Με αφορμή τη δυναμική του παρουσία στο θέατρο, ο Δημήτρης Σαμόλης άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για άγνωστες πτυχές της ζωής και της πορείας του. Ο ηθοποιός, που αυτή την περίοδο γνωρίζει μεγάλη ανταπόκριση με την παράσταση «Στρακαστρούκες», αναφέρθηκε τόσο στις σπουδές του στη Νομική που άφησε πίσω του, όσο και στη δύσκολη διαδρομή προς την αποδοχή της επιλογής του από τον πατέρα του.
Δημήτρης Σαμόλης: «Είχα ενδοιασμό να παίξω στο χωριό μου, στα Ανώγεια»
«Έχω τελειώσει τη Νομική. Έχω κάνει και άσκηση. Δούλεψα για τέσσερις μήνες στην Ευελπίδων και εκεί έπαθα τις πρώτες κρίσεις πανικού. Ήταν φανταστικό. Θυμάμαι να κρατάω τα δικόγραφα και ίδρωναν τα χέρια μου. Τα μούσκευα γιατί δε μπορούσα, έβλεπα να συνεχίζω τη ζωή μου σε αυτό, και θυμάμαι ότι μούσκευα τα δικόγραφα. Μετά από τέσσερις μήνες στο γραφείο, όλοι μου είπαν, “παιδάκι μου πήγαινε εκεί που ανήκεις”…» ανέφερε χαρακτηριστικά καλεσμένος στην εκπομπή « Το Πρωινό».
Έλληνας ηθοποιός: «Είχα υποστεί bullying όταν ήμουν μικρός»
Ο Δημήτρης Σαμόλης στη Μελωδία της Ευτυχίας
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Δημήτρης Σαμόλης γύρισε πίσω στα παιδικά του χρόνια και στη στιγμή που, όπως είπε, καθόρισε τη ζωή του. «Στα 13 μου συνέβη κάτι πολύ συγκεκριμένο στη ζωή μου. Είδα μια ανάρτηση σε μια εφημερίδα ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε οντισιόν για τα παιδιά που θα συμμετείχαν στη “Μελωδία της ευτυχίας”. Έπεισα τη μητέρα μου να πάμε κρυφά από τον πατέρα μου, και μέσα σε μια εβδομάδα βρέθηκα να παίζω με την Αλίκη Βουγιουκλάκη…».
Όπως εξομολογήθηκε, η μητέρα του στάθηκε από την αρχή πιο υποστηρικτικά, σε αντίθεση με τον πατέρα του. «Η μαμά μου ήταν πιο υποστηρικτική. Ο πατέρας μου το έμαθε όταν με πήραν στη “Μελωδία της ευτυχίας”. Δε χάρηκε καθόλου. Μάλιστα, μου είχε πει ότι αν δε φέρω αριστείο στο πρώτο τρίμηνο, θα σταματήσω από όλα. Αναγκάστηκα να γίνω άριστος μαθητής στο Γυμνάσιο, ενώ στο Δημοτικό ήμουν απαίσιος μαθητής…».
Αναφερόμενος στη σημερινή τους σχέση, ο ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τα συναισθήματά του. «Η μητέρα μου έχει φύγει από τη ζωή. Ο πατέρας μου ζει. Ο μπαμπάς μου άρχισε να αποδέχεται ότι έγινα ηθοποιός όταν έπαιξα στις “Άγριες Μέλισσες”. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, εμένα μου ήταν πιο πικρό ότι με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό. Η αποδοχή πρέπει να έρθει a priorI, όχι εκ των υστέρων. Εμένα με ενδιέφερε να έρθει από πριν η αποδοχή».
Κλείνοντας, περιέγραψε πόσο βαθιά χαραγμένες μένουν ορισμένες παιδικές ανάγκες, ακόμα και όταν η επιτυχία είναι δεδομένη. «Του το έχω πει ποικιλοτρόπως αυτό. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι πολύ δυναμικό. Διαμορφώνονται μέρα με τη μέρα. Είμαστε σε αυτή τη διαδικασία συνεχώς… Μπορεί να σε χειροκροτάει ένα ολόκληρο θέατρο κι εσύ να ψάχνεις αυτή τη μια θέση για το μπράβο που δεν είχες πάρει τότε. Σε αυτή την παράσταση τώρα δεν έχει έρθει να με δει, γενικά όμως έχει έρθει. Αισθάνομαι άγχος με όλους τους δικούς μου όταν έρχονται να με δουν».