Η Σπίθα μου δεν ήταν ποτέ «απλώς ένας σκύλος». Ήταν προσωπικότητα. Ήταν δύναμη. Ήταν ελευθερία. Ήταν οικογένεια.
Με τη δική της άποψη για τον κόσμο και δεν υπήρχε περίπτωση να την κρατήσει μέσα της. Αν κάτι δεν της άρεσε, το έδειχνε. Αν κάτι την ενοχλούσε, το «έλεγε» με τον δικό της τρόπο. Γάβγιζε στους ποδηλάτες λες και είχαν προσωπικά μαζί της, κορόιδευε κάθε φορά που άκουγε τον μανάβη, και στεκόταν πάντα σε εγρήγορση όταν ένιωθε πως κάποιος μπορεί να απειλήσει την οικογένειά της. Γιατί η Σπίθα δεν αγαπούσε απλά… προστάτευε.
Από την πρώτη κιόλας μέρα που μπήκε στη ζωή μας φαινόταν πως είχε τον δικό της δρόμο. Δεν ακολουθούσε απλώς διάλεγε. Είχε μια ανεξαρτησία που σε μάγευε και έναν χαρακτήρα που δεν μπορούσες παρά να θαυμάζεις. Ήταν πεισματάρα, περήφανη, γεμάτη ζωντάνια. Μια μικρή επαναστάτρια με καρδιά τεράστια.
Δε δίσταζε ούτε στιγμή να ακολουθήσει τη μαμά μου, ακόμα κι αν εκείνη έφευγε για λίγο, για κάτι τόσο απλό όσο ένα πακέτο τσιγάρα. Αν ξεχνούσε να της πει «κοκόνα μου, έρχομαι σε λίγο», η Σπιθού μας έτρεχε πίσω από το αυτοκίνητο, αποφασισμένη να μην την αφήσει μόνη. Και φυσικά… η μαμά σταματούσε. Γιατί πώς να την αφήσεις πίσω; Την έπαιρνε μέσα, κι εκείνη καθόταν σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί για τη Σπίθα, ήταν.
Και πάντα… εκείνο το κόκκινο φιλάκι στο κεφαλάκι της. Το σημάδι της αγάπης από το αγαπημένο κραγιόν της αδερφής μου. Μια μικρή, τρυφερή λεπτομέρεια που έλεγε τόσα πολλά χωρίς λέξεις.
Με τον αδερφό μου είχε το δικό της τελετουργικό. Μόλις εκείνος περνούσε την πόρτα, εκείνη έπεφτε στο πάτωμα, γύριζε ανάποδα και περίμενε. Περίμενε τα χάδια, την προσοχή, το παιχνίδι. Ήταν η στιγμή τους. Μια στιγμή γεμάτη χαρά, αγάπη και εκείνη την παιδικότητα που μόνο τα ζώα ξέρουν να κρατούν ζωντανή.
Κι εγώ… κάθε φορά που πήγαινα στο πατρικό μου, στην Πάτρα, εκείνη το ήξερε πριν καν φτάσω. Άρχιζε να γαβγίζει σαν να ένιωθε την παρουσία μου από μακριά. Και όταν τελικά έφτανα, δεν περίμενε. Πηδούσε στο αυτοκίνητο για να με καλωσορίσει, με εκείνη την ανυπόμονη, καθαρή χαρά που μόνο η Σπίθα μπορούσε να δείξει.
Και φυσικά… υπήρχαν και οι «κανόνες» της. Αδιαπραγμάτευτοι. Ο καναπές ήταν δικός της. Το κρεβάτι επίσης. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανέβει για να κοιμηθούμε μαζί. Γιατί η Σπίθα δεν ήθελε απλώς να είναι κοντά μας ήθελε να είναι μέρος μας και τα κατάφερε με το…ΣΠΑΘΙ της!
Ακόμα και όταν έφευγα για Αθήνα, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τη δω, να μη σκύψω να την αγκαλιάσω και να της πω: «Σπιθούλα μου, σε αγαπώ, πριγκίπισσά μου».
Και το ήξερε. Πάντα το ήξερε.
Η Σπίθα μας έδωσε μια αγάπη καθαρή, αληθινή, χωρίς όρους. Μας γέμισε στιγμές που τώρα μοιάζουν ανεκτίμητες. Μας έμαθε τι σημαίνει πίστη, παρουσία, αφοσίωση. Ήταν εκεί στα απλά, στα καθημερινά, στα μικρά που τελικά είναι τα πιο μεγάλα.
Και ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο που διάλεξε να φύγει στις 25 Μαρτίου. Μια μέρα γεμάτη συμβολισμό, ελευθερία και επανάσταση ακριβώς όπως ήταν κι εκείνη. Σαν να ήθελε να αφήσει το δικό της σημάδι μέχρι το τέλος. Σαν να είπε, με τον δικό της τρόπο, «φεύγω όπως έζησα: ελεύθερη».
Ανέκαθεν ο αποχωρισμός ήταν δύσκολος… αλλά αυτή τη φορά είναι οδυνηρός.
Σπιθούλη μου, έφυγες για πάντα… όμως αυτή η σπίθα, αυτή η αγάπη μου για σένα, θα μείνει για πάντα μέσα στην καρδιά μου.
Τώρα ξέρω πως έχω έναν ακόμη άγγελο στον ουρανό, που θα με προσέχει… που θα μας προσέχει και τους τέσσερις, για πάντα.
Σ’ αγαπάω τόσο πολύ… και σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έμαθες, ματάρες μου πανέμορφες.