Το θέμα των αριστερών με τις δεξιές τσέπες έχει ήδη προκαλέσει γέλιο μέχρι δακρύων στους περισσότερους,  στα δε social media γίνεται του κουτρούλη ο γάμος. Θα γέλαγα κι εγώ αλλά δε το έχω βρε γαμώτο, κάτι με τρώει και με βασανίζει χρονιάρες μέρες.  Δε το έχω όταν κάνω βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα και πέφτω πάνω στη ρόδα που αντί να γυρίζει την…κοπανάει. Δε το έχω όταν βαδίζοντας βλέπω συμπολίτες μας να βουτάνε στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε με φόντο τα υπέρλαμπρα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, όπως αναβοσβήνουν και οι ψυχές αυτών των ανθρώπων. Ζωές σε on…off δε μου φαίνονται αστείες.

Δε το έχω όταν από τη μια, υπάρχει το ζευγάρι τον ζάμπλουτων υπουργών με τις καταθέσεις που υπερβαίνουν τα 3 εκατομμύρια ευρώ και από την άλλη, όταν πηγαίνω να πληρώσω τα κοινόχρηστα στον διαχειριστή της πολυκατοικίας που μένω, μου λέει «μόνο εσείς και ο γιατρός στον 7ο όροφο ανάβετε καλοριφέρ» - ναι, είμαι από τις τυχερές που εργάζονται και πληρώνονται κανονικά-και ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες για να συγκρατήσω το θυμό μου και τα δάκρυά μου.

Δε το έχω όταν από τη μια, υπάρχει βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ με 24 πάρκινγκ και 34 τραπεζικούς λογαριασμούς (κάποιοι μηδενικοί και κάποιοι πενταψήφιοι) και από την άλλη βλέπω λουκέτα στους πλέον εμπορικούς δρόμους και ελεύθερους επαγγελματίες να τρέχουν να κλείσουν το μπλοκάκι τους για να μη πληρώσουν τους δυσβάσταχτους φόρους.

Δε το έχω όταν από τη μια υπάρχουν οι…έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα (σκαφάτοι δηλαδή) σαν τον Πολάκη, που έχω βαρεθεί να βρίζει τους δημοσιογράφους από το πρωί μέχρι το βράδυ (και εμείς μανούλες έχουμε κύριε Υπουργέ και τις πληγώνετε) και από την άλλη να βλέπω ανθρώπους να μην μπορούν ούτε το αυτοκίνητό τους να συντηρήσουν και να τρέχουν να καταθέσουν πινακίδες άρον άρον.

Δε το έχω όταν από τη μια,  σύμβολα αγώνων των δικαιωμάτων των ανθρώπων τα οποία υποστηρίζω σθεναρά έχουν χιλιάδες ευρώ καταθέσεις από ΔΩΡΕΕΣ και από την άλλη βλέπω τους ίδιους αυτούς «αγωνιστές» να βγάζουν πύρινους λόγους κατά του κεφαλαίου!

Και για να μη παρεξηγηθώ δεν είναι κακό να είσαι πλούσιος, ούτε νεόπλουτος, όπως δεν είναι κακό να είσαι φτωχός, ούτε νεόπτωχος όπως  έγινε μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων. Αυτό που όμως που καταγράφεται τουλάχιστον ως οξύμωρο, είναι να είσαι αριστερός, με αριστερή φρασεολογία και ρητορική, να το παίζεις Τσε και τελικά να υπογράφεις μνημόνια και να δηλώνεις υποταγή στον Σόϊμπλε γιατί βλέπεις ότι το έργο δεν σου βγαίνει αλλιώς.

Να τρέχεις σε διαδηλώσεις και να αλυσοδένεσαι στο Σύνταγμα και μετά να βάζεις τα ΜΑΤ να παίζουν ξύλο με τους συνταξιούχους, τα θυμόμαστε όλοι με ντροπή αυτά τα πλάνα…

Αριστεροί με δεξιές τσέπες που υποστηρίζουν τον υπαρκτό σοσιαλισμό και κάνουν κουρελόχαρτα τα δημοψηφίσματα αντί τα μνημόνια θυμίζουν κάτι από τον πάμπλουτο Καντάφι και τον Μπρέζνιεφ που είχε λατρεία στα πανάκριβα αυτοκίνητα (ένα από αυτά μάλιστα ήταν δώρο της βασίλισσας της Αγγλίας)…για τόσο σοσιαλισμό μιλάμε!

ΥΣ: Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως μπαίνουν όλοι οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ στο ίδιο τσουβάλι. Μακριά από εμένα οι γενικεύσεις και ο ισοπεδωτισμός. Αλλωστε μην ανησυχείτε…θα μας βρίσει αρκετά ο Πολάκης!!!

Της Ισμήνης Λέντζου

Tags: