Με αφορμή τον χαμό της Γωγώς Μαστροκώστα και τη μάχη που είχε δώσει στο παρελθόν με τον καρκίνο του μαστού, την οποία είχε κερδίσει, η δημοσιογράφος Ρούλα Κουσκουρή θέλησε να μοιραστεί το δικό της βίωμα. Τότε που και εκείνη είχε αντιμετωπίσει
Ρούλα Κουσκουρή: «Σαν σήμερα, πριν 4 χρόνια, χειρουργήθηκα για τον καρκίνο»
Η δημοσιογράφος της εκπομπής «Αλήθειες με τη Ζήνα», στάθηκε σε παλιότερη δήλωση της Γωγώς Μαστροκώστα, ότι από τα πιο δύσκολα που είχε να αντιμετωπίσει όταν πάλευε με τον καρκίνο, ήταν το βάρος που ένιωθε για τη στεναχώρια που προκαλούσε στον σύζυγό της και την οικογένειά της.
«Με άγγιξε πολύ η δήλωση της αυτή. Είναι οι στιγμές που όντως νιώθουμε πολύ βάρος στους ώμους μας. Ότι προκαλούμε πόνο στους γύρω μας, στον άντρα μας, τα παιδιά μας», είπε και πρόσθεσε, προσπαθώντας να κρατήσει τα δάκρυά της:
Ρούλα Κουσκουρή για καρκίνο: «Όχι δεν είναι απλές τρίχες, είναι η ασθένεια»
«Όσοι περάσαμε καρκίνο μπορεί να ήμασταν δυνατοί, να αντιμετωπίσαμε χημειοθεραπείες, επεμβάσεις, αλλά η στιγμή που στέκεσαι μπροστά στα παιδιά τους για να τους πεις ότι έχω καρκίνο και ταυτόχρονα να χαμογελάς για να μην τα τρομάξεις είναι πολύ δύσκολη. Η πιο δύσκολη στιγμή για μένα ήταν εκείνα τα δεκαεπτά σκαλοπάτια του σπιτιού μου, που έπρεπε να κατέβω για να το πω στους γονείς μου».
Κατέληξε, μάλιστα, λέγοντας σε όλες τις γυναίκες ότι ο καρκίνος του μαστού είναι ιάσιμος και ότι η πρόληψη είναι το πιο σημαντικό. Συμβούλεψε τις γυναίκες να παίρνουν πάντα δεύτερη γνώμη και να μην αμελούν ποτέ τον επανέλεγχο.
Μαστροκώστα: «Είχα ψηλαφίσει κάτι. Πήγα σε γιατρό και δε μου βρήκε τίποτα»
Από την πλευρά της η Τένια Μακρή, οικογενειακή σύμβουλος και ειδική σε θέματα σχέσεων, η οποία επίσης είχε μια περιπέτεια με τον καρκίνο του μαστού, είπε πως ο τρόπος που πρέπει να ανακοινώσουν οι γυναίκες στους δικούς τους ότι νοσούν είναι κάτι που τις απασχολεί και ζητούν βοήθεια.
Πέθανε η Γωγώ Μαστροκώστα - Συγκλονίζει το αντίο της κόρης της, Βικτώριας
«Είναι γνωστό ότι και εγώ πριν από κάμποσα χρόνια πέρασα από αυτό το μονοπάτι και η δυσκολία να ανακοινώσω στην κόρη μου ότι και εγώ έχω καρκίνο, από τη στιγμή που ο πατέρας της είχε φύγει από καρκίνο, ήταν κάτι το οποίο με είχε βαρύνει πάρα πολύ και δεν ήξερα πώς να το χειριστώ. Ειλικρινά δε θυμάμαι πώς το χειρίστηκα. Εκείνο το οποίο πάντως θυμάμαι είναι ότι με κοίταξε στα μάτια και εκείνο το οποίο μπορώ να θυμάμαι είναι τον φόβο της ότι θα χάσω και εσένα. Αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω. Δε μου το εξέφρασε ποτέ, αλλά τα μάτια της μου είπαν “Θα χάσω και εσένα μάνα;”. Είναι δύσκολες για τον καθένα αυτές οι στιγμές. Δύσκολες», είπε βουρκωμένη.