Οι συντάκτες του Star.gr γράφουν για το επετειακό Release Athens 2026

Oι Pantera δεν είναι η αγαπημένη μου μπάντα. Δεν είναι καν στο Top 5 μου. Τους σέβομαι φυσικά απεριόριστα για την προσφορά τους στην εξέλιξη του ήχου και έχω ακούσει αρκετά αλλά μέχρι εκεί. Ήθελα πολύ να δω την εμφάνισή τους στο Release κυρίως λόγω περιέργειας. Προφανώς και είχα τους ενδοιασμούς μου. Pantera χωρίς τα αδέρφια τι Pantera είναι. Χώρια που τα τερτίπια του Anselmo κατά το παρελθόν δε βοηθάνε καθόλου. Παρόλαυτά ο δρόμος με έβγαλε στην πλατεία νερού.

Έφυγα οριακά πανικόβλητος από τη δουλειά και έφτασα στο Φάληρο δυστυχώς λίγο πριν ολοκληρώσουν οι Trivium το set τους οπότε τους είδα ελάχιστα. Αυτό το σφηνάκι ωστόσο με άφησε άναυδο. Η εμφάνισή τους ήταν υπερηρωϊκή. Ανυπομονώ να τους δω σε ρόλο Headliner στο προσεχές μέλλον.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να ακούσουμε το βρυχηθμό του πάνθηρα. Κατακλυσμός. Οι Pantera στη μορφή που έχουν σήμερα βγήκαν και όργωσαν τη σκηνή. Ο Ανσέλμο σε εξαιρετική φόρμα. Ασταμάτητος με αυτή την κλασσική αύρα του Badass. Δεν τον έχω ξανα δει ζωντανά παρά μόνο σε βίντεο και ένιωσα ότι διέκρινα (πλέον) μια ταπεινότητα πίσω από όλη αυτή την αγριάδα που έχει σαν frontman, κάτι που νομίζω απουσίαζε στο παρελθόν. Το εξέλαβα ώς πολύ θετικό. Kακά τα ψέματα το γρέζι του είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πεμπτουσίας της μπάντας.

Ο αείμνηστος ο Dimebag ήταν μουσικό φαινόμενο. Όχι μόνο λόγω της δεξιοτεχνίας του στην κιθάρα αλλά και επειδή το παίξιμο του είχε έναν χαρακτήρα που δεν αντιγράφεται. Δε νομίζω ότι θα μπορούσε άλλος άνθρωπος πέρα από τον Zakk Wylde να παίξει τα κομμάτια των Pantera. Δεν είναι μόνο το ότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος shredder. Είναι το ότι δεν αφήνει ούτε μία υπόνοια ανταγωνισμού απέναντι στο αυθεντικό. Όλη του η εμφάνιση και παικτικά και εξωτερικά ήταν φόρος τιμής στα ιδρυτικά μέλη των Pantera: Dimebag Darell και Vinnie Paul. Μέχρι και στα ραφτά του γιλέκου του τους είχε.

Το σετ περιλάμβανε (σχεδόν) όλα τα κομμάτια που θέλεις να ακούσεις από ένα live των Pantera. Σίγουρα κάποιοι μπορεί να έμειναν παραπονεμένοι. Οι ύμνοι πάντως, ήταν όλοι εκεί. Η ενέργεια, η δύναμη, η ωμότητα, δεν άφηναν σε κανέναν περιθώριο να μην ενωθεί με τους γύρω του σε μια σφιχτή γροθιά σαν εκείνη που κοσμεί το εξώφυλλο του Vulgar Display of Power.

Στο Release είδα καταπληκτικές εμφανίσεις φέτος. Κάποια ονόματα ίσως είναι περισσότερο του γούστου μου σε σχέση με τους Pantera. Οι οποίοι όμως κατέκτησαν μέσα μου τον τίτλο της κορυφαίας στιγμής στη διοργάνωση.

Re-Spect.

Το 1982 στο Στάδιο Σαρριά της Βαρκελώνης, στην έδρα της Εσπανιόλ έγινε ένα από τα πιο ιστορικά παιχνίδια όλων των εποχών, για το Μουντιάλ. Η Ιταλία με 3 γκολ του αξέχαστου Πάολο Ρόσι απέκλεισε την μεγάλη Βραζιλία του Ζίκο, του Σόκρατες και του Φαλκάο, βάζοντας πλώρη για το Κύπελλο. Ακόμα και τώρα, ο μύθος του Ντίνο Τζοφ, του Γκαετάνο Σιρέα, και του Μάρκο Ταρντέλι, πλανιέται στα στενά γύρω από τη Λεωφόρο του Στρατηγού Μίτρε.

Ακόμα και σήμερα, 30 σχεδόν χρόνια μετά το γκρέμισμα του γηπέδου, μπορεί να πετύχεις 60άρηδες να δείχνουν στους νεότερους την πολυκατοικία στη γωνία της Πλατείας Ρικάρντο Θαμόρα και να τους λένε: «να, εκεί ήταν το τέρμα όπου έβαλε το τρίτο γκολ ο Παμπλίτο».

Release Athens: Οι Helloween στην Πλατεία Νερού - Το καλό νίκησε ξανά

Κάτι ανάλογο θα γίνει και με την Πλατεία Νερού. Αν σε λίγα χρόνια πάψει να υπάρχει, αν η ανάπλαση του Φαλήρου αλλάξει εντελώς τη μορφή του χώρου, οι αμετανόητοι πιστοί των Helloween, κάθε φορά που θα περνάνε από την παραλιακή, θα σηκώνουν το χέρι και θα δείχνουν: «κάπου εκεί ήταν η σκηνή όπου βρέθηκαν μαζί ο Michael Weikath, o Markus Grosskopf, o Andi Deris, o Sascha Gerstner, o Daniel Löble, o Kai Hansen και ο Michael Kiske ένα βράδυ του 2026».