Ο Θοδωρής Τσαπακίδης μιλάει στο Star.gr για το «Αρνί», την αγάπη και τη βία

Το «Αρνί» του Θοδωρή Τσαπακίδη είναι ένα υπαρξιακό θρίλερ για τη βία, την ενοχή και την αποποίηση της ευθύνης. To έργο θα ανέβει για 16 παραστάσεις, στο Θέατρο ΠΛΥΦΑ και με την ευκαιρία αυτή, ο δημιουργός και σκηνοθέτης μίλησε αποκλειστικά στο Star.gr

Κύριε Τσαπακίδη, τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να γράψετε μια τέτοια ιστορία και ποια ήταν η αρχική ιδέα πίσω από το έργο;

«Το Αρνί» γράφτηκε πριν από δυο δεκαετίες, έκτοτε μεγάλωσε όπως μεγάλωσα και εγώ, άλλαξε όπως άλλαξα και εγώ και εσείς και όλοι μας, άλλοτε στο «συρτάρι» και άλλοτε στο φως. Κάθε φορά που ξαναβγαίναμε με «Το Αρνί» μου στο φως, και κοιταζόμασταν στα μάτια, άλλα πράγματα αναδύονταν. Μερικές φορές, μάλιστα, η πραγματικότητα ήταν τόσο συντριπτική, που με δυσκολία ανταλλάσσαμε μία κουβέντα. Αλλά, έτσι δεν συμβαίνει και με τις αναμνήσεις μας; Όσο μεγαλώνουμε τις αλλάζουμε, τις εμπλουτίζουμε, τις αποσιωπούμε ή τις σβήνουμε. Δεν θυμάμαι τι με ενέπνευσε όταν πρωτόγραψα το έργο, ξέρω, όμως, τι με εμπνέει τώρα: οι συνεργάτες μου (όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό), η ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, και η δυσκολία μας να πούμε αυτό που θέλουμε – μια πρόκληση που μοιραζόμαστε και με τα πρόσωπα του έργου.  

Πόσο συχνά κρύβονται πίσω από την οικειότητα και την αγάπη συμπεριφορές χειραγώγησης και ψυχολογικής βίας;

Άγγελοι και διάβολοι είμαστε από τη φτιαξιά μας, και η αγάπη είναι ένας διαρκής αγώνας, όχι ατομικός, συλλογικός. Πολλές φορές στα έργα δεν είναι το πιο σημαντικό αυτό που λέγεται, αλλά αυτό που δεν λέγεται ή αυτό που απουσιάζει. Η μοναξιασμένη ύπαρξη, ο συγγραφέας, στην περίπτωσή μου, είναι σαν το τυρί που χαλάει έξω από ψυγείο. Ένα ψυγείο είμαστε εκεί στη σκηνή, για να προσφέρουμε καλοδιατηρημένα τα συναισθήματα που ενεγράφησαν στη διάρκεια της ζωής μας, και βρήκαν δίαυλο να εκφραστούν μέσα από τα πρόσωπα ενός έργου. Εν προκειμένω, μέσα από την εξαιρετικά δύσκολη βραδιά ενός ζευγαριού. Ο διάβολος, εξάλλου, φλερτάρει με όλους μας, αλλά όλοι μαζί φτιάχνουμε τις συνθήκες για να του επιτρέψουμε να εκδηλωθεί. Δείτε τι έγινε στην Αμερική, ή σκεφτείτε πώς είναι δυνατόν να γίνεται εμπόριο λευκής σαρκός στις μέρες μας…

«To Αρνί» του Θοδωρή Τσαπακίδη για 16 παραστάσεις, στο Θέατρο ΠΛΥΦΑ

Απ΄ ό,τι καταλαβαίνουμε έχετε «χτίσει» μία ατμόσφαιρα μυστηρίου. Πώς θα καταφέρετε να κρατήσετε το κοινό σε μια διαρκή αμφιβολία για όσα παρακολουθεί;

«Το Αρνί» μου είναι αθώο, οφείλω να το πω αυτό. Αν ο «Φιλάργυρος» του Μολιέρου ήταν τσιγκούνης σε όλο το έργο, η πλήξη θα μας καταλάμβανε. Όμως, ο φιλάργυρος κάνει και μια-δυο αγαθοεργίες, οπότε, σε βάζει σε μία αμφιβολία για το ποιος είναι τελικά. Ο «κακός» στα καλά έργα έχει πάντα πλευρές που μπορούμε να θαυμάσουμε. Ο «Νονός», για παράδειγμα, στην ομώνυμη ταινία, έχει ένα «κώδικα τιμής» απαράβατο, πράγμα που θα θέλαμε και εμείς για τους εαυτούς μας ή, ακόμα περισσότερο, για τους άλλους. Τα πρόσωπα στο έργο μου δεν είναι ποτέ μονοσήμαντα. Ούτε στην πραγματική ζωή εξάλλου είναι. Για να πετύχει σε μια ιστορία (θέατρο, λογοτεχνία, κινηματογράφος κ.α.) μια ανατροπή, δεν είναι απαραίτητο να καλλιεργείται διαρκώς μία αμφιβολία. Αν σκεφτούμε, για παράδειγμα, την «Έκτη Αίσθηση», η αποκάλυψη, στο τέλος της ταινίας, ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι εν ζωή, αλλάζει τελείως το πώς εννοούμε αυτά που είδαμε.

Το έργο μιλά για την αποποίηση της ευθύνης. Πιστεύετε ότι σήμερα είμαστε περισσότερο πρόθυμοι να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας, παρά να αντικρίσουμε την αλήθεια;

«Το Αρνί» μιλάει για πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι η σημασία της «μετάνοιας», δηλαδή της συνειδητοποίησης της βλάβης που προκάλεσαν ορισμένες ενέργειές μας, και το συνακόλουθο αίτημα της συγχώρεσης. Αν θυμάστε στη Νότια Αφρική, μετά την πτώση του καθεστώτος του Άπαρχάιντ, πραγματοποιήθηκαν οι λεγόμενες «δίκες της συγχώρεσης» με τη δημόσια ομολογία από τους θύτες των εγκλημάτων που είχαν διαπράξει. Η «μετάνοια» δεν αναιρεί το κακό που έγινε, ωστόσο, και για να μην πολυλογώ, κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο. «Ο Αμνός της θυσίας», το αρνί μου, ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη δύσκολη διαδρομή. 
Μιας, όμως, που μιλήσατε για την αποποίηση της ευθύνης, που πράγματι κατέχει σημαντικό ρόλο στο έργο μου, και, για να μην παρεξηγηθώ, εξίσου σημαντική είναι και η προθυμία ατόμων σε θέσεις εξουσίας να μεταθέσουν την ευθύνη τους, για να δικαιολογήσουν την απραξία τους (αλλά αυτό είναι ένα άλλο έργο που ζούμε καθημερινά).  

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο; 

Αγκαλιά τον/την/το σύντροφό του/της, και ένα θέμα για συζήτηση με ένα κρασάκι στη συνέχεια (εδώ κλείνω το μάτι και σας ευχαριστώ γι’ αυτή τη συνέντευξη).

Σύντομο βιογραφικό του Θοδωρή Τσαπακίδη

Ο Θοδωρής Τσαπακίδης είναι μεταφραστής, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από χιούμορ και υπαρξιακή αγωνία. Οι ήρωές του είναι «ξένοι», ματαιωμένοι, σε κρίση και, παραδόξως, αισιόδοξοι. Έχει γράψει θέατρο («Σουέλ!», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα· περιμένοντας» κ.ά.), ποίηση («Ουρανός δωματίου» κ.ά.), μυθιστορήματα («Ο ελέφαντας του Hotel Phidias» κ.ά.), παραμύθια («Ο πρίγκιπας της Μένουα» κ.ά.) και διηγήματα («Homo Demens» κ.ά.). Το 2007 σκηνοθέτησε την παράσταση του έργου «Το όνομα μου είναι Ρέιτσελ Κόρι».

Ως δραματουργός, συμμετείχε στη δραματοποίηση της «Σκακιστικής νουβέλας» του Σ. Τσβάιχ, και, σε μια αφιερωματική σύνθεση των έργων της Λ. Αναγνωστάκη, που, αμφότερα, παρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών. Δραματοποίησε και σκηνοθέτησε τον «Υπέρ του Αδυνάτου Λόγο» του Λυσία, όπως και το «Ο Μικρός Πρίγκιπας και το Ρόδο του», ένα μιούζικαλ δωματίου βασισμένο στην αλληλογραφία του Εξυπερί και της συζύγου του, αμφότερα, στην Οικία Κατακουζηνού. Το 2019 το έργο του «Μητέρα Πατρίδα» παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο, σε σκηνοθεσία Χ. Τζιούκαλια. Το 2023 σκηνοθέτησε το έργο του «Σουέλ!» στο Θέατρο 104. Έχει μεταφράσει θέατρο («Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους», Θέατρο Πορεία) κείμενα για το θέατρο (Γ. Όιντα κ.ά.), φιλοσοφικά και κριτικά έργα (Ε. Μορέν κ.ά.), εκλαϊκευμένη επιστήμη (Ρ. Πένροουζ κ.ά.),  λογοτεχνία (Ν. Γκόρντιμερ, Π. Χάισμιθ, κ.ά.), κόμικ, και άρθρα για φεστιβάλ και καταλόγους εκθέσεων (ΕΜΣΤ κ.ά.). Από το 2016 έως το 2020, είχε την ευθύνη της εκπομπής «Γιαξεμπόρε», στο διαδικτυακό ραδιόφωνο metadeftero.gr. Το 2020 το μικρο-διήγημά του «Μια παλιά σχεδία» διακρίθηκε στον διαγωνισμό για την έκδοση της Ανθολογίας Μικροδιηγήματος «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη Σχεδία».

Την ίδια χρονιά το διήγημά του «Λούντβιχ» διακρίθηκε στον διαγωνισμό Magik Pen Writing και εκδόθηκε στην ανθολογία «Η Επόμενη Μέρα». Τον Δεκέμβριο του 2022 ίδρυσαν μαζί με την Ελπίδα Τοπάλογλου την ΑΜΚΕ BLANDA. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Θέατρο ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Γ)
Κορυτσάς 39, Βοτανικός 104 47, Αθήνα

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026 / ΩΡΑ: 20:30

Διάρκεια: 80 λεπτά

Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων: 
Σάββατο (20:30) & Κυριακή (20:00)
Νοέμβριος 2026: 14, 15, 21, 22, 28, 29/11
Δεκέμβριος 2026: 5, 6, 26, 27/12 
Ιανουάριος 2027: 2, 3, 9, 10/1