Είναι ταλαντούχος με πλούσιο βιογραφικό, μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο του τραγούδι κι έχει έναν... κυριούλη δύο ετών να του καταδυναστεύει (με την καλή έννοια) τη ζωή. Ο Σάκης Καραθανάσης είναι αυτό που λέμε με λίγα λόγια... πολύ κουλ τύπος!
Ααα... αγαπάει και τις γυναίκες, για αυτό και στις 20 Μαΐου ανεβάζει το Σαν Έρωτας, μια παράσταση που μας ταξιδεύει ανάμεσα στη μουσική και τη θεατρική αφήγηση, στη μουσική σκηνή Ράδιο (Δεκελέων 24, Γκάζι). Με την Έμιλυ Μήλιου να συμμετέχει και σε κείμενο του Μάνου Θηραίου, ερμηνεύει με τη φωνάρα του σπουδαία τραγούδια που μάθαμε μέσα από μεγάλες γυναικείς φωνές.
Ανάμεσα στη Χαρούλα, την Άλκηστη, τη Σακελλαρίου και τη Βίκυ Μοσχολιού δε θα μπορούσε να λείπει το νέο του τραγούδι, οι Μάγισσες που ήδη ακούγεται πολύ!
Καινούργιο τραγούδι, καινούργιο κλιπ, εμφανίσεις, παραστάσεις… γίνονται πραγματάκια στη ζωή σου Σάκη, έτσι δεν είναι;
Ναι, γίνονται όμορφα πράγματα και το χαίρομαι πολύ, γιατί είναι μια περίοδος αρκετά δημιουργική για μένα. Κουραστική πολλές φορές, αγχωτική επίσης -γιατί ζούμε και σε μια εποχή που όλα τρέχουν με τρομερή ταχύτητα κι όλοι προσπαθούν κάπως να επιβιώσουν μέσα σε αυτό- αλλά δημιουργική. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Έχω ενθουσιαστεί με τις Μάγισσες, το νέο σου τραγούδι, στο οποίο υπογράφεις τους στίχους. Μίλησέ μου για αυτό…
Χαίρομαι πολύ που το λες, γιατί οι Μάγισσες είναι ένα τραγούδι που αγάπησα από το πρώτο άκουσμά του στην κιθάρα, όταν μου το έστειλε ο Αλέξανδρος Καψοκαβάδης. Γεννήθηκε από αυτή την ανάγκη να μιλήσουμε για τους ανθρώπους που αφήνουν αποτύπωμα μέσα μας και συνεχίζουν να ζουν στη μνήμη μας. Από αυτούς τους έρωτες που μπορεί να τελειώνουν, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν κάπως μέσα σου.
Τους στίχους τούς γράψαμε μαζί με τον Αλέξανδρο και νομίζω πως βγήκε κάτι πολύ αληθινό κι ανεπιτήδευτο. Δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι «μεγάλο». Θέλαμε απλά να μιλήσουμε για αυτό το μάγεμα που σου αφήνει ένας άνθρωπος. Και κάπου εκεί ήρθε ο Δημήτρης Σιάμπος κι ένωσε όλο αυτό το συναίσθημα... έπλασε τον κόσμο που θέλαμε να δημιουργήσουμε.
Φως στη δύσκολη περίοδο που διανύει η ελληνική δισκογραφία βλέπεις; Ποια είναι η άποψή σου;
Νομίζω πως είναι μια δύσκολη περίοδος γενικά, όχι μόνο για τη δισκογραφία. Ο κόσμος πιέζεται πολύ, όλα τρέχουν γρήγορα, υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια και αυτό επηρεάζει φυσικά και την τέχνη. Τα τραγούδια σήμερα πολλές φορές καταναλώνονται πολύ εύκολα και ξεχνιούνται ακόμα πιο εύκολα, σαν ένα «fast food».
Αλλά από την άλλη, βλέπω ακόμα ανθρώπους που έχουν ανάγκη να πουν κάτι αληθινό. Και βλέπω και κόσμο που εξακολουθεί να συγκινείται, να ψάχνει ένα τραγούδι να ταυτιστεί, να νιώσει λίγο λιγότερο μόνος. Οπότε όσο υπάρχει αυτό, υπάρχει ελπίδα.
Η μουσικοθεατρική παράσταση Σαν έρωτας τι είναι; Τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε στη σκηνή του Ράδιο στις 20 Μαΐου;
Το Σαν Έρωτας είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση πάνω στη μνήμη και στον έρωτα. Υπάρχει μια ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από μουσική, κείμενα και θεατρικές στιγμές.
Το πρόγραμμα αποτελείται αποκλειστικά από τραγούδια που έχουν ερμηνευτεί από γυναίκες. Ήταν μια πολύ συνειδητή επιλογή, γιατί νιώθω πως οι γυναικείες φωνές κουβαλάνε μια τεράστια συναισθηματική δύναμη. Και μεταξύ μας… οι περισσότεροι έχουμε καταστραφεί συναισθηματικά ακούγοντας γυναίκες να τραγουδάνε.
Μαζί μου θα είναι η Έμιλυ Μήλιου, μέσα από τα κείμενα του Μάνου Θηραίου, και μια πενταμελής ορχήστρα φίλων. Σιγά σιγά πάνω στη σκηνή ξεδιπλώνεται η σχέση δύο ανθρώπων μέσα από αναμνήσεις, τραγούδια και πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ όπως έπρεπε. Θέλουμε ο κόσμος να φύγει από εκεί νιώθοντας λίγο πιο κοντά στον εαυτό του. Ειδικά σε μια εποχή που όλοι κάπως έχουμε απομακρυνθεί μεταξύ μας.
Μήπως τελικά το τραγούδι είναι θηλυκού γένους και δεν το ’χουμε πάρει χαμπάρι;
Μπορεί τελικά, ναι. Κι ίσως γι’ αυτό μας διαλύει τόσο εύκολα. Νομίζω πως οι περισσότερες μεγάλες στιγμές που έχουμε ζήσει μέσα στη μουσική έχουν περάσει μέσα από γυναικείες φωνές. Κι όσο κι αν κάνουμε τους σκληρούς, στο τέλος όλοι έχουμε βρεθεί 2 το βράδυ να ακούμε Χαρούλα ή Μοσχολιού και Σακελλαρίου και να κοιτάμε το ταβάνι σαν χαμένοι. Οπότε ναι…
Τον Ιούνιο έρχεται και η Λυσιστράτη με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο Ηρώδειο. Πώς αισθάνεσαι που θα βρεθείς στον ιστορικό αυτό χώρο;
Κάθε φορά που βρίσκομαι στο Ηρώδειο με πιάνει το ίδιο δέος. Είχα την τιμή και την τύχη να βρεθώ αρκετές φορές σε αυτό το μαγικό μνημείο. Είναι από αυτούς τους χώρους που, όσο κι αν έχεις ξαναπατήσει στη σκηνή τους, ποτέ δεν το συνηθίζεις πραγματικά. Κουβαλάει μια τεράστια ιστορία και μια πολύ ιδιαίτερη ενέργεια.
Και χαίρομαι πολύ που επιστρέφω εκεί με τη Λυσιστράτη του Σταμάτη Κραουνάκη, γιατί είναι ένα έργο που, όσο κι αν γράφτηκε αιώνες πριν, νιώθεις ότι μιλάει πάρα πολύ για το σήμερα. Για τον πόλεμο, την εξουσία, τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανάγκη των ανθρώπων να ακουστούν και να αγαπηθούν πραγματικά. Ο Σταμάτης έχει έναν μοναδικό τρόπο να παίρνει αυτά τα κείμενα και να τα κάνει πολύ ζωντανά, πολύ σύγχρονα, πολύ ανθρώπινα. Και αυτό είναι κάτι που πάντα θαυμάζω σε εκείνον.
Η συνεργασία σου με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την ομάδα Σπείρα Σπείρα κράτησε 12 χρόνια, κι από ό,τι καταλαβαίνω καλά κρατεί… τι σου έμαθε; Πέρα από το τραγούδι και τη μουσική;
Με διαμόρφωσε εξ ολοκλήρου καλλιτεχνικά ο Σταμάτης κι η Σπείρα. Μέσα σε αυτά τα δώδεκα χρόνια έζησα πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Παίξαμε σε πάρα πολλά θέατρα, ταξιδέψαμε στο εξωτερικό, περάσαμε εντάσεις, μαλώματα, πολλή συγκίνηση, πολύ γέλιο… μια κανονική, φυσιολογική ελληνική οικογένεια δηλαδή (γέλια).
Από τον Σταμάτη έμαθα να μη φοβάμαι να εκτεθώ πάνω στη σκηνή και να ψάχνω πάντα την αλήθεια μέσα σε ένα τραγούδι ή σε έναν ρόλο. Και το πιο όμορφο είναι πως, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζουμε ακόμα να είμαστε κοντά και να συναντιόμαστε καλλιτεχνικά κι ανθρώπινα. Αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία για μένα.
Πέρα από το τραγούδι και τη μουσική, σημαντικό για σένα καταλαβαίνω ότι είναι και το θέατρο. Τι σημαίνει για σένα;
Το θέατρο ήρθε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι ακόμα στο δημοτικό, στην τετάρτη τάξη, που ο δάσκαλός μας, ο Νίκος Προδρόμου, θα ανέβαζε την Μπουμπουλίνα κι εγώ πήγαινα και έκλαιγα γιατί ήθελα να παίξω... τόσο φαντασμένος ήμουν (γέλια). Και μου έλεγε: «Κάνε υπομονή Σάκη, του χρόνου θα παίξεις». Και όντως την επόμενη χρονιά ανεβάσαμε το Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο της Ξένιας Καλογεροπούλου και μου έδωσε τον πρώτο μου ρόλο, το Βαγγελάκι το Τζίνι. Από εκεί ξεκίνησαν όλα κάπως.
Από μικρός γενικά μου άρεσε να παίζω, να κάνω μιμήσεις, έκανα τους Δέκα Μικρούς Μήτσους στο σπίτι κι η μητέρα μου με έβαζε πάνω σε μια καρέκλα για να κάνω σκετσάκια και να γελάει όλη η οικογένεια. Νομίζω από τότε κάπως κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.
Η μουσική υπήρχε πάντα λόγω του πατέρα μου, ο οποίος είχε μια πανέμορφη φωνή και έναν δικό του ήχο με την κιθάρα και τη φυσαρμόνικά του όταν έπαιζε, αλλά αρχικά ο δρόμος μου ήταν δίπλα στο θέατρο. Με τα χρόνια όμως, και πολύ μέσα από τη Σπείρα Σπείρα και τον Σταμάτη, το τραγούδι άνθισε μέσα μου και πήρε πολύ μεγάλο χώρο στην καρδιά μου. Αλλά για εμένα αυτά τα δύο είναι ένα. Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω πραγματικά.
Πέρα από τον Σταμάτη Κραουνάκη, υπάρχει κάποια άλλη συνεργασία σου που σε στιγμάτισε;
Από τη δραματική σχολή θυμάμαι πολύ έντονα τη Σοφία Λάπου και τον Κώστα Σαντά. Ήταν άνθρωποι που με διαμόρφωσαν καλλιτεχνικά.
Πολύ σημαντική ήταν και η πρώτη μου συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στον Κύκλο με την Κιμωλία, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Ήταν από αυτές τις στιγμές που νιώθεις ότι αρχίζεις πραγματικά να μπαίνεις μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
Και φυσικά όλα τα χρόνια στη Σπείρα Σπείρα, με τόσους ανθρώπους και καλλιτέχνες που πέρασαν, είτε ως guests είτε μέσα από συνεργασίες και παραστάσεις. Από όλους κάτι πήρα.
Επίσης, πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου έχει κι η συμμετοχή μου στον δίσκο της θείας μου, της Ξανθίππης Καραθανάση, και του Λάκη Τεάζη, σε μουσική Χρήστου Βερνάρδου. Εκεί υπήρχε κάτι πολύ προσωπικό και οικογενειακό μέσα σε όλο αυτό, που με συγκινεί ακόμα.
Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις;
Είναι αμέτρητοι οι καλλιτέχνες που θαυμάζω πραγματικά. Από τον Ορφέα Περίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Μάνο Λιδάκη, τη Χαρούλα Αλεξίου, τη Δήμητρα Γαλάνη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, μέχρι τον Φοίβο Δεληβοριά, τη Μαρίζα Ρίζου και πολλούς ανθρώπους του θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως ο Κιμούλης, ο Χαραλαμπόπουλος, ο Παπασπηλιόπουλος, ο Γιάννης Οικονομίδης κι ο Γιώργος Λάνθιμος. Είναι πάρα πολλοί.
Δε γίνεται να μη σε ρωτήσω για την εμπειρία σου στο talent show του ANT1, The Final Four… τι σου άφησε;
Ήταν μια περίοδος με πολύ άγχος, πίεση και έκθεση, αλλά και μεγάλη χαρά. Ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε τόσο κόσμο και πρέπει μέσα σε λίγα λεπτά να δείξεις ποιος είσαι πραγματικά, το οποίο είναι αρκετά στρεσογόνο.
Πέρα όμως από την πρώτη θέση, αυτό που κρατάω περισσότερο είναι η στήριξη που ένιωσα από τους ανθρώπους μου. Τον αδελφό μου τον Αποστόλη, τη μητέρα μου, τα ξαδέρφια μου και τους φίλους μου. Και φυσικά τον πατέρα μου, που μπορεί να μην ήταν πια στη ζωή εκείνη την περίοδο, αλλά ήταν πάρα πολύ παρών μέσα μου σε όλο αυτό. Τον σκεφτόμουν συνέχεια. Κάποιες στιγμές ένιωθα σαν να ήταν εκεί και να με κοιτάζει. Κι αυτό μου έδινε δύναμη.
Εκεί κατάλαβα και κάτι πολύ σημαντικό: ότι τελικά αυτό που αγγίζει τον κόσμο δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αλήθεια και η προσωπικότητα.
Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που το «έντεχνο» τραγούδι κέρδισε, σωστά;
Νομίζω ναι, και αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά. Γιατί πολλές φορές θεωρούμε πως το «έντεχνο» τραγούδι δε χωρά εύκολα σε τέτοιες εκπομπές ή στη σημερινή ταχύτητα γενικά. Τελικά δεν ψάχνουμε μόνο εντυπωσιασμό· ψάχνουμε και κάτι να μας αγγίξει πραγματικά. Κι ευτυχώς υπάρχει ακόμα χώρος γι’ αυτό.
Σε κάποιο άλλο τηλεοπτικό πρότζεκτ θα σε βλέπαμε ξανά; Σε οποιοδήποτε πόστο…
Δε θα το απέκλεια ποτέ, αρκεί να είναι κάτι που να με εκφράζει πραγματικά. Με ενδιαφέρει να υπάρχει λόγος, αισθητική κι άνθρωποι με τους οποίους νιώθω ότι μπορώ να επικοινωνήσω. Γενικά μου αρέσει πολύ η επαφή με τον κόσμο και μου αρέσει να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πράγματα. Αλλά εντάξει… δε νομίζω ότι θα με βλέπατε εύκολα να τσακώνομαι σε πάνελ πρωινάδικου στις 8 το πρωί. Άσε που δεν ξυπνάω ούτε εγώ τόσο νωρίς (γέλια).
Τι άλλο όμορφο ετοιμάζεις για το μέλλον; Πώς θα περάσεις το καλοκαίρι;
Αυτό το διάστημα θέλω κυρίως να αφήσω χώρο σε όλα αυτά που ήδη γεννιούνται. Τη Λυσιστράτη το Σαν Έρωτας, καινούργια τραγούδια, ίσως και κάποιες καλοκαιρινές συνεργασίες και live που ετοιμάζονται σιγά σιγά.
Το καλοκαίρι για μένα συνήθως είναι λίγο τρέξιμο από παντού. Δουλειά, μουσική, θάλασσα όταν προλαβαίνουμε, Χαλκιδική φυσικά, οικογένεια, φίλοι… από εκεί γεννιούνται όλα μετά. Κι εντάξει, τώρα πια υπάρχει κι ένας δίχρονος κύριος στη ζωή μου που μάλλον θα κανονίζει εκείνος το πρόγραμμα του καλοκαιριού περισσότερο απ’ όλους μας!
Την Τετάρτη 20 Μαΐου, στη μουσική σκηνή Ράδιο στο Γκάζι, ο Σάκης Καραθανάσης εμφανίζεται Σαν έρωτας, σε μια παράσταση που μας ταξιδεύει ανάμεσα στη μουσική και τη θεατρική αφήγηση.
Με κείμενα του Μάνου Θηραίου, τη συμμετοχή της ηθοποιού Έμιλυς Μήλιου και σε σκηνοθεσία του ίδιου του ερμηνευτή, η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στη συναυλία και στο θέατρο, σε μια συνάντηση που Σαν Έρωτας φυλλομετρά στίχους, λέξεις, βλέμμα και συναίσθημα για να εξελιχθεί σε τοπίο απογυμνωμένο από τον χρόνο και τον τόπο, εκεί όπου ένας άντρας συναντά μια γυναίκα, έως ότου ανακαλύψουν στην ουσία τους ο ένας τον άλλον.
Σαν έρωτας
Τετάρτη 20 Μαΐου
Μουσική σκηνή Ράδιο
Δεκελέων 24, Γκάζι, (μετρό Κεραμεικός)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6955 840014
Συντελεστές:
Κείμενο: Μάνος Θηραίος
Σκηνοθεσία - ερμηνεία: Σάκης Καραθανάσης
Επί σκηνής: Έμιλυ Μήλιου
Μουσική επιμέλεια: Σάκης Καραθανάσης - Αλέξανδρος Καραμαλίκης
Φωτογραφίες: Βλάσης Πασιούδης
Μουσικοί:
Οδυσσέας Αποστολόπουλος - πλήκτρα
Ιάσονας Θεόδωρος Μαυρογεώργος - κιθάρες
Παναγιώτης Βραχιολίδης - ντραμς
Αποστόλης Παρασκευαΐδης - μπάσο
Σπύρος Κολαΐτης - (σαξόφωνο, κρουστά)
Ώρα έναρξης: 21.00
Είσοδος: 12 €
Προπώληση ComeTogether.live: 10 €
https://cometogether.live/el/event/5442/o-sakhs-karathanashs-sth-mousikh-skhnh-radio