Starte - Κρινιώ Νικολάου: «Κάθε τραγούδι μου είναι ένα κομμάτι εαυτού»

Με μια μουσική ταυτότητα που παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο και μια σπάνια αίσθηση μέτρου κι ευγένειας, η Κρινιώ Νικολάου ξεδιπλώνει τις σκέψεις της στο Starte, σε μια βαθιά εξομολογητική κουβέντα.

Από τα πρώτα της βήματα και τις ανεξίτηλες συνεργασίες με σπουδαία κεφάλαια του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Κώστας Χατζής και ο Δημήτρης Μητροπάνος, μέχρι τη μαγεία της συνδημιουργίας και τον νέο της δίσκο Το 10 το καλό (με τη Μαρία Μπεκατώρου να συμμετέχει), η καταξιωμένη τραγουδίστρια μας προσκαλεί στον μουσικό της κόσμο.

Μια συζήτηση για την αλήθεια της τέχνης, τις ανθρώπινες σχέσεις και τη λυτρωτική δύναμη της μουσικής που μετατρέπει τις σκιές σε φως.

Θεωρώ ότι είσαι μία από τις πιο… λαμπερές κυρίες του τραγουδιού με ένα πολύ καθαρό βλέμμα, ταλέντο στη σύνθεση κι εξαιρετική φωνή. Ο κόσμος συνήθως τι σου λέει;

Ω! Κατ’ αρχάς ευχαριστώ πολύ για τους πολύ όμορφους χαρακτηρισμούς, παρότι, αρχικά θα ομολογήσω ότι, από παιδί, με τα επαινετικά σχόλια ένιωθα κάπως… αμήχανα. Ανάλογους, όμορφους και ενθαρρυντικούς χαρακτηρισμούς ακούω τόσο από κάποιους που παρακολουθούν χρόνια την πορεία μου, όσο κι από καινούργα άτομα που με γνωρίζουν σχετικά λίγο. Αυτοί που με ξέρουν από παλιά, μου τονίζουν να μην αλλάξω. Όμως στέκομαι στην επισήμανση του «καθαρού βλέμματος», γιατί αυτό πράγματι είναι κάτι που θέλω να πιστεύω ότι με προσδιορίζει πάντα. Όχι μόνο στη σχέση μου με το τραγούδι, αλλά σε όλων των ειδών τις σχέσεις και συναναστροφές μου. Το χαίρομαι και το απολαμβάνω που παραμένει έτσι, σε πείσμα τόσο των άγριων καιρών που ζούμε όσο και των συνθηκών οι οποίες συχνά διαμορφώνονται στο χώρο μας κι απαιτούν ένα πιο σκληρό βλέμμα και αντιμετώπιση στα πράγματα.

Θεωρείς ότι όλα αυτά τα χρόνια που είσαι στο τραγούδι σου έχουν δοθεί οι ευκαιρίες που σου αξίζουν; Έχω την αίσθηση ότι θα έπρεπε να είσαι αυτό που λέμε πιο «μεγάλο» όνομα. Πώς απαντάς σε αυτό;

Παρότι… δυναμική σε πολλά, καλώς ή κακώς, η φύση μου δεν είναι αυτή του κυνηγού που βγαίνει οπλισμένος να κατακτήσει το θήραμα. Ζητούμενό μου ήταν η έκφραση, η δημιουργία και ό,τι έφτιαχνα να το επικοινωνήσω και να το μοιραστώ με τον κόσμο, που ήταν ο τελικός κριτής κι αποδέκτης. Δεν υπήρξα ο άνθρωπος που θα κυνηγούσα με όποιο τίμημα μια ευκαιρία… Μου δόθηκαν αβίαστα αρκετές ευκαιρίες, με τίμησαν καλλιτέχνες που ούτε καν είχα ονειρευτεί τη σύμπραξη μαζί τους. Είχα την αίσθηση του μέτρου, μια υγιή συστολή και μια ευγένεια, μέσα από τα οποία όριζα κάθε φορά τη θέση μου. Αν κάποιος δίπλα μου τραγουδάει ένα τραγούδι μου και δε με αναγνωρίσει, η συγκίνηση για μένα θα είναι η ίδια, αφού θα έχω καταφέρει με έναν τρόπο να μιλήσω στην ψυχή του. Σίγουρα θα μπορούσε να έχει μια μεγαλύτερη εμβέλεια η δουλειά μου, αλλά, όπως είπα παραπάνω, αυτός ο χώρος -ειδικά- είναι δύσκολος, ανταγωνιστικός κι όχι αξιοκρατικός.

Εκτός από ερμηνεύτρια, είσαι συνθέτρια και μουσικός. Τι έρχεται πρώτο όταν γράφεις ένα τραγούδι: η μελωδία στο πιάνο ή ο στίχος;

Κυρίως γράφω τη μουσική στα τραγούδια μου κι αυτό διότι αγαπώ τη συνδημιουργία. Μου αρέσει η διαδικασία, αν έχω μπροστά μου τα λόγια ενός στιχουργού, να τα μελετήσω λίγο και να πάρω από το χέρι τις νότες, να πάμε μαζί να συναντήσουμε τις λέξεις του, προκειμένου να φτιάξουμε ένα ωραίο κομμάτι. Όμως σε κάποια από αυτά έχω γράψει και τους στίχους. Στο τραγούδι Φεγγάρι μου μισό ας πούμε, –που η σπουδαία σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου επέλεξε να ερμηνεύσει και να εντάξει στη νέα της δισκογραφική δουλειά, η οποία άμεσα θα κυκλοφορήσει– καθόμουν σε έναν βράχο στη θάλασσα κι έπαιζα τη μουσική που μου ερχόταν, κουνώντας τα δάχτυλά μου σαν να έχω ένα πιάνο στον αέρα, ενώ ένιωθα πως το ίδιο το κύμα και το φεγγάρι μου έδιναν τους στίχους ή έκαναν κάποια αλλαγή στις νότες. Μαγική στιγμή!

Ποια ήταν η πιο καθοριστική συμβουλή που άκουσες στα πρώτα σου βήματα στο τραγούδι;

Δεν ήταν ακριβώς για το τραγούδι, αλλά… δούλεψε μέσα μου και σε αυτό, κι ίσως αποτελεί κι ένα κομμάτι της απάντησης σε προηγούμενη ερώτηση που μου έκανες όσον αφορά τις ευκαιρίες. Ο πατέρας μου μού έλεγε πως το «καλάμι» είναι ένα ατίθασο άλογο, που αν το καβαλήσεις, αργά ή γρήγορα θα σε πετάξει άγαρμπα κάτω. «Να πιστεύεις στον εαυτό σου… και θα φτάσεις σώος χωρίς να έχεις ξεπουλήσει την ψυχή σου ή να ντρέπεσαι για τον τρόπο ή, εκ των υστέρων, να μη θες να θυμάσαι».

Ποιους από τους μεγάλους συνθέτες και τραγουδιστές αγαπάς να ερμηνεύεις; Που σε έχουν επηρεάσει

Ένα από τα πιο σπουδαία κεφάλαια της καλλιτεχνικής μου διαδρομής είναι ο Γιάννης Σπανός κι η πρώτη μου σημαντική συνεργασία. Με έχει επηρεάσει το ύφος και το ήθος του, η αισθητική του, το καλλιτεχνικό του ανάστημα, όπως και ο σεμνός τρόπος με τον οποίο το διαχειριζόταν και ανταποκρινόταν στην εικόνα του. Ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία και εκείνος πλούτισε τον μουσικό κόσμο μου. Δεν υπάρχει πρόγραμμά μου από το οποίο να λείπει η σφραγίδα του Γιάννη Σπανού. Ακόμα, πώς να μη μου έρχονται κατά καιρούς συγκινητικές σκηνές-στιγμές από το μουσικό μου αντάμωμα με τον Κώστα Χατζή, έναν καλλιτέχνη που έσπασε τα στερεότυπα βγάζοντας μπροστά το συναίσθημα και το βίωμα με μια δική του ποιητική ματιά; Αλλά και πώς επίσης να μην έχω μαγευτεί από συναντήσεις επί σκηνής, όπως αυτές με τον Δημήτρη Μητροπάνο, που πάντα συγκινούμαι όταν ερμηνεύω τραγούδια τους, όπως κι αρκετοί άλλοι σπουδαίοι.

Υπάρχει κάποιο από τα τραγούδια σου που σε εκφράζουν περισσότερο;

Κάθε τραγούδι μου είναι ένα κομμάτι εαυτού. Δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο λοιπόν… κάποια τα διαλέγω συχνά στα προγράμματά μου, ίσως γιατί εκφράζουν μια πλευρά που θέλω να μοιράζομαι στη δουλειά μου. Αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο ένα… Είναι η διαδρομή που φτιάχνουν όλα μαζί. Όλοι δενόμαστε με τραγούδια και σηματοδοτούν εποχές μας, πόσο μάλλον όταν τα έχουμε γράψει οι ίδιοι. Είναι όπως οι έρωτες: ουσιαστικά δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι, αφού κάποιοι «μικροί» σε μεγάλωσαν και κάποιοι «μεγάλοι» σε έκαναν να νιώσεις… μικρός. Όλα είναι κομμάτια στο ίδιο παζλ.

Τι είναι αυτό που αναζητάς στην επαφή σου με το κοινό όταν βρίσκεσαι στη σκηνή;

Να είναι πραγματική επαφή! Είτε συμμετέχει ενεργά κι ηχηρά είτε πιο ήπια, να βρίσκεται εδώ με την ψυχή του και να έχει δημιουργηθεί αυτή η αλληλεπίδραση, η αμφίδρομη σχέση με την έννοια της ανταλλαγής της βαθιάς αλήθειας του καθενός. Να νιώσουμε με τους συνεργάτες μου στην ατμόσφαιρα αυτόν τον ηλεκτρισμό-μαγνητισμό που μεταφράζεται στο ότι, με αφορμή κάποιες μουσικές και νοήματα φράσεων, έχουμε γίνει ένα. Κι ότι δεν υπάρχει σκηνή και κάτω από τη σκηνή, αλλά μόνο μια μεγάλη παρέα. Φεύγοντας, να μην είμαστε πια άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά κάποιοι που, έστω για λίγο, μοιράστηκαν κοντινά ή και ίδια συναισθήματα. Και, χωρίς να θέλω να φανεί εγωιστικό, όλες τις σκιές και το «μαύρο» καταφέραμε, με τη θεραπευτική, λυτρωτική δύναμη της μουσικής, να τα κάνουμε φως.

Πάμε στο 10 το καλό; Πώς προέκυψε ο τίτλος του νέου σου άλμπουμ; 

Ο τίτλος προέκυψε από το ομώνυμο τραγούδι, που με έναν τρόπο μας «κόλλησε» και κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης όλοι αποκαλούσαμε ο ένας τον άλλον, αντί με το όνομά του, Το 10 το καλό. Έτσι κι αλλιώς θέλαμε κάτι χαρούμενο και… τυχερό.

Πώς ήταν η εμπειρία να μοιραστείς το στούντιο και τα τραγούδια (όπως το «Προχωράω μπροστά») με τη Μαρία Μπεκατώρου; Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία; 

Η ξαδέρφη της Μαρίας, η Γιόλα Αργυροπούλου, με την οποία γράφαμε τα υπόλοιπα τραγούδια του CD μαζί, μου ζήτησε να βάλω μουσική στους στίχους που θα έγραφε για ένα τραγούδι-έκπληξη στη Μαρία, για το αφιέρωμα που της έκαναν στο Moments του ANT1 με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Ένα τραγούδι που έχει να κάνει με τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη διαδρομή της και που η αυθόρμητη αντίδρασή της κι η συγκίνησή της, αποδεχόμενη το δώρο όταν το ερμήνευα για εκείνη στο πιάνο, μας έφερε στο στούντιο. Εδώ είδα τη Μαρία ως… βέρα Κεφαλονίτισσα, ως άτακτο πειραχτήρι, ως μια τρυφερή και συγχρόνως δυναμική γυναίκα, αλλά και ως μια άψογη επαγγελματία, χωρίς ίχνος έπαρσης, «βεντετιλίκια» ή άλλα που συνηθίζονται στον χώρο.

Στον δίσκο ακούμε και το Τα μάτια σου εγκλήματα που η Μαρία τραγουδάει μόνη, σωστά;

Σε αντιστάθμισμα του αισιόδοξου μα κάπως λυπημένου Προχωράω μπροστά, «ράψαμε» νομίζω δυο κεφάτα τραγούδια, σε ύφος του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, στα μέτρα της. Όταν της τα έβαλα να τα ακούσει με τη φωνή μου, ήταν τόσο ζωντανή η ανταπόκρισή της και τραγουδούσε ήδη με τόσο κέφι! Το Τα μάτια σου εγκλήματα, που μας ξεσήκωσε, νομίζω θα ένιωθα πως κάνω ένα μικρό έγκλημα αν δεν την άφηνα να το πάρει σχεδόν όλο επάνω της. Το τόλμησε και της αξίζει.

Υπάρχει μια χημεία στα τραγούδια σας, έτσι δεν είναι;

Η Μαρία δεν δημιουργεί απλά χημεία, μα… αλχημεία!(γέλια)! Ό,τι της δώσεις το μετατρέπει σε χρυσό, με έναν μαγικό τρόπο.

Υπάρχει κάποιο κομμάτι του δίσκου που σε δυσκόλεψε ή σε άγγιξε περισσότερο κατά την ερμηνεία του;

Το Στο Πατάρι, που αναφέρεται στη μνήμη, τα παιδικά χρόνια και τις ρίζες μας, είναι νομίζω το πιο απαιτητικό ερμηνευτικά κομμάτι του δίσκου και το πιο ιδιαίτερο. Δεν εννοώ ότι με παίδεψε στη σύνθεση, καθώς εξ αρχής με πήγε από μόνο του. Με έβαλε ωστόσο σε μια διαδικασία να συνδυάσω σχεδόν αταίριαστες μουσικές φόρμες, ώστε να αναδείξω τη δυναμική του στίχου χωρίς να το βαρύνω ακόμα περισσότερο και, ταυτόχρονα, να ενσωματώσω στον στίχο τις γέφυρες του πεζού λόγου με μια ισορροπία τόσο οριακή όσο χρειαζόταν.

Τι θα ήθελες να «κρατήσει» ο ακροατής φτάνοντας στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου;

Αρχικά, πως αυτή η δουλειά έχει νόημα ύπαρξης. Και πως ακόμη κι αν λέει πράγματα που ίσως έχουν κατά καιρούς ειπωθεί, τα υποστηρίζει με μια άλλη οπτική και μια φρέσκια αισθητική, κουβαλώντας από τη μια μεριά τη μνήμη και από την άλλη το όνειρο. Σαν ένα μοναχικό καραβάκι που πλέει στη θάλασσα όπου διάσπαρτα είναι και πολλά άλλα, κάποια μεγαλύτερα και πιο επιβλητικά από αυτό, κι εκείνο, ντυμένο στα λευκά του, πηγαίνει με τα πανιά του ανέμου, τολμηρό κι άφοβο, κόντρα στα κύματα της ευτέλειας και της προχειρότητας.

Τι θα κάνεις το υπόλοιπο του καλοκαιριού;

Κάποιες μικρές εμφανίσεις εκτός, όπως και αποδράσεις, μαζεύοντας δυνάμεις για την παρουσίαση του άλλμπουν στις 2 Οκτώβρη στον Ιανό και κυρίως για έναν απαιτητικό χειμώνα, που, παίζοντας με όλα τα χαρτιά της τράπουλας, ευελπιστούμε να βγαίνει ξανά και ξανά, σε όποια μουσική παρτίδα κι αν επιλέξουμε, το 10 το καλό!

Το album κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από το OGDOO MUSIC. Προσεχώς και σε φυσικό προϊόν.

Youtube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLMK4tD4Ie1rjwfsymG1kl6rVXHpumGnyq
Spotify: https://bit.ly/3RX0z1g
iTunes/ Apple music: https://apple.co/4ewMZuc
Deezer: https://bit.ly/4g8Rj46