Όσοι και όσες έχετε βρεθεί στην Λεωφόρο Θηβών (λίγο πριν την διασταύρωση της με την Ιερά Οδό), θα γνωρίζετε καλά πως σε ώρες αιχμής είναι ένα σημείο που «πήζει» και στα δυο ρεύματα από την κίνηση.

Για τον λόγο αυτό, κάποιοι συμπολίτες μας που οδηγούν μηχανάκια και είναι «έξυπνοι»(;), «μάγκες» (;), «πρωτοπόροι»(;), «πολυμήχανοι»(;) έχουν κατά καιρούς την φαεινή ιδέα να… «καβαλάνε» το πεζοδρόμιο για να κόβουν δρόμο και να φτάνουν στο φανάρι της Ιεράς Οδού.

Και άντε να κάνεις σφήνες και να προσπεράσεις ανάμεσα σε αυτοκίνητα στο δρόμο, αλλά να κάνεις σφήνες ανάμεσα σε… πεζούς που βρίσκονται στο «φυσικό» τους χώρο, δηλαδή στο πεζοδρόμιο, προσωπικά με ξεπερνά.

Γιατί τα γράφω αυτά; Επειδή χρησιμοποιώ πεζή, σχεδόν καθημερινά τον εν λόγω δρόμο στη Θηβών, και έχει τύχει δεκάδες φορές εκεί που περπατώ αμέριμνη στο πεζοδρόμιο, να ακούσω ένα «μπιπππ μπιπππ» από μηχανάκι που μου κορνάρει ενώ είναι ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ για να κάνω άκρη να… περάσει!

Έχω βάλει πολλές φορές νερό στο κρασί μου, δεν έχω μιλήσει, λέω «ας το να προσπεράσει» μουδιασμένη τις περισσότερες φορές από το θράσος του εκάστοτε οδηγού, αλλά αυτό που συνέβη προ ημερών και του οποίου υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας, ήταν τουλάχιστον ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ.

Εκεί που περπατώ στα ίδια μέρη, ακούω ξαφνικά από την απέναντι μεριά του δρόμου φωνές και βρισιές.

Δυο άντρες τσακώνονται έντονα κάτω από ένα Φροντιστήριο ξένων γλωσσών, και μια σχολή χορού που βρίσκονται σε όροφο πολυκατοικίας στην Θηβών, με αποτέλεσμα η έξοδος τους να καταλήγει κατευθείαν στο πεζοδρόμιο.

Ο ένας είναι πατέρας ενός παιδιού που πήγαινε στο φροντιστήριο. Ο άλλος, είναι ένας «Ούγκανος», ένα «Ορκ» που έχει καβαλήσει το πεζοδρόμιο και μάλιστα με ταχύτητα για να κόψει δρόμο.

Όμως υπολόγιζε χωρίς τον πατέρα που εκείνη την ώρα βρέθηκε μπροστά του, ο οποίος του «έκοψε» τον δρόμο, και δεν τον άφηνε να περάσει, φωνάζοντας του «κατέβα τώρα από το πεζοδρόμιο».

Το ένα έφερε το άλλο, και οι φωνές τους δεν άργησαν να ακουστούν σε όλη την περιοχή, καθώς αυτοκίνητα και πεζοί είχαν σταματήσει για να παρακολουθήσουν το «θέαμα»: Το «Ορκ» να μην παίρνει από λόγια, και τον πατέρα αμετακίνητο να του λέει σε πολλά ντεσιμπέλ «ή κατεβαίνεις από το πεζοδρόμιο ή παίρνω την αστυνομία».

Αρνούμενος να πράξει αυτό που έπρεπε, δηλαδή να πάει από τον δρόμο, ο «Ούγκανος», άρχισε να μαρσάρει ώστε να απειλήσει τον πατέρα πως αν δεν φύγει από μπροστά του θα τον πατήσει. Μάλιστα δεν δίστασε ακόμα και να μετακινήσει το μηχανάκι του προς το μέρος του με κίνδυνο να τον πατήσει. Ωστόσο ο πατέρας ήταν τόσο έξω φρενών, που ακόμα και νταλίκα να είχε μπροστά του, δεν θα υποχωρούσε.

Για να μην σας τα πολυλογώ, πατέρας-Ούγκανος σημειώσατε 1-0, καθώς το «καλό»… νίκησε.

Για φανταστείτε όμως, τι θα είχε συμβεί αν εκείνη την ώρα δεν ήταν ο συγκεκριμένος πατέρας, και αν κάποιο ή κάποια από τα παιδάκια, έβγαινε από το φροντιστήριο τρέχοντας ή «απρόσεχτα». Το μηχανάκι του «Ορκ» που πήγαινε με 20 χιλιόμετρα ΠΑΝΩ στο πεζοδρόμιο, θα το είχε παρασύρει και δεν θέλω καν να φαντάζομαι την συνέχεια.

Σας είπε κανείς πως πρέπει να πηγαίνεις με 260 χιλιόμετρα στην Εθνική Οδό για να σκοτώσεις άνθρωπο; Το ίδιο μπορεί να συμβεί ακόμα και με 20 χιλιόμετρα την ώρα. Το πρόβλημα είναι βέβαια πως δεν το σκέφτονται όλοι έτσι, και πως όλοι αυτοί που αψηφούν μερικούς βασικούς κανόνες κυκλοφορούν ανάμεσα μας.

Είναι αυτοί οι «Ούγκανοι» που συναντάμε καθημερινά στο δρόμο, είτε είμαστε οδηγοί, είτε πεζοί. Είναι όλοι αυτοί που όσο κι αν «μαλλιάσει» η γλώσσα του Ιαβέρη και του κάθε Ιαβέρη, όσο κι αν βλέπουν να λαμβάνουν χώρα πολύνεκρα δυστυχήματα που ξεκληρίζουν οικογένειες και νέους ανθρώπους, θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται το ίδιο «ηλίθια» και ανεύθυνα στο δρόμο, γιατί είναι της νοοτροπίας «σε εμένα δεν θα συμβεί». Είναι αυτοί οι «άρχοντες» του δρόμου (και του πεζοδρομίου), που την έχουν «δει» Μίκαελ Σουμάχερ ή Βαλεντίνο Ρόσι και βγάζουν τα απωθημένα τους στις ρόδες, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ζωή.

Έχω και «απόδειξη» γι΄αυτό. Μερικές ημέρες μετά το περιστατικό, ενώ περπατούσα στο γνωστό σημείο, άκουσα το ίδιο «μπιπ μπιπ».  

«Δεν είναι δυνατόν» λέω. Αυτή τη φορά, οδηγούσε μια γυναίκα, η οποία αφού διέσχισε το πεζοδρόμιο με το μηχανάκι της (ευτυχώς όχι με 20 χιλιόμετρα την ώρα), πέρασε μπροστά και από μια στάση λεωφορείου όπου περίμεναν δεκάδες επιβάτες (αν είναι δυνατόν κι αυτοί, εκεί βρήκαν να περιμένουν;) για να κόψει δρόμο.

Δεν ξέρω ποια είναι η λύση (καθώς καλή η θεωρία, αλλά στην πράξη οι περισσότεροι κάνουν την πάπια), δεν ξέρω αν τελικά τα «Ορκ» παίρνουν από λόγια, ούτε θα «σωθούμε» αν γίνουμε ζούγκλα και πάρουμε το νόμο στα χέρια μας παίζοντας ξύλο με τον εκάστοτε Έλληνα ανεύθυνο και εν δυνάμει δολοφόνο οδηγό.

Αυτό που ξέρω και που θα δανειστώ, είναι μια απλή αλλά σοφή φράση του Ιαβέρη: «Δεν θέλω καλούς οδηγούς στο δρόμο. Καλούς ανθρώπους θέλω». Άραγε πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε καθημερινά στο δρόμο; Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του, και ας σκεφτεί ότι κάθε στιγμή που κυκλοφορεί εκεί έξω, μπορεί να «σκοτώσει» αλλά και να «σκοτωθεί».

 

 

 

Tags: