή αντίληψη που δημιουργείται αυτός ο πυρήνας για τον οποίο σου μίλησα πιο πριν.
Ότι είναι ο «Άρης» των Λέξεων μας έχει πείσει, Θα κάνει το ίδιο και με αυτόν του «Μάνου», στη Φώκια, τι πιστεύεις;
Εγώ προσωπικά είμαι σίγουρος, αλλά μην του το πείτε και πάρουν τα μυαλά του αέρα [γέλια]. Πέραν της πλάκας, είμαι σίγουρος για δύο συγκεκριμένους λόγους: Πρώτον, ο Βλάσης αντιλαμβάνεται με περίσσια ευκολία τα κείμενά μου, διαβάζοντας πίσω από τις λέξεις. Το γεγονός αυτό τού επιτρέπει να αναγνωρίζει τον ήρωα που καλείται να ζωντανέψει καθώς και τις συνθήκες που τον περιβάλλουν κάθε φορά, με αποτέλεσμα να του συμπεριφέρεται με την οικειότητα που θα μοιραζόταν με κάποιον γνωστό του. Δεύτερον, και θα επικαλεστώ τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη που τον είχε χαρακτηρίσει «βιωματικό ηθοποιό», ο Βλάσης αναζητά τον κάθε ήρωα μέσα του, τον φιλτράρει μέσα από μια οδό υπαρξιακή και συνδέει τον ρόλο με τον εαυτό του, παρουσιάζοντας κάθε φορά έναν πλήρως διαφορετικό ρόλο που όμως -κι αυτό είναι το μαγικό- αποτελεί μια διαφορετική έκφανση του ίδιου του Βλάση. Δεν του αρκεί να υποδύεται. Αυτό που μπορώ να σου πω με μεγάλη σιγουριά είναι πως όσοι τον έχουν δει ως «Άρη» στις Λέξεις των Άλλων θα βρεθούν μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη.
Λίγο πριν τη μεγάλη πρεμιέρα (την 1η Μαρτίου), ποια είναι τα συναισθήματά σου; Εκτός του άγχους…
Εκτός του άγχους; Άγχος (γέλια) που για να το ξεπεράσω προσποιούμαι πως τρέχω το project κάποιου τρίτου κι όχι κάτι δικό μου. Όταν αποστασιοποιούμαι συναισθηματικά από κάτι που καλούμαι να ολοκληρώσω, τότε μπαίνει η επαγγελματική μου εμπειρία στη διαφήμιση ή στην τηλεόραση και τα πάντα μεταφράζονται σε deadlines και συγκερασμό δράσεων, όπου μπορώ να ανταποκριθώ με άνεση. Αρκεί να μην θυμηθώ πως αυτό που τρέχω είναι δικό μου.
Βέβαια, δεν θα σου κρύψω πως από μέσα μου πηγάζει ένας ασυγκράτητος παιδικός ενθουσιασμός και μια χαρά ανυπέρβλητη επειδή θα μπορέσουμε πολύ σύντομα να μοιραστούμε με τον κόσμο όλη αυτή την προσπάθεια και το κοινό μας όραμα. Μας αρέσει να λέμε παραμύθια και η «Φώκια» ειδικότερα είναι στην ουσία της ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά.
Επιμένετε, εννοώ εσύ κι ο Βλάσης, στο θέατρο Άβατον, για ποιον λόγο;
Επιμένουμε επειδή όπως έχω ξαναπεί, σημασία έχουν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι στο Άβατον στάθηκαν γενναιόδωρα στο πλευρό μας από τις «Λέξεις», αγκάλιασαν και τίμησαν την προσπάθειά μας και μας βοήθησαν -ειδικά με τη Φώκια- ως προς τα διαδικαστικά μονοπάτια κάποια εκ των οποίων μας ήταν άγνωστα. Επίσης, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, το Άβατον είναι από τα πιο όμορφα, ευκολοπροσβάσιμα και άνετα μικρά θέατρα εκεί έξω και με τα πιο αναπαυτικά καθίσματα, μακράν.
Έχεις καταλήξει στο τι θέλει το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό να βλέπει;
Όχι. Ούτε νομίζω πως κανείς μπορεί να πει πως ξέρει. Αν ήξερε θα ήταν γεμάτος κάθε χρόνο. Είναι μπερδεμένα τα πράγματα εκεί έξω, τεράστια η προσφορά αλλά πιο μαζεμένη η ζήτηση. Υπάρχει και μια -ας την πούμε- κατευθυνόμενη προσωπολατρεία από τα ΜΜΕ, περισσότερο από ευκολία και όχι από άποψη, η οποία έχει μετατρέψει σκηνοθέτες και θεατρικές στέγες σε ιερά τοτέμ που έχουν το αλάνθαστο. Οπότε κάθε χρόνο υπάρχει μια αυξημένη προσέλευση προς συγκεκριμένες παραστάσεις που φέρουν την υπογραφή του τάδε ή του δείνα, με το κοινό να βρίσκεται ενδεχομένως έναντι μίας μετριότητας την οποία όμως δεν τολμά να αμφισβητήσει επειδή το έργο φέρει τη συγκεκριμένη υπογραφή ή επειδή είναι sold out. Υπό αυτό το πρίσμα, ως θεατής πρωτίστως και ουδόλως ως δημιουργός, ενοχλούμαι όταν το «Εγώ» κάποιων καλλιτεχνών καπελώνει το ίδιο το έργο, το οποίο υποτίθεται πως έπρεπε να εξυπηρετήσουν. Είμαι βαθιά εργοκεντρικός, Κωνσταντίνε, οπότε με ενδιαφέρουν οι σκηνοθετικές προεκτάσεις που αναδεικνύουν το κείμενο και όχι τα ακροβατικά που κάνει ένας σκηνοθέτης μόνο και μόνο για να τον πουν ρηξικέλευθο. Την ουσία, εν κατακλείδι, αναζητώ ως θεατής και θέλω να πιστεύω πως και το κοινό, εάν απελευθερωθεί από το «πρέπει να το δω και πρέπει να μου αρέσει γιατί αλλιώς θα με κοροϊδέψουν», την ουσία αναζητά, επίσης.
Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι στο ανέβασμα μιας παράστασης;
Να βρεθεί κοινός τόπος μεταξύ των συντελεστών και να μπορέσουν να αφήσουν στην άκρη το «εγώ» τους ώστε να αναδείξουν μόνο το έργο και τίποτα άλλο. Αν το κατορθώσουμε αυτό, τότε το ίδιο το έργο θα αναδείξει και εμάς σε προσωπικό επίπεδο.
Συμπέρασμα για το τι είναι το ταλέντο έχεις βγάλει; Δεν αναφέρομαι μόνο στην τέχνη της υποκριτικής… Νομίζω ότι ταλέντο είναι αυτό που έχεις ζωτική ανάγκη να κάνεις και το οποίο υπερβαίνει κάθε άλλη σου ανάγκη.
Τι άλλο να περιμένει το θεατρικό κοινό από εσένα;
Συνέπεια στα πιστεύω μου και ειλικρίνεια, οι οποίες και θα αντανακλώνται σε ό,τι γράφω. Θα μου επιτρέψεις σε αυτό το σημείο να σου πω, πως στο όποιο θεατρικό μέλλον, δεν είμαι πλέον μόνος, εφόσον με τον Βλάση έχουμε ήδη στήσει τις πρώτες βάσεις για τον πυρήνα που σου έχω ήδη αναφέρει. Έχουμε πράγματα στο μυαλό μας και είθε να τα μοιραστούμε μαζί σας, ένα προς ένα. Να είμαστε καλά, πάνω απ’ όλα, και τα υπόλοιπα θα έρθουν. Πάντως, υπόσχομαι πως θα συνεχίσω να γράφω - σαν απειλή ακούστηκε αυτό.
Καμία κωμωδία θα γράψεις ή να ψάξουμε για χορηγό εταιρεία με χαρτομάντηλα;
Έχω κάτι στο μυαλό μου, όπως ξέρεις, που ίσως και να ολοκληρωθεί σχετικά σύντομα. Βέβαια, όπως επίσης ξέρεις, ούτε εσύ ούτε ο Βλάσης πιστεύετε πως θα συμβεί αυτό, οπότε οφείλω να σας διαψεύσω.
Η παράσταση Οι Λέξεις των Άλλων σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά, παίζει κάθε Δευτέρα στις 21:00 στο θέατρο Άβατον, με τους Χρίστο Γεωργίου και Βλάση Πασιούδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Από την Κυριακή 1η Μαρτίου και πάλι στο Άβατον θα ανέβει ο μονόλογος Η Φώκια σε κείμενο του Μάνου Θηραίου, με πρωταγωνιστή τον Βλάση Πασιούδη.
Συντελεστές
Κείμενο: Μάνος Θηραίος
Σκηνοθεσία & Σχεδιασμός Φωτισμών: Βλάσης Πασιούδης, Μάνος Θηραίος
Σκηνικά: Γιάννης Βουρουτζής
Μουσική & Ambient Sounds: Γρηγόρης Λιόλιος
Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά
Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble|
Παραγωγή: Θηραϊκά Θέατρα
Ερμηνεία: Βλάσης Πασιούδης
Θέατρο Άβατον
Ευπατριδών 3, Γκάζι (μετρό: Κεραμεικός)
Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή, στις 18:00, Διάρκεια: 85’
Προπώληση εισιτηρίων
Online: Η ΦΩΚΙΑ | More.com
Στο ταμείο του θεάτρου | Τηλ.: 210 341 26 89
Τιμή εισιτηρίου: €16,00 | φοιτητικό, ΑμεΑ, ατέλειες: €10,00