Starte - Δημήτρης Αϊβαλιώτης: «Δε με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι ταμπέλες»

Ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης είναι από εκείνες τις σπάνιες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες που αρνούνται πεισματικά να εγκλωβιστούν σε ταμπέλες. Ηθοποιός, τραγουδιστής, συνθέτης και performer, κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στα θεατρικό σανίδι, τη μουσική σκηνή και την τηλεόραση, αποδεικνύοντας πως για εκείνον η τέχνη δεν έχει στενά όρια, αλλά αποτελεί έναν ζωντανό, συνεχή διάλογο με το κοινό.

Με αφορμή τη νέα του θεατρική πρόκληση στην παράσταση Πριγκίπιsses του Χάρη Λυμπερόπουλου, όπου υποδύεται την ξεχωριστή Dora Kiss, αλλά και την πρόσφατη φιλανθρωπική συναυλία του στο Κατράκειο Θέατρο, μίλησε στο Star.gr.

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τη μετάβαση από τη μοναξιά του μονολόγου, τη σχέση του με την τέχνη του drag, αλλά και την ανάγκη του για διαρκή εξέλιξη, αναφέρεται στην «οικογένεια που επιλέγουμε», στα απωθημένα που τον κρατούν σε εγρήγορση, καθώς και στα μελλοντικά του σχέδια, όπως το επερχόμενο vidcast στο YouTube. Παράλληλα, τοποθετείται με θάρρος απέναντι στην επικρατούσα νοοτροπία γύρω από την τέχνη στην Ελλάδα, υπενθυμίζοντάς μας πως η ουσιαστική αξία ενός καλλιτέχνη βρίσκεται πάντα πέρα από την επιφάνεια, την εικόνα και τους... followers!

Τραγουδιστής, ηθοποιός, συνθέτης, performer… τελικά Δημήτρη τι είσαι;

Είμαι ένας άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ να χωράει σε μία μόνο ιδιότητα. Δε με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι ταμπέλες. Με ενδιαφέρει να εκφράζομαι, να δημιουργώ και να επικοινωνώ με τον κόσμο. Άλλοτε μέσα από ένα τραγούδι, άλλοτε μέσα από έναν ρόλο. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι διαφορετικές πλευρές του ίδιου μου του εαυτού.

Από τον μονόλογο Διψάω στις Πριγκίπisses του Χάρη Λυμπερόπουλου. Πώς ήταν αυτή η μετάβαση; Σε δυσκόλεψε η... ιδιαίτερη Dora Kiss;

Να σου πω... ήταν μια υπέροχη πρόκληση. Από την εσωτερικότητα και τη μοναχικότητα ενός μονολόγου, βρέθηκα σε έναν εντελώς διαφορετικό θεατρικό κόσμο. Η Dora Kiss είναι μια προσωπικότητα που απαιτεί τόλμη, υπερβολή, χιούμορ, αλλά κυρίως αλήθεια. Δε με φόβισε η ιδιαιτερότητά της· ίσα ίσα, με γοήτευσε. Άλλωστε, οι ρόλοι που δε μοιάζουν με εμάς είναι συχνά εκείνοι που μας αποκαλύπτουν περισσότερα για τον εαυτό μας. Περνάω σούπερ ως Dora!

Βλέποντας την παράσταση, ελπίζω να μην έχετε πολλά κοινά στοιχεία

Εξαρτάται ποια στοιχεία εννοείς. Νομίζω ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας πλευρές που δεν τολμάμε πάντα να δείξουμε. Η Dora Kiss απλώς δεν μπαίνει στον κόπο να τις κρύψει. Και γιατί να τις κρύψει άλλωστε; Μεταξύ μας, αυτή η ελευθερία έχει κάτι πολύ γοητευτικό. Τυχεροί όσοι είναι ελεύθεροι... σε πολλές εκφάνσεις της ζωής.

Η σχέση σου με το drag ποια είναι; Είναι μια τέχνη που τη γνώριζες;

Το drag είναι μια τέχνη με τεράστια θεατρικότητα, φαντασία κι απελευθέρωση. Δεν έχω ασχοληθεί, αλλά δεν το αποκλείω καθόλου. Ίσα ίσα που τώρα το σκέφτομαι και πιο σοβαρά.

Δεν είναι απλώς μια εξωτερική μεταμόρφωση. Είναι ένας άλλος τρόπος έκφρασης, με τους δικούς του κώδικες και τη δική του ιστορία. Με ενδιαφέρει κάθε μορφή τέχνης που αμφισβητεί τα στερεότυπα και τολμά να ξεπεράσει τα όρια του αναμενόμενου. Ίσως να με δείτε κάπου φέτος σαν μια άλλη drag queen ή έναν drag king.

Η συνεργασία με τη συμπρωταγωνίστριά σου Άννα Τζανακάκη, αλλά και με τον Χάρη Λυμπερόπουλο που υπογράφει την παράσταση, πώς είναι;

Πιστεύω πολύ στη χημεία των ανθρώπων. Με την Άννα υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνική επικοινωνία και με τον Χάρη μια δημιουργική συνάντηση που μου δίνει χώρο να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα. Νέοι άνθρωποι στη ζωή μου, κι αυτό είναι ένα από τα πολλά μαγικά αυτού του επαγγέλματος, αν θέλεις.

Μου αρέσουν οι συνεργασίες στις οποίες δε χρειάζεται να αποδείξεις ποιος είσαι, αλλά σου επιτρέπεται να εξελιχθείς. Πιστεύω θα έχουμε μια πολύ καλή κι ενδιαφέρουσα σεζόν.

Αν έπρεπε να πείσεις έναν θεατή να δει τις Πριγκίπιsses, τι θα του έλεγες με μια πρόταση;

Χμμμμ, πολλά θα ήθελα, αλλά... ελάτε να γνωρίσετε κάποιες πριγκίπισσες που μάλλον δε θα συναντούσατε ποτέ σε παραμύθι… κι ίσως αναγνωρίσετε κάτι από τον εαυτό σας. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θεατές θα κολυμπήσουν βαθιά στον εαυτό τους. Και χωρίς σωσίβιο.

Την «οικογένεια που επιλέγουμε», όπως αναφέρεται και στο έργο, εσύ την έχεις βρει;

Ναι, και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γι' αυτό. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι οικογένεια δεν είναι αποκλειστικά οι δεσμοί αίματος. Είναι οι άνθρωποι που σε αγαπούν γι' αυτό που πραγματικά είσαι, που χαίρονται με τη χαρά σου και παραμένουν δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές.

Κι αυτούς τους ανθρώπους τους επιλέγεις καθημερινά, όπως σε επιλέγουν κι εκείνοι. Είναι μια άλλη μορφή οικογένειας, που πολλές φορές μπορεί να μην είναι η βιολογική.

Κοιτάζοντας πίσω στα πρώτα σου βήματα στο θέατρο, ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο που προσεγγίζεις πλέον έναν ρόλο;

Ωραία ερώτηση. Παλιότερα ίσως με απασχολούσε περισσότερο να κάνω έναν ρόλο σωστά. Σήμερα με ενδιαφέρει να τον κάνω αληθινά. Να κατανοήσω τις σιωπές του, τις αντιφάσεις του, ακόμα και τις σκοτεινές πλευρές του.

Με τα χρόνια μαθαίνεις ότι η υποκριτική δεν είναι να δείχνεις κάτι, αλλά να το βιώνεις. Κι αυτό απαιτεί να εκτίθεσαι χωρίς φόβο. Η έκθεση, να ξέρεις, καμιά φορά είναι λύτρωση. Εξομολόγηση. Κάθαρση.

Απωθημένα έχεις; Τόσο στο τραγούδι όσο και στο θέατρο εννοώ.

Ουου, αμέτρητα! Φυσικά κι έχω, κι ευτυχώς που έχω, κι ελπίζω να συνεχίσω να έχω. Τα απωθημένα, όταν δε γίνονται εμμονές, είναι μια εξαιρετική κινητήριος δύναμη. Υπάρχουν ρόλοι που θα ήθελα να ερμηνεύσω, τραγούδια που θα ήθελα να πω, συνεργασίες που ονειρεύομαι.

Δε θέλω να φτάσω ποτέ στο σημείο να πω ότι τα έκανα όλα. Θα ήταν τρομακτικά βαρετό. Οπωσδήποτε, μέχρι τα βαθιά γηρατειά -πρώτα ο Θεός- θέλω να έχω απωθημένα.

Σε έναν θεατρικό μονόλογο θα επέστρεφες;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, εφόσον το κείμενο με συγκινούσε πραγματικά. Ο μονόλογος είναι μια ιδιαίτερη δοκιμασία. Μέσα από το Διψάω της Αναστασίας Κουρή, σε σκηνοθεσία Βάσιας Βασιλείου, για τρία ολόκληρα χρόνια έμαθα αυτό το βαθύ, απύθμενο κολύμπι που προανέφερα. Σε άλλα βάθη.

Είσαι μόνος απέναντι στον θεατή, χωρίς κανένα καταφύγιο. Αυτή η μοναξιά έχει κάτι σχεδόν εξομολογητικό. Κι εμένα με γοητεύουν πολύ οι καλλιτεχνικές καταστάσεις που απαιτούν απόλυτη προσωπική έκθεση. Είμαι ευγνώμων για αυτή τη θεατρική στάση στην καριέρα μου.

Έχεις κι αρκετές τηλεοπτικές συμμετοχές. Θα σε δούμε φέτος σε κάποια σειρά;

Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που αγαπώ και φυσικά θα με ενδιέφερε να επιστρέψω μέσα από έναν ουσιαστικό ρόλο. Δε με απασχολεί τόσο η συχνότητα της παρουσίας μου όσο ο λόγος για τον οποίο εμφανίζομαι. Θέλω κάθε συμμετοχή μου να έχει κάτι να μου προσφέρει δημιουργικά. Κάτι ετοιμάζεται, έχω κάνει κάποιους πιλότους και θα ενημερώσω σύντομα.

Σίγουρα όμως έρχεται μια εκπομπή μέσα από το κανάλι μου στο YouTube. Ένα τελείως αλλιώτικο vidcast. Ανυπομονώ να ξεκινήσει αρχές του 2027.

Μίλησέ μου και για το νέο σου single, το Διαλέγω Εσένα...

Είναι επίσης κάτι πολύ σημαντικό για εμένα, παρέα με τον Χρήστο Αδαμάκη που υπογράφει τους στίχους. Το Διαλέγω Εσένα είναι για εμένα κάτι περισσότερο από έναν τίτλο τραγουδιού· είναι μια στάση ζωής.

Ζούμε σε μια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται, οι επιλογές γίνονται συχνά επιφανειακά κι οι άνθρωποι δυσκολεύονται να δεσμευτούν συναισθηματικά. Το να λες Διαλέγω Εσένα και να το εννοείς είναι μια πράξη αγάπης αλλά και ευθύνης. Κι αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο.

Έκανες και μια μεγάλη συναυλία πρόσφατα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Αυτός ήταν ο σκοπός του νέου τραγουδιού κι η αφορμή, αν θέλεις, για τη δημιουργία του. Η συναυλία μας Διαλέγω Εσένα στο Κατράκειο Θέατρο ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή για μένα και τους συνεργάτες μου. Όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά κι ανθρώπινα. Το γεγονός ότι συνδέσαμε τη μουσική με την προσφορά προς τα Παιδικά Χωριά SOS έδωσε στην προσπάθεια μια ακόμη βαθύτερη σημασία.

Ευχαριστώ την πρόεδρο Ρενάτα Βαλμά για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε. Μεγάλο ευχαριστώ στον Χρήστο Αδαμάκη, τη Ρένα Μπουρλέσα, τον Γιάννη Βαφειάδη, τον Δήμαρχο Νίκαιας Κωνσταντίνο Μαραγκάκη, την αντιδήμαρχο Μαρία Αραβαντινού, την Ελευθερία Μπάκουλη, καθώς και τη Γκέλυ Αυγερινοπούλου, αλλά και πολλούς άλλους για την πραγματοποίηση μιας τέτοιας παραγωγής με πολλές απαιτήσεις, έντονες στιγμές και πολύ συναίσθημα. Και βέβαια όλους τους χορηγούς μας.

Κρατώ κυρίως τους ανθρώπους που ενώθηκαν γύρω από έναν κοινό σκοπό. Έχω κάνει νέους φίλους μέσα από αυτή τη συναυλία, με τους οποίους θα πορευτούμε σε κοινούς σκοπούς κι οράματα. Γιατί τελικά η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με το χειροκρότημα, αλλά και με όσα αφήνεις πίσω σου. Στα επόμενα που έρχονται λοιπόν.

Αν μπορούσες να αλλάξεις ή να βελτιώσεις κάτι στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε σήμερα την τέχνη και τους καλλιτέχνες στην Ελλάδα, τι θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την τέχνη ως πολυτέλεια και τον καλλιτέχνη ως κάποιον που απλώς κάνει το χόμπι του. Η τέχνη είναι εργασία, παιδεία, πολιτισμός, αλλά και κοινωνική ανάγκη.

Χρειάζονται περισσότερες ευκαιρίες, αξιοκρατία κι ουσιαστικός σεβασμός στους ανθρώπους που δημιουργούν. Και κυρίως θα ήθελα να πάψουμε να μπερδεύουμε την αναγνωρισιμότητα με την αξία. Γιατί στην Ελλάδα υπάρχουν σπουδαίοι καλλιτέχνες που δεν τους γνωρίζει το ευρύ κοινό - κι αυτό δεν τους κάνει λιγότερο σπουδαίους.

Ας εστιάσουμε λοιπόν, όπως παλιότερα, στην ουσία κι όχι στην εικόνα και στους followers. Όλοι ξέρουμε. Ας μην τα δεχόμαστε όλα.

Ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης πρωταγωνιστεί στην παράσταση Πριγκίπιsses του Χάρη Λυμπερόπουλου στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. 

Πριγκίπιssεs 
Θέατρο Μικρός Κεραμεικός 
Ευμολπιδών 13, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)

Από 10 Οκτωβρίου 2026 και κάθε Σάββατο (21.15) & Κυριακή (20.30)

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Αϊβαλιώτης, Άννα Τζανακάκη

Η ταυτότητα της παράστασης:

Σύλληψη/Κείμενο/Σκηνοθεσία: Χάρης Λυμπερόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Χάρης Λυμπερόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγκι Τρίφτη
Παραγωγή: ΑΨΙΝΘΙΟΝ
Facebook: https://www.facebook.com/prigipisses