Για την υποκριτική, τη μητρότητα και τη σχέση της με τον Θεό μίλησε η Μαρίνα Καλογήρου.
Μαρίνα Καλογήρου: Το «Αν», ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης κι η Μαρία Καβογιάννη
«Από επτά χρονών ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δεν ήμουν ρομαντική μέχρι τα 16, ήμουν αγοροκόριτσο, έπαιζα ποδόσφαιρο με τα αγόρια και δεν έκανα παρέα με κορίτσια. Ήμουν άγρια και θυμωμένη.
Επειδή όταν ξεκίνησα παίζω, ένιωθα σαν να είναι σπίτι μου η σκηνή, σαν να είναι το φυσικό μου περιβάλλον. Νομίζω είναι και πιο μεταφυσικό, υπήρχε μέσα μου το υλικό. Μου ήταν τόσο φυσικό. Ανεβαίνω στη σκηνή και αυτό είναι για μένα», παραδέχτηκε αρχικά η δημοφιλής ηθοποιός στην εκπομπή The 2night show.
Καλογήρου: «Ήθελα να τα κάνω όλα όπως πρέπει γι’ αυτό το πλάσμα, για να μη του δημιουργήσω καμία πληγή»
O γιος της σήμερα είναι 17 ετών. Δεν του αρέσει καθόλου η τέχνη και αγαπά τον αθλητισμό. Όπως αποκάλυψε η ίδια, ήταν από πάνω του μέχρι τα 2,5 του χρόνια.
«Σαν μαμά είχα μια τρομερή τελειομανία, ήθελα να τα κάνω όλα όπως πρέπει γι’ αυτό το πλάσμα, για να μη του δημιουργήσω καμία πληγή, κανέναν πόνο. Ήμουν πολύ από πάνω του, μέχρι που με σιχάθηκε. Μετά, από τα 2 μέχρι τα 4 δεν ήθελε να με βλέπει μπροστά του. Κι εγώ είχα πάει λίγο overdose, δεν τον είχα αφήσει ούτε μια ώρα μέχρι τα 2μισι, ποτέ. Τον θήλαζα μέχρι τα 2,5.
Δεν περάσαμε κάτι στην εφηβεία, μια χαρά! Είναι πολύ καλός. Θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ούτε να ακούσει για την τέχνη», αποκάλυψε.
«Το σιχαίνεται το θέατρο. Έρχεται με το ζόρι. Η μόνη παράσταση που έχω κάνει και του άρεσε μέχρι τώρα, είναι αυτή που παίζω τώρα “Με δύναμη από την Κηφισιά”. Μου λέει “μαμά είναι σαν να βλέπεις τα Φιλαράκια στο θέατρο”», συμπλήρωσε.
Καλογήρου: «Είμαι αναγκασμένη να πιστεύω, γιατί έχω γίνει μάρτυρας πολλών θαυμάτων»
«Εγώ πιστεύω πάρα πολύ… Η σχέση μου με τον Θεό είναι "αναγκαστική". Είμαι αναγκασμένη να πιστεύω, γιατί έχω γίνει μάρτυρας πολλών θαυμάτων. Έγινα μάρτυρας θαυμάτων με τα μάτια μου, με τα αυτιά μου, με τις αισθήσεις μου, τον νου μου. Δε γίνεται να μην πιστεύω. Δε γίνεται να μην πιστεύεις, όταν έχεις τέτοια βιώματα και σου συμβαίνει αυτή η σύνδεση και βιώνεις όλο αυτό που βρίσκεται πέρα από σένα και μέσα σε σένα βαθιά, απλώς δε γίνεται να μην πιστεύεις. Δεν είναι θέμα επιλογής πια, είναι βίωμα.
Πηγαίνω πάρα πολύ στην εκκλησία, σε αγρυπνίες, μεταλαμβάνω όσο πιο συχνά μπορώ. Δεν μπορώ να μιλήσω για το θαύμα, δεν είναι μόνο ένα. Είναι διαρκής η σχέση μου με αυτό το πράγμα. Δυστυχώς, δεν μπορείς να το μεταφέρεις, γιατί μπορούν να σε πουν φαντασιόπληκτο, τρελό».