Κηδεία Μιχάλη Μόσιου: Συντετριμμένος ο γιος του θρυλικού «Ταμτάκου»

Σε βαρύ κλίμα συγκίνησης συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και άνθρωποι που τον αγάπησαν αποχαιρέτησαν σήμερα, Παρασκευή 3 Ιουλίου, τον Μιχάλη Μόσιο.

Ο αγαπημένος ηθοποιός, που έμεινε αξέχαστος στο κοινό μέσα από τον εμβληματικό ρόλο του «Ταμτάκου», οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, σκορπίζοντας θλίψη στους δικούς του ανθρώπους.

Μιχάλης Μόσιος: Έφυγε από τη ζωή ο «Ταμτάκος»

Από τις πρώτες πρωινές ώρες, πλήθος κόσμου βρέθηκε στο Κοιμητήριο Βύρωνα για να του πει το τελευταίο «αντίο». Ανάμεσα σε εκείνους που δεν μπόρεσαν να κρύψουν τη συγκίνησή τους ήταν και ο γιος του, Γιάννης, ο οποίος στάθηκε δίπλα στο φέρετρο του πατέρα του στις πιο δύσκολες στιγμές.

Το φέρετρο ήταν σκεπασμένο με λευκά λουλούδια, ενώ δίπλα του είχε τοποθετηθεί μια κορνίζα με τη φωτογραφία του ηθοποιού, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα φορτισμένη εικόνα στον τελευταίο αποχαιρετισμό.

Ξεχωριστή συγκίνηση προκάλεσε και η επιθυμία της οικογένειας. Με ανάρτησή του στα social media, ο γιος του ηθοποιού ζήτησε, αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν να ενισχύσουν τη φιλοζωική οργάνωση «Adopt a Paw Today», τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τη μεγάλη αγάπη που είχε ο Μιχάλης Μόσιος για τα ζώα.

Ο Μιχάλης Μόσιος άφησε τη δική του ξεχωριστή σφραγίδα στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Ο «Ταμτάκος», με τη χαρακτηριστική προφορά, την τραγιάσκα και το καρό κοστούμι, έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους λαϊκούς ήρωες της ελληνικής κωμωδίας και χάρισε αμέτρητες στιγμές γέλιου σε γενιές θεατών.

Γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1947 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από τη Στενήμαχο Ημαθίας, ξεκίνησε την πορεία του από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους του αρχαίου και ξένου ρεπερτορίου.

Το 1972 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία «Αν Ήμουν Πλούσιος» και στη συνέχεια συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα του θεάτρου, αφήνοντας πίσω του μια μακρά και αξιόλογη καλλιτεχνική διαδρομή.

Ο ρόλος του «Ταμτάκου» ήταν εκείνος που τον καθιέρωσε και τον έκανε αγαπητό στο ευρύ κοινό, εξασφαλίζοντάς του μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ελληνικής κωμωδίας.