Βοήθεια Madonna mia να μη γεράσω!

Βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο με το νέο της άλμπουμ Confessions II, ενώ η εμφάνισή της στον τελικό του Μουντιάλ συζητήθηκε όσο καμία άλλη! Λίγο πριν γίνει 68 ετών, μία μέρα μετά της Παναγίας, η... Παναγιά της Ποπ ακούει τα εξ αμάξης. Όχι λόγω του πάντα προκλητικού δημόσιου προφίλ της, ούτε λόγω του χαρακτηρισμού «Mother» (Μητέρα) που χρησιμοποιεί τελευταία. Το έτος 2026, με το politically correct στα καλύτερά του, η Madonna είναι για πολλούς μια ηλικιωμένη κυριούλα που θα 'πρεπε να πίνει το τσαγάκι της, μια γιαγιά που ντύνεται προκλητικά, μια γριά που με δυσκολία χορεύει, μια παραμορφωμένη... κ@%$γρια που τι θέλει τώρα και τραγουδάει dance κομμάτια;

Η σχέση της Madonna με τον ηλικιακό ρατσισμό είναι ίσως η πιο καθαρή αντανάκλαση του πώς η κοινωνία δυσκολεύεται να αποδεχτεί μια γυναίκα που αρνείται να «μικρύνει» καθώς μεγαλώνει.

Μαντόνα: Το Confessions II έγινε το 10ο Νο1 άλμπουμ της στις ΗΠΑ!

Όλη της η διαδρομή από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα, είναι ένας διαρκής καθρέφτης των δικών μας αμήχανων προκαταλήψεων. Όταν ένας άντρας rock star σταδιοδρομεί στη μουσική για δεκαετίες, όπως ο Mick Jagger, ο Bruce Springsteen ακόμα κι ο αείμνηστος Ozzy Osbourne, τον βλέπουμε με δέος. Τον αποκαλούμε ζωντανό θρύλο, αποθεώνουμε την ενέργειά του στη σκηνή και θεωρούμε τη γήρανσή του παράσημο σοφίας. Στην περίπτωση της Madonna, όμως, η ίδια αυτή επιμονή να δημιουργεί, να χορεύει και να εκφράζεται σεξουαλικά αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν παράπτωμα.

Αυτό συμβαίνει γιατί η βιομηχανία κι η κουλτούρα μας γενικότερα έχει μάθει να συγχωρεί στις γυναίκες πολλά πράγματα, αλλά όχι το να γερνούν δημόσια με τους δικούς τους όρους. Υπάρχει μια αόρατη απαίτηση οι γυναίκες, μόλις περάσουν μια ορισμένη ηλικία, να αποσύρονται διακριτικά ή να υιοθετούν έναν πιο «ήσυχο», μη απειλητικό ρόλο. Αυτό είναι που συχνά βαφτίζουμε «αξιοπρεπή γήρανση»: την προσδοκία να γίνουν αόρατες.

Αυτό δε θα μπορούσε ποτέ να ισχύσει στην περίπτωση της «βασίλισσας» της Ποπ, που ποτέ δεν υπήρξε διακριτική. Το πιο ειρωνικό από όλα είναι το αδιέξοδο στο οποίο την εγκλωβίζουν τα Μέσα: αν αφεθεί στη φυσική φθορά, θα την πουν «παραιτημένη», ενώ αν κάνει αισθητικές παρεμβάσεις, τη σχολιάζουν με ζουμαρισμένες φωτογραφίες, κατηγορώντας την ότι «δεν αποδέχεται την ηλικία της».

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να κερδίσει σε αυτό το παιχνίδι, γιατί το πρόβλημα των επικριτών της δεν είναι το πρόσωπο ή τα ρούχα της, αλλά το γεγονός ότι συνεχίζει να διεκδικεί τον χώρο που της ανήκει. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τη Madonna, αλλά κι όλες τις συναδέλφισσές της που έχουν περάσει τα... 40!

Προσωπικά, τη βλέπω σαν μια γυναίκα που απλώς αρνείται να ζητήσει συγγνώμη επειδή ζει, αναπνέει και συνεχίζει να έχει πάθος για δημιουργία. Η ηλικία της δε θα έπρεπε να είναι αφορμή για ειρωνικά σχόλια, αλλά υπενθύμιση του πόσο σπάνιο κι απελευθερωτικό είναι να παραμένεις ο εαυτός σου, κόντρα σε ένα ολόκληρο σύστημα που θα προτιμούσε να έχεις σωπάσει.

Απλώς θυμηθείτε ότι την Tina Turner αποκαλούσαμε «γιαγιά της Ροκ» όταν το 1989 κυκλοφόρησε το The Best κι ήταν μόλις... 50 ετών!