Σωτήρης Δούβρης στο star.gr: «Το θέατρο οφείλει να αφυπνίζει συνειδήσεις»

Ο ηθοποιός Σωτήρης Δούβρης ετοιμάζεται αυτή την περίοδο για την παράσταση «Η Ανάστασις» του Λέοντος Τολστόι που θα ανέβει στο θέατρο NOŪS Creative από το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου.

«Η Ανάστασις» του Λέοντος Τολστόι

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στο star.gr για την ευθύνη της υποκριτικής, για το θέατρο ως χώρο αφύπνισης και σύγκρουσης, αλλά και για τη βαθιά πολιτική διάσταση της παράστασης όπου πρωταγωνιστεί και ερμηνεύει τον Νεχλιούντοφ – έναν ήρωα που τολμά να αναμετρηθεί με την ενοχή του και να μετατρέψει την ευθύνη σε πράξη.

-Έχετε μια πολυετή και σταθερή παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση. Τι είναι αυτό που σας κρατά ακόμη «σε εγρήγορση» απέναντι στην υποκριτική;

«Νομίζω αυτό που μου δίνει δύναμη και κουράγιο είναι το ότι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι με τη δουλειά μου διαμορφώνω συνειδήσεις. Θέλω να πιστεύω ότι το κοινό που φεύγει από τις παραστάσεις που συμμετέχω κουβαλάει μαζί του σκέψεις και συναισθήματα που θα επηρεάσουν θετικά την πορεία της υπόλοιπης ζωής του. Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό που φαντασιώνομαι συμβαίνει πραγματικά, μου δίνει όμως πολύ μεγάλο κίνητρο για να δουλεύω με συνέπεια και επιμονή».

-Έχετε κινηθεί από κλασικά έργα μέχρι σύγχρονες, πειραματικές φόρμες και μονολόγους. Υπάρχει κάτι που σήμερα σας ενδιαφέρει περισσότερο από ό,τι παλαιότερα;

«Είμαι σε μια περίοδο που έχω μεγάλη δίψα να εξερευνήσω τα κλασσικά κείμενα. Από τη σχολή ακόμα, με ενδιέφεραν τα σύγχρονα έργα και κατ' επέκταση οι σύγχρονοι υποκριτικοί κώδικες. Τον τελευταίο καιρό λοιπόν μου έχει καρφωθεί η ιδέα να προσεγγίσω κλασσικά κείμενα χρησιμοποιώντας σύγχρονες φόρμες, φόρμες που αν τις ενσωμάτωνες σε κλασσικά έργα πριν από μερικά χρόνια, θα σε θεωρούσαν ιερόσυλο και βλάσφημο. Όπως φαντάζεστε ήταν πολύ ευτυχής συγκυρία το ότι ο Βασίλης Τριανταφύλλου μου πρότεινε να συμμετάσχω στο ανέβασμα της “Ανάστασις” του Τολστόι και να κάνουμε αυτό ακριβώς που σας περιέγραψα. Να ανεβάσουμε ένα κλασσικό κείμενο με σύγχρονες φόρμες».

-Κοιτώντας τη διαδρομή σας μέχρι τώρα, ποια επιλογή θεωρείτε ότι σας καθόρισε καλλιτεχνικά;

«Οι πιο καθοριστικές επιλογές μου που με επηρέασαν βαθιά ήταν μια θεατρική και μια τηλεοπτική. Η θεατρική ήταν η συνδημιουργία της ομάδας συλλογικού πολιτισμού 'Εμείς', με τους οποίους φτιάξαμε την παράσταση Interview που έχει αφήσει εποχή στην περίοδο που η οικονομική κρίση πρωτοέμπαινε στις ζωές μας, το 2013. Παίχτηκε για τέσσερις συνεχόμενες σεζόν, παρουσιάστηκε στην Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη, την Καλαμάτα, τη Ζυρίχη, την ΝέαΥόρκη. Τα μέλη της ομάδας Εμείς έγιναν η θεατρική μου οικογένεια, παγίωσαν την αγάπη μου στο κοινωνικοπολιτικό θέατρο και διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική μου αισθητική.

Η τηλεοπτική ήταν η συμμετοχή μου στην, ίσως, καλύτερη σειρά της ελληνικής τηλεόρασης “Το Νησί”, που προβλήθηκε το 2010-2011. Εκεί είδα για πρώτη φορά πως είναι να δουλεύεις σε μία σειρά διεθνών προδιαγραφών, να αφοσιώνεσαι πραγματικά σε κάτι και να δουλεύεις με τη βοήθεια τεράστιων ονομάτων του τηλεοπτικού χώρου. Το μεγάλο πλεονέκτημα της σειράς νομίζω ήταν ότι γυρίστηκε εξολοκλήρου στην Κρήτη. Αυτό, έδινε τη δυνατότητα σε εμάς τους ηθοποιούς να γίνουμε μια σφιχτή ομάδα. Για εμένα που ήμουνα αρκετά νέος ηθοποιός τότε, είχε καθοριστική σημασία να ξυπνάω σε ένα ξενοδοχείο και να κάνω πρωινό με μεγάλους και έμπειρους ηθοποιούς της σειράς που ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν σε όποια δυσκολία και αν αντιμετώπιζα στην προσέγγιση του ρόλου που μου είχε ανατεθεί».

Για την παράσταση «Η Ανάστασις»

-Τι ήταν αυτό που σας άγγιξε προσωπικά στο έργο του Τολστόι και στη συγκεκριμένη θεατρική διασκευή;

«Ένας άνθρωπος που έχει το θάρρος και το κουράγιο να αναγνωρίσει το λάθος του, να ζητήσει συγχώρεση και να αφιερώσει ολόκληρη την περιουσία του, αλλά και τη ζωή του, στην προσπάθεια να απαλύνει τον πόνο του ανθρώπου που έβλαψε, έχει σίγουρα τον απέραντο θαυμασμό μου. Θα ήθελα να είμαι τέτοιος άνθρωπος και θα ήθελα σε παρόμοια περίπτωση να έχω το κουράγιο να πράξω τα ίδια με τον ήρωα. Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να ερμηνεύω αυτόν τον χαρακτήρα».

-Το έργο μιλά για ένα σύστημα «νόμιμο αλλά βαθιά άδικο». Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να μη διαβάσει κανείς το κείμενο μέσα από το σήμερα;

«Είναι αδύνατον νομίζω να μην κάνεις αναγωγές στο σήμερα. Ζούμε στην εποχή της απόλυτης αδικίας. Ζούμε υπό την πίεση ενός συστήματος που μεταβάλλεται συνεχώς με σκοπό πάντα να εξυπηρετεί τους δυνατούς κατά των αδυνάτων. Οι κοινωνικές ανισότητες είναι μεγαλύτερες από ποτέ, όλο και λιγότεροι πιστεύουν ότι η αλλαγή θα έρθει από τους πολιτικούς, όλο και λιγότεροι εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα του 2026 βιώνουμε τους προβληματισμούς που βίωνε ο κόσμος στη Ρωσία του 1899. Στη Ρωσία, πάντως, λίγα χρόνια μετά και εξαιτίας αυτής της κατάστασης, έγινε η Οκτωβριανή επανάσταση».

-Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως χώρος πολιτικής και κοινωνικής αφύπνισης ή περισσότερο ως χώρος ερωτημάτων;

«Το θέατρο οφείλει να είναι ένας χώρος πολιτικής και κοινωνικής αφύπνισης. Πολλά έργα φροντίζουν για αυτό θέτοντας ερωτήματα που για να τα απαντήσεις πρέπει να αφυπνιστείς ή τουλάχιστον να παραδεχτείς ότι κοιμάσαι».

Για τον ρόλο του Νεχλιούντοφ

-Ο Νεχλιούντοφ είναι ένας άνθρωπος που ξεκινά από τη θέση του προνομιούχου και φτάνει στη συνειδητοποίηση της ενοχής του. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο χτίσιμο αυτού του ρόλου;

«Αυτή ακριβώς η μεγάλη ψυχολογική διαδρομή που διανύει ο ήρωας, είναι που κάνει την ερμηνεία του τόσο μεγάλη πρόκληση. Από καλοζωισμένος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας που ενδιαφέρεται μόνο για την καλοπέραση και την πολυτέλεια, γίνεται αυτός που παραχωρεί ολόκληρη την περιούσια του στους αγρότες και ακολουθεί μέχρι τη Σιβηρία τη γυναίκα που αγάπησε και αδίκησε, μόνο και μόνο γιατί θεωρεί χρέος του να ελαφρύνει το βάρος που ο ίδιος της φόρτωσε».

-Πώς προσεγγίσατε την εσωτερική του μετάβαση: ως λύτρωση, ως τιμωρία ή ως διαρκή σύγκρουση;

«Νομίζω σύγκρουση είναι η πιο σωστή λέξη. Ο Νεχλιούντοφ συγκρούεται με όλα αυτά που του κάνουν τη ζωή του εύκολη αλλά κάνουν ταυτόχρονα τη ζωή των γύρω του δύσκολη».

-Πιστεύετε ότι η ανάληψη ευθύνης, όπως την επιχειρεί ο Νεχλιούντοφ, είναι πράξη γενναιότητας ή ανάγκη επιβίωσης;

«Ανάγκη επιβίωσης θα έλεγα. Δεν θα μπορούσε να ζήσει τη ζωή του αφότου είδε τα καταστροφικά αποτελέσματα που είχαν οι πράξεις του πάνω σε μία γυναίκα».

-Εσείς προσωπικά, πόσο κοντά ή πόσο μακριά αισθάνεστε από τον ήρωα που υποδύεστε;

«Θεωρώ ότι έχω ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης, όπως ο Νεχλιούντοφ. Αρκετές φορές έχω “ξεβολευτεί” για να μην αδικήσω κάποιον».

-Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την «Ανάσταση»;

«Τη σκέψη ότι η Ανάσταση δεν είναι κάτι που συμβαίνει έξω από εμάς. Ότι είναι μια χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία που τα αποτελέσματά της θα αναδιαμορφώσουν τον κόσμο γύρω μας. Και αν χρειάζεται ένα πράγμα ο κόσμος γύρω μας, αυτό είναι σίγουρα η αναδιαμόρφωση».