Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση Vaginahood, η Δώρα Χρυσικού μίλησε στην κάμερα της εκπομπής Το ‘χουμε, περιγράφοντας μερικές από τις στιγμές που βίωσε όταν διαγνώστηκε με καρκίνο.
Χρυσικού: «Από τότε που έκανα την ολική υστερεκτομή έχω ακούσει πάρα πολλά»
Απαντώντας στα ερωτήματα της δημοσιογράφου, η ηθοποιός στάθηκε αρχικά στη σημασία της δύναμης και της ευαλωτότητας, τονίζοντας: «Νομίζω ότι η ευαλωτότητα είναι δύναμη… Νομίζω ότι έχει ξεφύγει η δύναμη από το στιλιζαρισμένο, το ατσαλάκωτο, το τέλειο. Η εποχή δίνει τη δυνατότητα στην ατέλεια να υπάρξει. Είναι πολύ μεγάλη δύναμη να ζητάς βοήθεια».
Στην συνέχεια, μιλώντας για την περίοδο της ασθένειάς της, αποκάλυψε πως επέλεξε τη μοναξιά, καθώς η διαδικασία ήταν δύσκολη και δεν ήθελε να τη μοιραστεί με τους ανθρώπους της προκειμένου να μην τους επιβαρύνει περαιτέρω: «Την εποχή της ασθένειάς μου αποζητούσα την μοναξιά, ήταν μια τόσο δύσκολη διαδικασία που εκεί, πραγματικά, δεν μπορούσα να την αποτυπώσω με λέξεις και μάλλον δεν ήθελα και να τη μοιραστώ γιατί δεν ήθελα να επιβαρύνω περισσότερο τους δικούς μου ανθρώπους».
Δώρα Χρυσικού: «Η μητέρα μου αναγνώρισε έναν από τους βασανιστές της»
Όπως τόνισε από την αρχή είπε την ασθένεια με το όνομά της, κάτι που τη βοήθησε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα: «Από την αρχή είπα τον καρκίνο με το όνομα του. Δεν είπα ποτέ κανέναν άλλον εννοιολογικό όρο. Δεν την είπα ποτέ «κακή νόσο» ή «κακή ασθένεια», την είπα με το όνομά της και όσο πιο πολύ το έλεγα, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα αυτό που είχα, τόσο πιο πολύ το ξόρκιζα, τόσο πιο πολύ αφαιρούσα το στίγμα…».
«Ήθελα να ξέρω τα πάντα, τι θα μου κάνουν, τι θεραπεία θα ακολουθήσω, ποια είναι τα ποσοστά επιβίωσης… Όσο πιο πολύ ήξερα και καταλάβαινα, τόσο πιο πολύ πειθαρχούσα. Ήμουν αυτό που λέμε ο ιδανικός ασθενής. Όταν μου είπαν ότι πρέπει να κάνω χημειοθεραπεία, δεν το σκέφτηκα στιγμή. Γι’ αυτό και την είδα ως σύμμαχο, όχι ως εχθρό… οι περισσότεροι ασθενείς ακούν τη λέξη και καταρρέουν γιατί πραγματικά δεν είναι καθόλου εύκολο και ευχάριστο».
Ανακαλώντας τις στιγμές των χημειοθεραπειών, περιέγραψε με συγκίνηση πως μόνο της στόχος ήταν να βγει νικήτρια και να ζήσει: «Πήγαινα εκεί πέρα χαμογελαστή, στις 4 ώρες και δεν έβγαζα "κιχ". Ότι είχα μετά ως παρελκόμενο, το αντιμετώπιζα ότι αν πρέπει να το «φάω - θα το φάω». Εκείνη την ώρα σκεφτόμουν ότι πρέπει και θέλω να ζήσω και αυτό με κράτησε».
Δώρα Χρυσικού: Όσα είπε για τις πιο επώδυνες ημέρες της ζωής της
«Είχα πει ότι αυτό δεν είναι το τέλος. Είχα αποφασίσει ότι αυτό το πράγμα θα το νικήσω. Εκείνη την περίοδο θα ευχόμουν πραγματικά να πίστευα στο Θεό και ζήλεψα τους ανθρώπους που πραγματικά πίστευα… Εγώ δεν το είχα αυτό.. απλά πάλευα», κατέληξε η Δώρα Χρυσικού.