Το γλέντι που κράτησε μέχρι το πρωί σε παραλία της Μυκόνου, όπου η συναυλία του Αντώνη Ρέμου, στις 31 Αυγούστου φέτος, δεν κίνησε το ενδιαφέρον μόνον των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Και το υπουργείο Οικονομικών μπήκε στον πειρασμό.

Η Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας Αιγαίου της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας, μετά την έρευνα που έκανε αποφάσισε να ανακαλέσει σήμερα, τη τριετή σύμβαση παραχώρησης του δικαιώματος απλής χρήσης παραλίας και αιγιαλού, που είχε υπογράψει στις αρχές Ιουλίου με την εταιρεία.

Απο τα στοιχεία που συλλέχθηκαν προέκυψε πως το Nammos καταστρατήγησε τους όρους της σύμβασης για τη διεξαγωγή της εν λόγω συναυλίας. Η Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας Αιγαίου κάλεσε τους ιδιοκτήτες του Nammos σε απολογία για το συμβάν και αυτοί απάντησαν με υπόμνημα που κοινοποίησαν χθες.

Οι εξηγήσεις δεν κρίθηκαν επαρκείς και έτσι αποφασίσθηκε η ανάκληση του συμφωνητικού μίσθωσης.

Το συμφωνητικό μίσθωσης προέβλεπε την εκμίσθωση για απλή χρήση του κοινόχρηστου αιγιαλού και παραλίας για την τοποθέτηση ομπρελών και ξαπλωστρών σε συνολική επιφάνεια 339,60 τετραγωνικό μέτρων, όπως φαίνεται στην απόφαση ανάκλησης της Διεύθυνσης Δημόσιας Περιουσίας του ΥΠΟΙΚ.

Όμως στον έλεγχο που έγινε στην επιχείρηση διαπιστώθηκε ότι στις 31 Αυγούστου 2017, μια ημέρα πριν από την περίφημη εκδήλωση, είχε τοποθετηθεί εξέδρα και κεκλιμένος διάδρομος σχήματος ορθογωνίου αποτελούμενα από μεταλλική βάση και ξύλινο δάπεδο συνολικής έκτασης 236 τετραγωνικών κατά παράβαση της σύμβασης μίσθωσης.

Αλλά δεν ήταν η μόνη παράβαση που βεβαιώθηκε. Η σύμβαση προέβλεπε ακόμη πως η παραχώρηση θα γινόταν αποκλειστικά για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουόμενους και πως η άσκηση άλλης δραστηριότητας επιφέρει κυρώσεις. Ξεκαθάριζε δε, πως απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση που αλλοιώνει την φυσική μορφολογία και τα βιοτικά στοιχεία των χωρών αιγιαλού, παραλίας όχθης και παρόχθιας ζώνης, καθώς και τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους και πως μέσα στο μίσθιο δεν πρέπει να γίνει καμία εγκατάσταση και οποιοδήποτε δομικό έργο.

Ακόμη, προέβλεπε πως απαγορεύεται η τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στο δημόσιο χώρο και πως σε οποιοδήποτε σημείο της παραχωρούμενης έκτασης η μουσική από την κυρία επιχείρηση δεν έπρεπε σε ένταση να ξεπερνά τα 50 ντεσιμπέλ.