Starte - Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης: «Είναι παρεξηγημένη η τηλεόραση!»

Μπορεί να μη γνωριζόμαστε καιρό, ωστόσο είναι κάποιοι τύποι σαν τον Δημήτρη Χατζημιχαηλίδη, που από την αρχή αισθάνεσαι κάπως να συνδέεσαι μαζί τους.

Δεν πρόκειται για κάτι περίπλοκο. Είναι το χιούμορ και το θετικό vibe (που λένε και στο χωριό μου) που εκπέμπει, κάτι που ισχύει και για το ταίρι του, την εξίσου αγαπημένη Νάντια Δαλκυριάδου. Είναι σίγουρα το ταλέντο κι οι υπέροχες δουλειές που κάνουν στο θεατρικό σανίδι. Μια από αυτές είναι το πολυαναμενόμενο Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα, σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Νάντιςα Δαλκυριάδου, που από αυτό το Σάββατο 14 Νοεμβρίου (και κάθε Σάββατο & Κυριακή) ανεβαίνει στο θέατρο Nous, μια ιστορία βασισμένη στις παράνομες υιοθεσίες μετά τον Εμφύλιο.

Σωστός... εργάτης του θεάτρου (Δημήτρη μη γελάς) μιλάει για την τέχνη που κινητοποιεί τη σκέψη και ξύνει πληγές. Αποκαλύπτει τα «guilty pleasures» του (σιγά μη δεν τον ρωτούσα) αλλά και το όνειρό του να οδηγήσει κάποτε νταλίκα ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, σε μια απολαυστική κουβέντα γεμάτη αλήθεια και χιούμορ. Τελικά με το καφέ παντελόνι τι έγινε; 

Δημήτρη, αυτή η… κάθοδος από την πατρίδα σου τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα πώς ήταν; Πότε έγινε;

Στην Αθήνα ήρθα τον Οκτώβρη του 2015 σε ένα περίεργο πλαίσιο. Ήμασταν ζευγάρι μόλις τέσσερις μήνες με τη Νάντια, έτυχε να μοιραστούμε την ίδια επιθυμία και να οργανώσουμε από κοινού τη... μετανάστευσή μας στην Αθήνα. Δεν είχα δουλειά, ήρθαμε και ξεκίνησα να χτυπάω πόρτες. Το λες κι άγνοια κινδύνου, τότε όμως δεν το αντιμετώπιζα καθόλου έτσι. Μεταξύ μας πάντως, η Αθήνα ήταν ένα πλάνο που είχα στο μυαλό μου από τον Μάρτιο εκείνου του χρόνου, ωστόσο, ας μην κρυβόμαστε, είμαι τόσο αναβλητικός που αν δεν με πυροδοτούσε η Νάντια, ίσως ακόμα στη Θεσσαλονίκη να ήμουν (γέλια). 

StarLight - Νάντια Δαλκυριάδου: «Στο θέατρο ψάχνουμε την ελπίδα...»

Από όσο σε ξέρω, καταλαβαίνω ότι είσαι ιδιαίτερα μαχητικός. Βοηθάει αυτό στο θέατρο; Τι έχεις καταλάβει;

Με τιμάς πολύ που με χαρακτηρίζεις μαχητικό. Δεν ξέρω αν βοηθάει ακριβώς στο θέατρο, βοηθάει σίγουρα στη ζωή. Και νομίζω πως ό,τι με βοηθάει στη ζωή, μάλλον βοηθάει και στο θέατρο.

Έχεις και τρελό χιούμορ, ωστόσο επιλέγεις πιο δραματικούς ρόλους. Γιατί μας το κάνεις αυτό; (Γέλια)

Α, με τιμάς δεύτερη φορά! Η τυχερή μου μέρα! Δε θα σου κρύψω ότι λαχταράω μια ωραία κωμωδία, τρελαίνομαι για κωμωδίες, τους ζηλεύω τους κωμικούς ρόλους, πώς να το πω αλλιως; Ελα όμως που δεν τους βρίσκω συχνά στο δρόμο μου. Είναι η κακή μου η τύχη; Είναι που δε γίνονται τόσο συχνά κωμωδίες; Θα ευχηθώ τέτοιο καιρό του χρόνου να συζητάμε «Για την κωμωδία που κάνει πρεμιέρα σε 15 μέρες». 

Τηλεοπτικά τουλάχιστον είσαι συχνά ο «κακός», έτσι δεν είναι;

Έτσι είναι και να σου πω την αλήθεια, περνάω εξαιρετικά να παίζω τέτοιους ρόλους, αντιπαθητικούς, ανέντιμους, ανθρώπους του υπόκοσμου. Λειτουργεί και ψυχοθεραπευτικά ενώ ταυτόχρονα ζω και σε έναν κόσμο ξένο που δε θα μου δινόταν η ευκαιρία αλλιώς.

Πώς «συνδέεσαι» ψυχικά και σωματικά με έναν νέο χαρακτήρα που καλείσαι να ερμηνεύσεις στη σκηνή;

Πριν απ' όλα τον δικαιώνω. Τον αγκαλιάζω και τον κατανοώ, του δίνω δίκιο σε αυτά που λέει και αυτά που κάνει και κάπως έτσι ταξιδεύουμε παρέα, όσο χρειαστεί. Σωματικά με ενδιαφέρει πολύ να βρίσκω πώς κοιτάει αυτός ο χαρακτήρας. Νομίζω αν βρείς πώς κοιτάει ένας άνθρωπος θα φτάσεις και στο πώς στέκεται, πώς περπατάει, πως σηκώνεται, πώς κάθεται και πως αντιδρά σωματικά. Αν με ρωτήσεις γιατί, θα σου πω, πως αυτό είναι αυθαίρετο συμπέρασμα και προσέγγιση δική μου. Ίσως γιατί στη ζωή μου, από τα μάτια και το βλέμμα αξιολογώ αρχικά τους ανθρώπους που γνωρίζω.

Περιμένω πώς και πως να δω το Ζητούνται Παιδιά από την Ελλάδα. Μίλησέ μου για την παράσταση αυτή

Μερικές χιλιάδες παράνομες υιοθεσίες μετά την ολοκλήρωση του Εμφυλίου από την Ελλάδα προς την Αμερική. Πρόθυμες κυβερνήσεις, διαβρωμένες κοινωνικές υπηρεσίες, δικηγόροι, σκάνδαλα, υπέρογκα κέρδη για κάποιους και όπου είναι απαραίτητο και καμιά... ιερή άφεση αμαρτιών. Και κάποιοι άνθρωποι που υπέστησαν τόσα αλλά πόση αξία έχει ο άνθρωπος όταν μιλάμε για κέρδη; Δε σου λέω άλλα. Θα μας πεις εσύ μετά την πρεμιέρα.

Θα μας συγκινήσεις με τον ρόλο σου… να πάρω χαρτομάντηλα; 

Θα τολμήσω να πω ότι είναι συγκινητικότερες οι γυναικείες ιστορίες, ωστόσο θα κάνω ό,τι μπορώ. Εσύ πάρε τα χαρτομάντηλα μαζί σου σε κάθε περίπτωση, δύσκολα να μη σου χρειαστούν.

Πώς είναι να συνεργάζεσαι με το έτερον σου ήμισυ; Που όλοι έχουμε σε εκτίμηση… 

Α, το γύρισες τώρα και τιμάς τη Νάντια. Δίκαιος! Τώρα να σου πω ψέματα και ρομαντικούρες; Δύσκολο είναι, πολύ δύσκολο, θέλει φροντίδα, όρια και επαγρύπνηση. Δεν παίρνεις χαμπάρι πότε ανεβαίνει η ένταση και πότε έχεις πραγματάκια να συζητάς στο σπίτι... για χρόνια! Αυτή είναι φυσικά η μια πλευρά. Η άλλη, και την κράτησα για το τέλος γιατί είναι η ευχάριστη, λέει πώς οι ωραιότερες παραστάσεις που έχω παίξει στα 17 χρόνια που δουλεύω στο θέατρο είναι παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει η Νάντια. Θα ήμουν πολύ αχάριστος αν δεν το σημείωνα. Και θα ζητήσω να δεχτείς ότι το λέω σκεπτόμενος νηφάλια κι αντικειμενικά. Είναι αλήθεια.

Και φέτος στο Nous και πέρυσι με την εξαιρετική «Εντολή» στο ίδιο θέατρο. Πώς είναι αυτό; Εννοώ ή ίδια «πιάτσα».

Είναι μεγάλη τύχη. Οι άνθρωποι του Nous είναι άνθρωποι που «το λέει η καρδούλα τους». Δεν είναι «ήσυχοι», δε βολεύονται πίσω από βιτρίνες, αναζητούν μονοπάτια, είναι έντιμοι άνθρωποι και προσωπικά νιώθω ότι με ενδιαφέρει πολύ να δημιουργούμε στο φιλόξενο χώρο αυτόν. Γιατί όχι και από κοινού στο μέλλον;

Φεύγοντας από τα «Παιδιά», τι θα ήθελες να πάρει ο θεατής μαζί του;

Όπως σε όλες τις παραστάσεις της ομάδας μας της ΚΑΡΑΚ, αν ο θεατής κι η θεάτρια φύγουν προβληματισμένοι και με διάθεση να αναζητήσουν στα κιτάπια της ιστορίας και να επαναδιαπραγματευτούν τις απόψεις τους (άσχετα με το που θα καταλήξουν), τότε θα είμαστε πολύ χαρούμενοι!

Υπάρχουν θεατρικά έργα, συγγραφείς ή είδη (π.χ. αρχαία τραγωδία, σύγχρονο δράμα, κωμωδία) με τα οποία θα ήθελες να ασχοληθείς;

Όπως λέγαμε και νωρίτερα, τρελαίνομαι για κωμωδίες. Μου αρέσει το γέλιο, είναι το όπιό μου, μου αρέσει το χιούμορ και το εκτιμώ πολύ, ζω την καθημερινότητά μου κάνοντας πολλή πλάκα. Από την άλλη «με βρίσκω πολύ» και στο Devised, το ευχαριστιέμαι πολύ και με απελευθερώνει καλλιτεχνικά. Θα χουμε να πούμε για αυτό μετά τον Γενάρη όμως, δε θα στα πω όλα τώρα.

«Φλερτάρεις» αρκετά και με το «γυαλί». Φέτος είσαι στα Δυο μαύρα πουκάμισα του Mega. Ποιος είναι ο «Φάνης Λιονάκης» που υποδύεσαι;

Μου αρέσει πολύ η κάμερα φλερτάρω θαρραλέα και συνειδητά (γέλια). Ο «Φάνης» είναι ένας κακοποιός στην Κρήτη, έξυπνος που ξέρει να «ράβει το στόμα του» όταν πρέπει. Ωραία η συνεργασία αυτή. Στους Αργοναύτες έχω προλάβει να έχω κάποιους ανθρώπους που θεωρώ φίλους μου. 

Η εμπειρία σου μέχρι σήμερα στο τηλεοπτικό κομμάτι πώς ήταν; Έχεις αρκετές συμμετοχές… Πώς το κρίνεις το μέσο;

Είναι παρεξηγημένη η τηλεόραση. Στερεότυπα από το παρελθόν που καταρρίπτονται πια. Εμένα μου αρέσει, δε βρίσκω ότι κάνω καμία καλλιτεχνική έκπτωση ως τώρα σε ό,τι έχω συμμετάσχει. Το αν ήταν ωραίο αυτό που έκανα ή όχι είναι άλλης τάξης ζήτημα. Ωστόσο δεν το καθόρισε το μέσο και για αυτό δεν το δαιμονοποιώ.

Με τι άλλο θα μπορούσες να ασχοληθείς πέρα από το θέατρο; Τι σου αρέσει να κάνεις;

Οι κοντινοί μου άνθρωποι γνωρίζουν ότι έχω όνειρο να δουλέψω σε νταλίκα, φορτηγό ή τουριστικό λεωφορείο κάνοντας μεγάλα ταξίδια στο εξωτερικό. Τρελαίνομαι για την οδήγηση, είναι από τα λίγα πράγματα που λέω με περηφάνια ότι το κάνω πολύ καλά. Πριν από πολλά χρόνια είχα φτάσει πολύ κοντά στο να βρεθώ σε μια εταιρεία που δούλευε εμπορικά το Θεσσαλονίκη-Στουτγκάρδη. Δεν το έκανα, αρκέστηκα σε αρκετά ταξίδια με το αυτοκίνητο στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, ως τουρίστας (γέλια). Συχνά στον ύπνο μου βλέπω ότι μπαίνω σε ένα αυτοκίνητο και ξεκινάω για την Ολλανδία γεμάτος χαρά. Γιατί στην Ολλανδία; Ε όλα σε αυτή τη συνέντευξη θα τα αποκαλύψουμε (γέλια);

Guilty pleasure έχεις; Για πες… 

Α με προκαλείς να γίνω ρεζίλι. Θα μου πεις «πρώτη φορά θα είναι;» Ωραία λοιπόν θα σου πω: Βλέπω Αγγελική Νικολούλη κι αν τύχει να ζορίζομαι να κοιμηθώ κανένα βράδυ, βλέπω βίντεο με τσουνάμι. Ο αναμάρτητος πρώτος τω λίθω βαλέτω!

Τελικά η Τέχνη μπορεί να μας σώσει; Θα μας σώσει ή μπα;

Να μας σώσει από μόνη της δεν μπορεί. Μπορεί όμως να μας ξύνει πληγές να τις φροντίζουμε μπας κι επουλωθούν και σίγουρα μπορεί να μας κινητοποιεί τη σκέψη. Δεν είναι λίγο.

Ρωτώντας σε προηγουμένως περί μαχητικότητας, τι πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει στην κοινωνία μας; Είμαι σίγουρος ότι έχεις πολλά να πεις.

Μου βάζεις δύσκολα γιατί αν ξεκινήσω να μιλάω για αυτό μπορώ να το πάω σερί μέχρι αύριο και πάλι θα νιώθω ότι δεν είπαμε όσα πρέπει. Θα είμαι συνοπτικός. Το οικονομικό σύστημα που έχει το κέρδος πάνω από τους ανθρώπους δεν μπορεί να αλλάξει ή να βελτιωθεί. Ακόμα κι όταν φαντάζει ότι συμβαίνει αυτό σύντομα αποκαλύπτεται η αυταπάτη. Γοητεύομαι και με καλύπτει ιδεολογικά το «Στην έρημο του καπιταλισμού κάθε όαση είναι οφθαλμαπάτη». Όμως για να μη μιλάμε μόνα για το δέον γενέσθαι στο μέλλον και να έρθουμε στο σήμερα, στα άμεσα καθήκοντά μας, πρέπει σίγουρα να ξεχωρίσουμε τα στρατόπεδα που κοντράρονται εντός της κοινωνίας, να δούμε αυτή την κόντρα καθαρά (ακόμα κι εκεί που νομίζει ότι κρύβεται) και να τοποθετηθούμε στη διαμάχη αυτή, να πάρουμε θέση.

Κι ας κάνουμε ό,τι κρίνουμε ότι αναλογεί στον καθένα και την καθεμιά μας. Με το να κάνουμε ότι δε βλέπουμε πάντως, δεν τιμάμε τους εαυτούς μας.

Παρότι τώρα αρχίζει το ταξίδι του Ζητούνται Παιδιά από την Ελλάδα, το μετά το έχεις σκεφτεί;

Το σκέφτομαι πάντα το μετά, έχω διάφορα στο μυαλό μου και κάποιες συζητήσεις και πλάνα. Το βασικότερο απ' όλα είναι να γελάω και να είμαι δυνατός.

Τελικά το καφέ παντελόνι το μάζεψες από το πάτωμα; 

Συγχαρητήρια στη Νάντια, κοίτα τώρα τι έκατσε και σου είπε... (γέλια). Δε ντρέπομαι λοιπόν και θα σου πω: Έχω μια κακιά συνήθεια (καλά πολλές έχω αλλα τώρα μιλάμε για αυτήν), όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι, βγάζω κι αφήνω το παντελόνι μου στο πάτωμα ακριβώς όπως το έβγαλα. Της το έχω πει αμέτρητες φορές και το λέω και σε εσένα εδώ, ότι το κάνω για να είμαι έτοιμος, αν το καθήκον με καλέσει να ντυθώ «στο φτερό» και να φύγω άμεσα (γέλια). Δε με πιστεύει. Φαντάζομαι ούτε εσύ. Οταν τη δεις πάντως, φίλε Κωνσταντίνε, ρώτησέ την κι εσύ, τα μπουκάλια που περιέχουν κάποιο αναψυκτικό ή ανθρακούχο νερό θα μάθει ποτέ να τα κλείνει σφιχτά ώστε να μη ξεθυμαίνουν;

Ο Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης πρωταγωνιστεί στην παράσταση Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα στο Θέατρο Nous, σε σύλληψη και διασκευή της Νάντιας Δαλκυριάδου. 

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 14/11 στις 21:15.

Θέατρο Nous - Creative space
Τροίας 34, Αθήνα

Παίζουν: Ξένια Αλεξίου, Λία Καράμπελα, Σταύρος Μόσχης, Τσαμπίκα Φεσάκη, Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης 

Συντελεστές:
Σύλληψη/Σκηνοθεσία: Νάντια Δαλκυριάδου 
Διασκευή, Δραματουργική Επεξεργασία: Νάντια Δαλκυριάδου, Σταύρος Μόσχης 
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Απατσίδου
Επιμέλεια Κίνησης, Χορογραφίες: Μαρίνα Μαυρογένη 
Βοηθός Χορογράφου: Μαριάννα Σολωμονίδου
Σκηνικά, Κοστούμια: Βίκυ Πάντζιου
Bοηθός Σκηνογράφου/Ενδυματολόγου: Άννα Σάπκα
Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Φωτισμοί: Γιώργος Ψυχράμης 
Αφίσα, Γραφιστικά: Στέφανος Μιχαηλίδης
Φωτογραφίες, Τρέιλερ, Creative Direction: Αγάπη Καλογιάννη, Φανούριος Καζάκης 
Επικοινωνία Παράστασης:  Cont Αct - Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΡΑΚ ΑΜΚΕ

Info:
Παραστάσεις: Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 20.15. Διάρκεια: 100 λεπτά
Πληροφορίες: 21 0823 7333 & 6944 189698, 6943 224305 
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 16 €, φοιτητικό, άνω των 65, ανέργων: 12 €, ομαδικές κρατήσεις (άνω των 8 ατόμων): 10 €

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/womendirectors/zitountai-paidia-apo-tin-ellada/