Από τις συνεχείς αναβολές μέχρι τις μεγάλες υποσχέσεις για το μέλλον, αυτές οι φράσεις αποκαλύπτουν τη διαφορά ανάμεσα σε όσα λέει κάποιος και σε όσα τελικά κάνει.
«Θα το κάνω μόλις ξεκαθαρίσουν λίγο τα πράγματα»
Για αυτούς τους ανθρώπους, οι συνθήκες δεν είναι σχεδόν ποτέ αρκετά καλές για να ξεκινήσουν. Πάντα προκύπτει ένα εμπόδιο, μια περίοδος πίεσης ή μια εκκρεμότητα που πρέπει πρώτα να διευθετηθεί. Έτσι, κάθε απόφαση μεταφέρεται για αργότερα, με την έναρξη να παραμένει μια υπόσχεση χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία. Το πρόβλημα είναι πως οι ιδανικές συνθήκες σπάνια εμφανίζονται από μόνες τους και η αναμονή μπορεί να γίνει ένας εύκολος τρόπος αποφυγής της δράσης.
Μήπως η «κοινή αντιπάθεια» ενώνει πιο πολύ από τα κοινά ενδιαφέροντα;
«Δεν φαντάζεσαι πόσα έχω να διαχειριστώ αυτή την περίοδο»
Παρουσιάζουν την καθημερινότητά τους ως έναν ατελείωτο αγώνα ανάμεσα σε υποχρεώσεις, σχέδια και ιδέες που απαιτούν την προσοχή τους. Μιλούν διαρκώς για όσα θέλουν να πετύχουν, αφήνοντας την εντύπωση ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν από κάτι μεγάλο. Ωστόσο, η διαρκής ενασχόληση με σχέδια δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με πρόοδο. Μπορεί κάποιος να είναι συνεχώς απασχολημένος και παρ' όλα αυτά να μην πλησιάζει ουσιαστικά τους στόχους του.
«Με τέτοιους ανθρώπους γύρω μου, τι περιμένεις να πετύχω;»
Όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν, αναζητούν συχνά την αιτία στο περιβάλλον τους. Θεωρούν ότι οι άλλοι δεν τους καταλαβαίνουν, δεν τους ενθαρρύνουν αρκετά ή δεν τους προσφέρουν τις ευκαιρίες που αξίζουν. Με αυτόν τον τρόπο, η ευθύνη μεταφέρεται έξω από τους ίδιους και η προσωπική προσπάθεια περνά σε δεύτερη μοίρα. Φυσικά, η υποστήριξη από τους γύρω μας μπορεί να κάνει τη διαφορά, όμως δεν είναι πάντα απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει το πρώτο βήμα.
«Ξέρω πολύ καλά τι πρέπει να κάνω, απλώς δεν είναι η ώρα μου ακόμη»
Πρόκειται για μια φράση που δίνει την εντύπωση αυτογνωσίας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να κρύβει δισταγμό. Το άτομο γνωρίζει, τουλάχιστον θεωρητικά, ποια κατεύθυνση θέλει να ακολουθήσει, αλλά συνεχίζει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κινηθεί. Αντί να αντιμετωπίσει τους φόβους ή τις δυσκολίες που το κρατούν πίσω, επιλέγει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής αλλαγής. Και όσο αυτή η στιγμή δεν προσδιορίζεται, η κατάσταση παραμένει ακριβώς η ίδια.
«Θα έρθει η μέρα που θα καταλάβουν όλοι τι αξίζω»
Οι προσδοκίες τους για το μέλλον είναι μεγάλες και συχνά συνοδεύονται από την πεποίθηση ότι κάποια στιγμή θα αναγνωριστούν οι δυνατότητές τους. Μιλούν για όσα θα καταφέρουν, για τις ευκαιρίες που θα αξιοποιήσουν και για την επιτυχία που θεωρούν ότι τους περιμένει. Αυτό που λείπει, όμως, είναι τα σταθερά βήματα που θα μπορούσαν να μετατρέψουν αυτές τις προσδοκίες σε πραγματικότητα. Η αναγνώριση δεν έρχεται μόνο μέσα από τις προθέσεις ή τα σχέδια, αλλά συνήθως μέσα από τη συνέπεια, την προσπάθεια και τα αποτελέσματα.
«Θέλω πρώτα να είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα πετύχει»
Ο φόβος του λάθους μπορεί να μετατραπεί σε μια διαρκή αναζήτηση της τέλειας προετοιμασίας. Πριν ξεκινήσουν, θέλουν να έχουν όλες τις απαντήσεις, να έχουν εξετάσει κάθε πιθανό σενάριο και να γνωρίζουν ότι τίποτα δεν πρόκειται να πάει στραβά. Όμως, καμία απόφαση δεν συνοδεύεται από απόλυτες εγγυήσεις και καμία προσπάθεια δεν είναι απαλλαγμένη από κινδύνους. Η ανάγκη για βεβαιότητα μπορεί τελικά να τους κρατά καθηλωμένους, ενώ ένα μικρό, ουσιαστικό βήμα θα μπορούσε να τους προσφέρει περισσότερη γνώση και εμπειρία από ατελείωτη προετοιμασία.
Στο τέλος της ημέρας, η διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που προχωρούν και σε εκείνους που μένουν στα λόγια δεν βρίσκεται απαραίτητα στο ταλέντο ή στις δυνατότητές τους. Συχνά βρίσκεται στην προθυμία τους να ξεκινήσουν, να αναλάβουν την ευθύνη των επιλογών τους, να αποδεχτούν τα λάθη και να συνεχίσουν ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές. Γιατί οι προθέσεις έχουν αξία, αλλά είναι οι πράξεις που δείχνουν αν μπορούν πραγματικά να μετατραπούν σε αποτέλεσμα.
Πηγή άρθρου: MyLife.com.cy