Τον έχουμε γνωρίσει μέσα από τις μοναδικές χορογραφίες που φέρουν την υπογραφή του, ωστόσο ο Κωνσταντίνος Μενούνος, δεν περιορίζει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα στον χορό και την υποκριτική που γνωρίζει όσο κανένας άλλος.
Η ταινία μικρού μήκους/ντοκιμαντέρ Έξοδος Μεσολογγίου, μέσα απ’ τη δική μου ματιά σε σκηνοθεσία του Χρήστου Αρφάνη, είναι ένα δικό του δημιούργημα που δεν περιορίζεται σε μια απλή ιστορική αναδρομή ενός από τα σπουδαιότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης. Πρόκειται για μια βιωματική κατάθεση στις επετειακές εκδηλώσεις και την ιστορική παρέλαση, συνδέοντας το χθες με το σήμερα!
Η νέα, εμπλουτισμένη έκδοση περιλαμβάνει επιπρόσθετο υλικό από την παρέλαση, αναδεικνύοντας την ιερότητα της στιγμής. Η αυθεντικότητα της παρουσίασης ενισχύεται από την παραδοσιακή φορεσιά ενώ η τελετουργία της προετοιμασίας αποτυπώνει τον σεβασμό στην παράδοση.
Η βραβευμένη του αυτή δουλειά, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να φιλοξενηθεί στο StarLight.
Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να δημιουργήσεις το Έξοδος Μεσολογγίου, μέσα απ’ τη δική μου ματιά; Υποθέτω η κατά το ήμισυ καταγωγή στο από το Μεσολόγγι, βοήθησε έτσι δεν είναι;
Το Μεσολόγγι είναι η γενέτειρα της μητέρας μου και συμμετείχα το '22 για πρώτη φορά στις επετειακές εκδηλώσεις της Εξόδου στην Ιερά Πόλη όπου γυρίστηκε το πρώτο και πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ - ταινία μικρού μήκους Έξοδος Μεσολογγίου μέσα απ' τη δική μου Ματιά και φέτος στα 200 χρόνια έξοδος που γυρίσαμε τη δεύτερη ταινία μικρού μήκους που ήδη έχει σταλεί κι αυτή σε διάφορα φεστιβάλ εντός κι εκτός Ελλάδας. Για μένα, δεν ήταν ένα «project» εξαρχής. Το ξεκίνησα καθαρά ως ενθύμιο για τη δική μου συμμετοχή σε αυτήν τη μεγάλη στιγμή. Ήθελα να έχω ένα υλικό που να αποτυπώνει το συναίσθημά μου εκείνη την ώρα. Στην συνέχεια ο σκηνοθέτης Χρήστος Αρφάνης είδε το υλικό που τράβηξα και το μεταμόρφωσε σε ενα βιωματικό φιλμ-κατάθεσης ψυχής.
Το ντοκιμαντέρ έχει λάβει πολλές διεθνείς διακρίσεις, πώς αισθάνεσαι για αυτό;
Νιώθω έκπληξη και μεγάλη συγκίνηση! Όπως είπα, ειδικά το πρώτο υλικό φτιάχτηκε χωρίς να περιμένουμε τίποτα. Έγινε με αυθορμητισμό, αλήθεια και μεράκι, κοιτώντας μέσα από έναν «καθρέφτη» χωρίς να ξέρω τη συνέχεια. Το ότι ένα «ενθύμιο» ταξιδεύει τώρα στα διεθνή φεστιβάλ και βραβεύεται, σημαίνει ότι ο κόσμος αναγνώρισε την ειλικρίνεια της προσπάθειας.
Τι περιμένεις να συμβεί μέσα από αυτό; Να μάθει ο κόσμος για το ιστορικό αυτό γεγονός ή κάτι άλλο;
Το μεγάλο μου όνειρο τώρα είναι να αποτελέσει την αφετηρία για μια ταινία μεγάλου μήκους μιας τεράστιας παραγωγής αφιερωμένη στην ηρωική Έξοδο, όπου αυτό βέβαια θέλει μεγάλη μελέτη και ψυχή για να βγεί έτσι όπως του αξίζει, ώστε κι οι επόμενες γενιές νεότερων να μάθουν την τεράστια ιστορία του Ιερού αυτού τόπου και μέσα από μια άλλη οπτική.
Η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Χρήστο Αρφάνη πώς προέκυψε;
Τον κύριο Χρήστο Αρφάνη τον σκηνοθέτη μας ειλικρινά του οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την παρότρυνση να το προβάλω παραέξω. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δίσταζα λίγο γιατί το ήθελα να το κρατήσω περισσότερο για μένα στα αρχεία μου μέσα ως ενθύμιο, κάτι που με έπεισε ότι δεν είναι σωστό, γιατί κάτι τέτοιο τόσο αυθόρμητο κι αληθινό είναι πολύ όμορφο να το μοιραστείς με τον κόσμο που σε ακολουθεί χρόνια τώρα σε ότι κάνεις βιωματικά και στη ζωή σου όπως και καλλιτεχνικά κι έτσι τον άκουσα κι έγινε αυτό που έγινε. Βέβαια, εδώ να του ζητήσω κι ένα μεγάλο δημόσιο συγγνώμη του σκηνοθέτη μας επειδή τον είχα ζαλίσει μετά υπενθυμίζοντας του την κάθε λεπτομέρεια κατά τη δημιουργία κι επεξεργασία, ώστε να μην χάσει αυτή την φυσική του ομορφιά ως λήψη κι αυθορμητισμό και να έχει για όλους μας αυτή την όμορφη συναισθηματική αξία όπως έχει καθεαυτού το αρχικό υλικό όπως τραβήχτηκε. Υπομονετικός και με πνεύμα καλλιτεχνικό όπως είμαι κι εγώ ως άνθρωπος, είχαμε μια εκπληκτική δημιουργική χημεία και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα και πάλι τον ευχαριστώ από καρδιάς πραγματικά.
Πώς ήταν να φοράς της παραδοσιακή φορεσιά του «Ντουλαμά»;
Ήταν μια ιερή στιγμή. Φόρεσα την αυθεντική φορεσιά κι εδώ θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Απόστολο Τασιούλη για τη φορεσιά που μου παραχώρησε από το βεστιάριό του που διατηρεί στο Μεσολόγγι. Όταν φοράς τέτοια ρούχα στο Μεσολόγγι, δεν «υποδύεσαι» έναν ρόλο· νιώθεις το βάρος της ιστορίας και τη σύνδεση με τους προγόνους σου. Είναι μια κατάθεση ψυχής.
Με κάποιο τρόπο θα… επιστρέψεις καλλιτεχνικά στην Έξοδο του Μεσολλογίου; Πώς το σκέφτεσαι;
Θέλω να επιστρέψω καλλιτεχνικά στο Μεσολόγγι με κάτι ακόμα πιο δυνατό που να συνδέεται άμεσα και με τη ζωή μου βιωματικά, αλλά και με την καλλιτεχνική μου υπόσταση.
Από τις αντιδράσεις που έχεις λάβει μέσα από τη δουλειά αυτή, οι Έλληνες πώς είμαστε σε σχέση με την πατρίδα και την ιστορία μας; Την αγαπάμε; Είμαστε υπερήφανοι; Ποια είναι τα συμπεράσματά σου;
Οι Έλληνες έχουμε ένα βαθύ, σχεδόν κυτταρικό δέσιμο με την ιστορία μας. Οι αντιδράσεις που εισέπραξα ήταν γεμάτες συγκίνηση και περηφάνια. Πιστεύω ότι παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, η αγάπη για την πατρίδα παραμένει ζωντανή μέσα μας. Χρειαζόμαστε όμως συχνά τέτοια ερεθίσματα για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε κι από πού ερχόμαστε.
Η ξαδέρφη σου Μαρία Μενούνος, το ‘δε το ντοκιμαντέρ; Αν ναι, τι σου σχολίασε;
Η Μαρία είναι ένας άνθρωπος που αγαπά παθολογικά την Ελλάδα και στηρίζει πάντα την οικογένειά της, ωστόσο όπως πολύ καλά μπορούμε να καταλάβουμε, τρέχει συνέχεια. Της εχω στείλει τη δουλειά και θεωρώ όταν το δει, θα αναγνωρίσει πόσο σημαντικό είναι να προβάλλουμε την ελληνική κουλτούρα στο εξωτερικό και θα νιώσει πολύ περήφανη για το αποτέλεσμα.
Σε έχουμε μάθει ως χορευτή και χορογράφο, ωστόσο, έχεις ασχοληθεί πολύ και με το θέατρο, με την υποκριτική. Ποια ιδιότητά σου αγαπάς περισσότερο;
Για μένα, αυτές οι δύο ιδιότητες είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο χορός είναι υποκριτική μέσω του σώματος κι η υποκριτική είναι χορός μέσω του λόγου και της έκφρασης. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια, νιώθω ολοκληρωμένος όταν μπορώ να τις συνδυάζω. Αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι είμαι ένας καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να πει μια ιστορία.
Οι Έλληνες το «έχουμε» με τον χορό; Ποια είναι η άποψή σου;
Απόλυτα! Ο χορός είναι στο DNA μας. Από τους αρχαίους κυκλικούς χορούς μέχρι τα σημερινά γλέντια, ο Έλληνας εκφράζει τη χαρά, τον πόνο και την παλικαριά του μέσα από την κίνηση. Έχουμε ρυθμό και, κυρίως, έχουμε «ψυχή» όταν χορεύουμε, κάτι που δε διδάσκεται σε καμία σχολή.
Έχεις ασχοληθεί ελάχιστα με την τηλεόραση… γιατί δε σε βλέπουμε πιο συχνά σε παραγωγές; Σαν ηθοποιό εννοώ…
Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που απαιτεί χρόνο και συγκεκριμένες συνθήκες. Είμαι αρκετά επιλεκτικός στις συνεργασίες μου, καθώς θέλω οι ρόλοι που αναλαμβάνω να έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Επικεντρώθηκα πολύ στο θέατρο και τον χορό τα τελευταία χρόνια, αλλά είμαι πάντα ανοιχτός σε μια αξιόλογη τηλεοπτική πρόταση που θα με εκφράζει καλλιτεχνικά. Αν και δε σας κρύβω ότι μου αρέσει που είμαι περισσότερο ηθοποιός του θεάτρου κι όχι τόσο πολύ της τηλεόρασης.
Η συνεργασία σου με τον Μάρκο Σεφερλή στο Tootsie πώς ήταν;
Ο Μάρκος είναι ένας ακούραστος εργάτης του θεάτρου. Φέτος δεν ήμουν σε αυτή την παραγωγή, ήμουν όμως πέρυσι στην πρώτη σεζόν του Tootsie. Ήταν μια απαιτητική παραγωγή με πολύ γέλιο κι αρκετά υψηλές προδιαγραφές. Για όσο συνεργάστηκα μαζί του έμαθα αρκετά πράγματα, ένα άλλο σχολείο για εμένα προσωπικά. Φυσικά δεν ξεχνώ με τίποτα την αποδοχή του κόσμου κι αγάπη που μέχρι και φέτος που δεν ήμουν στη δεύτερη σεζόν μου έστελναν μηνύματα αγάπης και γιατί δεν ήμουν και φέτος στην παράσταση, ήταν η καλύτερη επιβράβευση για εμένα. Ο κόσμος τον πραγματικό αληθινό καλλιτέχνη δεν τον ξεχνάει. Αυτό ολοένα το διαπιστώνω μέσα από την καλλιτεχνική μου πορεία μέχρι τώρα.
Σκηνοθεσία - Κινηματογράφηση: Χρήστος Αρφάνης
Φορεσιά: Απόστολος Τασιούλης
Συμμετέχοντες: Χρύσα Μαγδαληνού, Παρασκευή & Στάθης Μαγδαληνός και η μικρή Πηνελόπη
Ηχητικό Μοιρολόι: Γιάννης Μαγδαληνός
Συνεργασία: ΚΔΑΠ «Μαθητούπολη» Μεσολογγίου