Starte - Χρίστος Γεωργίου: «Οι Λέξεις των Άλλων ήταν κεραυνοβόλος έρωτας»

Ο Χρίστος Γεωργίου ξεδιπλώνει τις πτυχές της θεατρικής του διαδρομής, μιλώντας στο Star.gr για τη βαθιά του σύνδεση με την τέχνη της υποκριτικής, τους ρόλους που τον καθόρισαν και τις προκλήσεις της φετινής σεζόν.

Οι Λέξεις των Άλλων - Είδαμε την παράσταση στο θέατρο Άβατον

Με αφορμή την παράσταση Οι Λέξεις των Άλλων στο θέατρο Άβατον σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, όπου υποδύεται τον «Αλέξη», αναλύει την ψυχολογική προσέγγιση του ρόλου, τη σκηνική του χημεία με τον Βλάση Πασιούδη και την αλήθεια που αποπνέει το κείμενο του Μάνου Θηραίου.

Αναπολώντας τα πρώτα του ερεθίσματα από το Θέατρο της Δευτέρας και τη στιγμή που αποφάσισε συνειδητά να γινεί ηθοποιός, ο Χρίστος μοιράζεται μια προσωπική ιστορία για την αξία της ελεύθερης σκέψης. Μάλιστα, τονίζει πως η ουσία του θεάτρου βρίσκεται στην ομαδική δημιουργία, την αφοσίωση και τη δύναμη των έργων να αλλάζουν τον κόσμο.

Παράλληλα, αναφέρεται στη σταθερή και δημιουργική συνεργασία του με τη σκηνοθέτιδα Βαλεντίνη Λουρμπά στο Θέατρο Εκάτη, μέσα από τα διαχρονικά έργα του Ερρίκου Ίψεν, όπως Τα Άσπρα Άλογα και Ο Μικρός Έγιολφ που θα δούμε από τη νέα χρονιά.

Το τραγούδι λέει «Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης». Πίσω από τον δικό σου «Αλέξη» στην παράσταση Οι Λέξεις των Άλλων, ποιος κρύβεται; Ποιος είναι ο χαρακτήρας που υποδύεσαι;

Ο Αλέξης είναι ένα μοναχικό, ευαίσθητο, πληγωμένο παιδί που δεν ένιωσε ούτε την αγάπη ούτε την αποδοχή, τόσο από την οικογένειά του όσο κι από το περιβάλλον του. Ένα παιδί που ερωτεύεται αγόρια. Ένα παιδί που μεγάλωσε σε μια κοινωνία εχθρική λόγω «παγιωμένων προκαταλήψεων», που έπρεπε να παλέψει για να επιβιώσει, για να κερδίσει έστω την ανοχή των άλλων. Δυστυχώς, η ανοχή πονάει περισσότερο ακόμα κι από την απόρριψη. Άλλος ένας άνθρωπος του περιθωρίου που βιώνει την αδικία καθημερινά και συνειδητοποιεί ότι, ακόμα κι αν πετύχει στη ζωή, δε θα κερδίσει ποτέ την αγάπη, τον σεβασμό, την εκτίμηση. Απογοητεύεται, καταλαβαίνει ότι ο αγώνας είναι άνισος, ψάχνει διαφυγή, καταστρώνει ένα σχέδιο και κάπου εκεί αρχίζει η ιστορία του Αλέξη και του Άρι (με γιώτα)…

Ο «Αλέξης» παρουσιάζεται αρχικά ως ένας εσωστρεφής κι ευάλωτος χαρακτήρας. Πώς τον προσέγγισες;

Ομολογώ ότι έχω πολλά κοινά με τον Αλέξη. Δε μου συμβαίνει συχνά στη δουλειά μου. Έτσι, μου ήταν σχετικά εύκολο να προσεγγίσω και να κατανοήσω τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε. Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει διαφορετικά τις καταστάσεις και την πραγματικότητα.

Ο Αλέξης είναι ευάλωτος κι εσωστρεφής όπως τον περιέγραψες· αυτό τον οδηγεί στο να τα παρατήσει, παραδίνεται. Αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να διαχειριστώ μέσα μου, γιατί αρχικά με θύμωνε αυτή η ενοχική ηττοπάθειά του, ήταν τελείως κόντρα σε μένα. Όπως όμως σε κάθε ρόλο, έπρεπε να τον κατανοήσω, να καταλάβω για άλλη μια φορά ότι η ανθρώπινη φύση δε χωράει σε καλούπια, ότι ο καθένας μας είναι -και δικαιούται να είναι και να το εκφράζει ελεύθερα- μοναδικός. Έτσι τον συμπόνεσα, τον αγάπησα και του συγχώρεσα, αν θέλεις, την αδυναμία του να ανταπεξέλθει ως το τέλος.

«Οι λέξεις των άλλων» συνεχίζονται για 3η χρονιά στο Θέατρο Άβατον

Η ισορροπία του διαταράσσεται από την άφιξη ενός νεαρού ντελιβερά που υποδύεται ο Βλάσης Πασιούδης. Πώς χτίστηκε η «χημεία» και η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε δύο τόσο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους;

Ο Αλέξης και ο Άρις, που ερμηνεύει ο Βλάσης Πασιούδης, προέρχονται σίγουρα από διαφορετικούς κόσμους, όμως αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Για διαφορετικούς λόγους βίωσαν κι οι δύο την περιθωριοποίηση, την υποτίμηση, την απαξίωση, την αδικία. Η χημεία που χτίζεται μεταξύ τους βασίζεται στα κοινά τους βιώματα και όχι στις διαφορές τους. Φυσικά, η χημεία πρακτικά χτίζεται στην πρόβα και σε όλη τη διαδικασία προετοιμασίας μιας παράστασης.

Στη διάρκεια της βραδιάς, τα όρια μεταξύ οικοδεσπότη και φιλοξενούμενου… θολώνουν. Πώς διαχειρίζεσαι τις εναλλαγές ισχύος και τη λεκτική «πάλη» που εξελίσσεται επί σκηνής;

Αφήνω το κείμενο να με καθοδηγήσει. Αρχικά ο Αλέξης θεωρεί ότι θα είναι εύκολο να χειραγωγήσει τον Άρι, τον υποτιμά, και μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει. Όμως, όταν ο Άρις του αποκαλύπτεται, αντιλαμβάνεται ότι δε θα είναι και τόσο εύκολη η επικράτησή του. Ο Άρις κρύβει περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να φανταστεί. Συγκρούονται αναπόφευκτα σε μια μάχη κυριαρχίας που από ένα σημείο και μετά φαίνεται να την κερδίζει ο Άρις…

StarLight - Μάνος Θηραίος: «Υπόσχομαι πως θα συνεχίσω να γράφω!»

Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε περισσότερο όταν διάβασες πρώτη φορά το κείμενο του Μάνου Θηραίου;

Μου άρεσε το έργο συνολικά. Αν υποθέσουμε ότι η πρώτη ανάγνωση για έναν ηθοποιό είναι ό,τι και η πρώτη γνωριμία δύο ανθρώπων -το πρώτο φλερτ που μπορεί πιθανόν να καταλήξει σε μια μακροχρόνια σχέση- τότε η πρώτη μου γνωριμία με τις Λέξεις των Άλλων του Μάνου Θηραίου ήταν για μένα κεραυνοβόλος έρωτας.

Τι με γοήτευσε περισσότερο; Η αλήθεια του. Η ανεπιτήδευτη, ωμή αλήθεια του μέσα από ένα καλογραμμένο κείμενο, εκφρασμένη με έναν καταιγιστικό εσωτερικό ρυθμό, με ολοκληρωμένους, αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, με «…τις σωστές λέξεις, στη σωστή σειρά, τις σωστές συλλαβές, το σωστό ηχόχρωμα…». Δε με γοήτευσε απλώς, με μάγεψε, με κέρδισε, και ευχαριστώ τον σκηνοθέτη Θοδωρή Βουρνά που με σκέφτηκε και μου το πρότεινε.

Υπάρχει κάποια «λέξη άλλου» που έχει χαραχτεί στη δική σου ζωή και καθόρισε τις επιλογές, την πορεία σου;

Σίγουρα οι λέξεις των άλλων -η επιλογή τους, ο συνδυασμός τους- μας καθορίζουν και μας διαμορφώνουν. Μας επηρεάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά. Μας πληγώνουν, μας απογοητεύουν, μας θυμώνουν, αλλά και μας ενθαρρύνουν, μας βελτιώνουν, μας διαφωτίζουν, μας καθοδηγούν.

Δε θέλω να σταθώ στις αρνητικές· είναι πολλές. Θα αναφέρω τις τέσσερις «απελευθερωτικές» λέξεις του πατέρα μου όταν ήμουν δεκατριών χρόνων, που πραγματικά καθόρισαν τον τρόπο σκέψης, τη μετέπειτα πορεία και τη φιλοσοφία της ζωής μου.

Συννεφιασμένο πρωινό στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης, στο αυτοκίνητο οι δυο μας, στον δρόμο για να με αφήσει στο σχολείο και να πάει στη δουλειά του. Συνηθισμένη μέρα. Σιωπηλοί και οι δύο, χαμένοι στις σκέψεις μας, διαχειριζόμασταν ακόμα τη σχετικά πρόσφατη απώλεια της μητέρας μου. Κάποια στιγμή σπάω τη σιωπή και τον ρωτάω: «Μπαμπά; Υπάρχει Θεός;». Η απάντηση ήρθε περίπου είκοσι δευτερόλεπτα αργότερα, ύστερα από περισυλλογή: «Δεν ξέρω, παιδί μου». Ούτε «Ναι», ούτε «Όχι». Ύστερα έπεσε πάλι σιωπή. Με αυτές τις τέσσερις αξέχαστες λέξεις, θέλω να πιστεύω, μου έδειξε τον «δύσβατο» δρόμο προς την ελεύθερη σκέψη και καθόρισε το ποιος είμαι σήμερα.

StarLight - Βλάσης Πασιούδης: «Ένιωσα κάτι που έχασα για καιρό: Την ελπίδα»

Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Άβατον μετά το τέλος των «Λέξεων»;

Τον Άρι και τον Αλέξη. Αυτούς τους δύο ανθρώπους να τους φέρνει στο μυαλό του κάθε φορά που θα συναντάει έναν άλλο Άρι ή Αλέξη στη ζωή του. Να θυμάται ότι κι αυτοί επιθυμούν να ζήσουν σε ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον όπως όλοι· ότι κι αυτοί ονειρεύονται, αγαπούν, αγωνιούν, ελπίζουν, πονάνε, θυμώνουν, πληγώνονται όπως όλοι, και να τους δώσει τον χώρο και τον σεβασμό που δικαιούνται. Έτσι, ίσως κάποτε έρθει η πολυπόθητη συμφιλίωση.

Εκτός από τις «Λέξεις», σε απολαμβάνουμε και στην παράσταση Τα Άσπρα Άλογα (Ρόσμερσχολμ) του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Βαλεντίνης Λουρμπά στο Θέατρο Εκάτη. Κρατάει χρόνια η συνεργασία σου με την κυρία Λουρμπά, έτσι δεν είναι;

Με τη Βαλεντίνη Λουρμπά συνεργαζόμαστε για τρίτη χρονιά. Παρουσιάσαμε για δύο σεζόν το έργο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν και ακολούθησαν Τα Άσπρα Άλογα ή «Ροσμερσχόλμ, και τα δύο του Ερρίκου Ίψεν. Από τις 26 Σεπτεμβρίου και μέχρι τον Δεκέμβριο συνεχίζουμε με Τα Άσπρα Άλογα και παράλληλα προετοιμάζουμε την επόμενη παραγωγή του Θεάτρου Εκάτη, που θα είναι Ο Μικρός Έγιολφ, πάλι του Ίψεν, και θα ξεκινήσει τον Ιανουάριο.

Χαίρομαι πολύ γι’ αυτή τη συνεργασία, για τη διάρκειά της, για την ομάδα που δημιουργήθηκε. Γνώρισα τα έργα αυτού του μεγάλου συγγραφέα μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Βαλεντίνης, που εμμένει στην κλασική προσέγγιση των έργων με έμφαση στο κείμενο και την ανάλυσή του.

Φαίνεται ότι έχεις μια αδυναμία στον διάσημο Νορβηγό συγγραφέα…

Φυσικά, η επιλογή των έργων γίνεται αποκλειστικά από τη Βαλεντίνη. Όμως μπορώ να πω ότι η ενασχόληση με τα έργα του με έκανε κι εμένα να τον αγαπήσω και να καταλάβω τις προθέσεις του. Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά είναι σοκαριστικό το πόσο διαχρονικά και επίκαιρα είναι τα θέματα που διαπραγματεύεται.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε στην υποκριτική; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή παράσταση που λειτούργησε ως σημείο εφαλτήριο;

Ήθελα να γίνω ηθοποιός από μικρός. Οι πρώτες ιδέες νομίζω μου μπήκαν παρακολουθώντας φανατικά το «Θέατρο της Δευτέρας» κάπου στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Θυμάμαι παραστάσεις όπως το Άνθρωποι και ποντίκια, Καληνύχτα Μαργαρίτα, Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, Το κουκλόσπιτο -για να μην ξεχνάμε και τον Ίψεν- που άφησαν το αποτύπωμά τους στο παιδικό μυαλό μου.

Πήγαινα κάπου κάπου και στο θέατρο όταν ερχόταν κάποιος θίασος στη Θεσσαλονίκη, συνήθως μετά τις γιορτές του Πάσχα. Όμως αποφάσισα συνειδητά ότι θα ασχοληθώ με αυτό μετά από μια παράσταση του Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ του Έντουαρντ Άλμπι, με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο. Θυμάμαι να βγαίνω συγκλονισμένος από το θέατρο Ολύμπιον στην πλατεία Αριστοτέλους, στην πραγματικότητα χαμένος ακόμα στη μαγεία και τη δύναμη του θεάτρου, και να το ανακοινώνω επίσημα στον εαυτό μου: «Θα γίνω ηθοποιός!».

Μετά από τόσα χρόνια στο «σανίδι», τι πιστεύεις ότι κάνει έναν ηθοποιό καλό;

Πρώτα απ’ όλα, να αγαπάει το θέατρο αυτό καθ' εαυτό και να μην το αντιμετωπίζει ως μέσο για την προσωπική του προβολή, αλλά ως μια ομαδική διαδικασία δημιουργίας. Να αγαπάει τη τέχνη του και να αφοσιώνεται σε αυτήν, και όχι σε αυτά που μπορεί να του αποφέρει: χρήματα, αναγνωρισιμότητα, καταξίωση.

Ύστερα, πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί τα εργαλεία του, τα εκφραστικά του μέσα, την αναπνοή, τον ορθό λόγο, να ελέγχει το σώμα του. Να μάθει να είναι συνεπής, οργανωμένος, προετοιμασμένος είτε πηγαίνει στην πρόβα είτε στην παράσταση. Με λίγα λόγια, να είναι ένας χρήσιμος ηθοποιός που μπορεί και ξέρει να κάνει τη δουλειά του.

Χρίστο, υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να υποδυθείς;

Παλιά ήθελα πολύ να κάνω τον Άμλετ. Αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό που πραγματικά επιθυμώ είναι να υπάρχω στο θέατρο, άσχετα με το ποιον ρόλο ερμηνεύω. Τώρα δε με γοητεύουν πια οι ρόλοι, αλλά τα έργα και η δύναμη που έχουν να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Αυτό υπηρετώ και ονειρεύομαι να μπορώ να το κάνω για όσο ακόμα μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου.

Φαίνεται ότι η θεατρική σεζόν ξεκίνησε δυναμικά για εσένα… Είσαι έτοιμος να την αντιμετωπίσεις;

Με κέφι, θετική διάθεση και γεμάτες μπαταρίες από το καλοκαίρι που μας πέρασε! Παράλληλα με όσα είπαμε, συνεχίζει την πορεία του και το θεατρικό έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου Αι γενεαί πάσαι… Νικηταράς, σε σκηνοθεσία του ίδιου, που ξεκίνησε το 2021 και θα παρουσιαστεί στις 26 Οκτωβρίου στον Πειραιά με την υποστήριξη της Μητρόπολης Πειραιά και στις 4 Νοεμβρίου στο Θέατρο Σαλαμίνας. Οπότε ναι, θα είναι μια γεμάτη χρονιά. Εύχομαι μια δημιουργική σεζόν σε όλους, με αισιοδοξία και νέους στόχους!

Οι Λέξεις των Άλλων
Θέατρο Άβατον
Ευπατριδών 3, Γκάζι (Μετρό: Κεραμεικός)

Παραστάσεις: Από τη Δευτέρα 12 Οκτωβρόυ και κάθε Δευτέρα, στις 21:00

Διάρκεια: 95’

Συντελεστές

Κείμενο: Μάνος Θηραίος
Σκηνοθεσία & Σχεδιασμός Φωτισμών: Θοδωρής Βουρνάς
Δημιουργικό αφίσας & διαφημιστικού υλικού: Κωνσταντίνος Βάχλας, Μιχάλης Σπιτιέρης, Ανδριάννα Στρωματιά
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Θηραϊκά Θέατρα

Πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Χρίστος Γεωργίου, Βλάσης Πασιούδης

Προπώληση εισιτηρίων

Online: ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ - 3ος χρόνος | More.com
Στο ταμείο του θεάτρου, Τηλ.: 210-3412689

Τιμή εισιτηρίου: €16,00 | φοιτητικό, ΑμεΑ, ατέλειες: €10,00