Η οδηγία 2010/31/ΕΕ περί ενεργειακής αποδόσεως των κτηρίων προβλέπει ότι τα κράτη μέλη υπολογίζουν τα βέλτιστα από πλευράς κόστους επίπεδα για τις ελάχιστες απαιτήσεις ενεργειακής απόδοσης, χρησιμοποιώντας ένα συγκριτικό μεθοδολογικό πλαίσιο που θεσπίζεται από τον κανονισμό 244/2012. 

Στο μεθοδολογικό πλαίσιο αυτό, προδιαγράφονται οι κανόνες για να συγκρίνονται τα μέτρα ενεργειακής απόδοσης, τα μέτρα που ενσωματώνουν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και οι δέσμες και παραλλαγές αυτών των μέτρων, με βάση την απόδοση της πρωτογενούς ενέργειας και το κόστος υλοποίησής τους. Καθορίζεται, επίσης, ο τρόπος εφαρμογής των εν λόγω κανόνων σε επιλεγμένα κτήρια αναφοράς, με σκοπό τον προσδιορισμό των επιπέδων βέλτιστου κόστους των ελάχιστων απαιτήσεων ενεργειακής απόδοσης. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή έκθεση η οποία περιέχει όλα τα δεδομένα και τα αποτελέσματα υπολογισμού ανά τακτικά χρονικά διαστήματα που δεν υπερβαίνουν την πενταετία. Η πρώτη έκθεση έπρεπε να υποβληθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου 2012.

Καθόσον η Ελλάδα δεν κοινοποίησε την έκθεση εντός των προθεσμιών, η Επιτροπή τής προσάπτει ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2010/31.

Η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ότι δεν κοινοποίησε την επίμαχη έκθεση στις υπηρεσίες της Επιτροπής. Υποστηρίζει, πάντως, ότι κοινοποίησε στο Δικαστήριο ένα τμήμα της εκθέσεως, συγκεκριμένα το σχετικό με τις «μονοκατοικίες», και ότι τα υπόλοιπα τμήματα της εκθέσεως που αφορούν άλλα είδη κτηρίων ευρίσκονται υπό εκπόνηση ή και ολοκληρώνονται. Αναφέρθηκε, στο πλαίσιο αυτό, στις δυσκολίες και στις καθυστερήσεις που την εμπόδισαν να κοινοποιήσει εμπροθέσμως την εν λόγω έκθεση.

Στη σημερινή του απόφαση το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξεως για να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης (βλ. απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, C-496/09, σκέψη 87· Επιτροπή κατά Ισπανίας, C-278/01, σκέψη 31· απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας, C-378/13, σκέψη 29).

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τα επιχειρήματα της Ελλάδας δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Συνεπώς, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να κοινοποιήσει την έκθεση σχετικά με τα βέλτιστα από πλευράς κόστους επίπεδα, την οποία προβλέπει το άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2010/31 και η οποία πρέπει να καταρτίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 244/2012, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2010/31.

 

Tags: