Σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη, γεμάτη ειλικρίνεια και προσωπικές αλήθειες, η Ρέα Τουτουνζή βρέθηκε καλεσμένη στο vidcast του Παντελή Τουτουντζή στο YouTube και μίλησε ανοιχτά για κομβικές στιγμές της ζωής της. Από την απόφαση να αποχωρήσει από το μόντελινγκ μέχρι την απώλεια του πατέρα της, την έναρξη της ψυχοθεραπείας και τη σχέση της με το αλκοόλ, η ίδια δεν δίστασε να καταθέσει δημόσια τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.
Ρέα Τουτουνζή: Eξηγεί τον λόγο που αφήνει τα μαλλιά της γκρίζα
Αναφερόμενη στην επαγγελματική της πορεία και στην απόφαση να κλείσει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής της, η Ρέα Τουτουνζή εξομολογήθηκε χαρακτηριστικά: «Σταμάτησα το μόντελινγκ στα 39 μου και ήταν δική μου απόφαση. Απλά αποχώρησα. Στην επόμενη σελίδα η Ρέα ήταν στη φάση που αποφασίζει να δουλέψει και να βελτιώσει τον εαυτό της, για την Ρέα. Για πρώτη φορά δηλαδή, τότε, θέλω να κάνω πράγματα για την Ρέα, όχι για άλλους και αυτό είναι πολύ σημαντικό».
Η ίδια εξήγησε πως εκείνη η περίοδος αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς ένιωσε την ανάγκη να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της και να στραφεί ουσιαστικά προς τον εαυτό της. Η εσωτερική αυτή μετάβαση δεν ήταν εύκολη, ωστόσο αποτέλεσε την αφετηρία για μια βαθύτερη προσωπική δουλειά.
Τουτουνζή: «Δοκίμασα τα πάντα. Ήμουν ένα παιδί του αλκοόλ και το έκοψα»
Σε άλλο σημείο της κουβέντας, η Ρέα Τουτουνζή αναφέρθηκε στον θάνατο του πατέρα της, περιγράφοντας πόσο καθοριστικά λειτούργησε αυτή η απώλεια στη ζωή της: «Έτσι ξεκίνησα την ψυχοθεραπεία μου και έχω ξεκινήσει να μαθαίνω να βάζω τα όρια μου. Αυτό είναι πολύ ουσιαστικό. Στην ψυχοθεραπεία ”με πήγε” το γεγονός ότι έχασα τον μπαμπά μου. Έφυγε ο μπαμπάς μου από τη ζωή και ήταν ο τελευταίος μου συγγενής, από τους γονείς μου δηλαδή, που ήταν εν ζωή. Αυτό με ταρακούνησε πάρα πολύ, έμεινα μόνη μου και είναι μια συνειδητοποίηση που λες… ”τώρα, ποιος θα σε φροντίσει;”. Κανένας. Εσύ, εσένα».
Η απώλεια αυτή, όπως φάνηκε από τα λόγια της, την έφερε αντιμέτωπη με βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα και με την ανάγκη να αναλάβει πλήρως την ευθύνη του εαυτού της. Η ψυχοθεραπεία αποτέλεσε για εκείνη ένα εργαλείο αυτογνωσίας και ενδυνάμωσης, μέσα από το οποίο άρχισε να μαθαίνει να θέτει όρια και να προστατεύει τον εαυτό της.
Παράλληλα, δεν έκρυψε ότι για μεγάλο διάστημα δυσκολευόταν να κάνει αυτό το βήμα, εξαιτίας της ντροπής και της δυσπιστίας που ένιωθε απέναντι στους άλλους. Όπως παραδέχθηκε: «Αυτό με έβαλε σε σκέψεις να μπω στη διαδικασία να ξεκινήσω θεραπεία και ο λόγος που δεν ξεκινούσα ήταν γιατί ντρεπόμουν. Δεν μπορούσα να εμπιστευθώ ανθρώπους και αυτό ήταν σοβαρό. Έτσι με καθυστέρησα να πάω» και κατέληξε: «Χάνοντας τον πατέρα μου, όμως, αποφάσισα ότι έπρεπε να αλλάξω πολλά πράγματα στη ζωή μου και ένα από τα πολλά ήταν το ποτό. Ήταν η καθημερινότητά μου και αυτό δεν είναι καθόλου καλό».