StarLight - Γιάννης Τσαμαντάκης: «Συνέχεια αναζητώ νέες προκλήσεις»

Τον Γιάννη Τσαμαντάκη τον γνωρίζω αρκετά χρόνια και πάντα χαιρόμουν με όσα έβλεπα μέσα από αναρτήσεις του στα social media, να καταπιάνεται. Το Πρόσωπα στην άμμο, η παράσταση που υπογράφει στο Θέατρο ΕΛΕΡ - Ελένη Ερήμου, ήταν σαν ένα φυσικό επόμενο, μια κίνηση που ίσως έπρεπε να κάνει νωρίτερα, παρουσιάζοντας ένα τέτοιο θέαμα, που «παντρεύει» την πρόζα με τη μουσική, έχοντας δύο εξαιρετικούς καλλιτέχνες επί σκηνής, τον ηθοποιό Φοίβο Παπακώστα και την τραγουδίστρια Μαρία Λατσίνου. Ένας μικρότερος ρόλος για τον ίδιο και -φυσικά- τη σπουδαία Λυδία Φωτοπούλου να σε μαγεύει με την υπέροχη ερμηνεία της, μέσω του video wall!

Στη συζήτηση που κάναμε, του εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου για την ολοκληρωμένη αυτή καλλιτεχνική πρόταση που έχει στήσει και συστήνει στο κοινό. Προτίμησε να μην το σχολιάσει, αποδεικνύοντας ότι το έργο του δε χρειάζεται και πολλά λόγια. Όλα «παίζουν» στη σκηνή.

Πρόσωπα στην άμμο, τι είναι αυτή η παράσταση στο θέατρο ΕΛΕΡ - Ελένη Ερήμου που φέρει την υπογραφή σου; Πώς θα τη χαρακτήριζες;

Είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση, χωρίς όμως γραμμική αφήγηση, καθώς ο ήρωας της παράστασης πολύ συχνά ανακαλεί μνήμες, βιώματα, αναμνήσεις αλλά και μελλοντικές εκδοχές του εαυτού του. Άρα πιο σωστά θα έλεγα ότι είναι μια μουσικοθεατρική γκαλερί που μας ξεναγεί στον κόσμο μας, κι εννοώ τον κόσμο του κάθε ακροατή που θα έρθει να δει την παράσταση και θα βρει πολλά κοινά στοιχεία με τον βασικό ήρωα. Θα γίνει πάλι παιδί, θα συγκινηθεί, και το κυριότερο θα τον βάλει να εναρμονιστεί με τις μνήμες, τις χαρές και τα βιώματα του πρωταγωνιστή.

Αρχικά, θέλω να μου μιλήσεις για τη συνεργασία με τη μεγάλη κυρία του θεάτρου, Λυδία Φωτοπούλου… 

Η Λυδία Φωτοπούλου εκτός από τεράστια ηθοποιός είναι κι ένας άνθρωπος σεμνός που κρατάει πρώτα το άνθρωπος και μετά το ηθοποιός. Ευγνώμων και τυχερός που δέχτηκε να συμμετέχει στην παράσταση μου. Δε γνωριζόμασταν πιο πριν αλλά αγάπησε το κείμενο και τον ρόλο και είπε το «ναι». Όσοι θα δείτε την παράσταση θα καταλάβετε την «μαγεία» της… και υποκριτικά αλλά και σαν ιδιαιτερότητα του ρόλου. Απλά σε καθηλώνει.

Με τους υπόλοιπους της παράστασης, τον Φοίβο Παπακώστα και τη Μαρία Λατσίνου, έχετε μία πολύ καλή «χημεία». Τουλάχιστον αυτό διαπίστωσα… 

Ισχύει 100%. Τη Μαρία την ξέρω 6 χρόνια κι είναι από τα ιδρυτικά μέλη του project μου (Τα Πέρα Πλάσματα) κι είναι ο πιο ήρεμος και low profile άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Παρόλο που έχει αυτή τη μαγική φωνή (και σε ηχόχρωμα αλλά και σε εύρος). Με τον Φοίβο γνωριστήκαμε φέτος για την παράσταση κι από την αρχή έδειξε τόσο την ποιότητα του και το ταλέντο του σαν ηθοποιός, πραγματικά έχει βουτήξει μέσα στον ρόλο και τον έχει απογειώσει, όσο και τον χαρακτήρα του. Υποστηρικτικός κι  ήπιος, βοήθησε πολύ εμένα και τη Μαρία που δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία στον χώρο του θεάτρου. Ήταν ο συνδετικός κρίκος τόσο στις πρόβες όσο και στην παράσταση για να βγει σωστά η μαγιά που παρακολουθείτε επί σκηνής.

Η προσωπική εμπειρία η δική σου ως ηθοποιός στη σκηνή πώς είναι; 

Ήταν ένα στοίχημα για εμένα καθώς η σκηνή μπορεί πολύ εύκολα να σε «ρουφήξει» όταν δεν έχεις εμπειρία. Από την άλλη είναι κάτι μαγικό, ειδικά όταν αυτά που λες κι επικοινωνείς στον κόσμο είναι αυτά που έχεις γράψει εσύ και βγαίνουν από μέσα σου με σκοπό να τα μοιραστείς. Οπότε η απάντηση είναι δύσκολη εμπειρία που καθημερινά θέλει συγκέντρωση και πρόοδο (αλλιώς βαλτώνεις και θα φανεί) αλλά και εμπειρία που σε τρέφει στην ψυχή.

Η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Κομνηνό ήταν όπως την περίμενες;

Μιας και δεν είχα ξανά συνεργαστεί με σκηνοθέτη, δεν ήξερα τι να περιμένω (γέλια). Αρχικά να πω ότι ο Δημήτρης ήταν πολύ στοργικός σαν σκηνοθέτης, έδωσε ότι είχε για αυτή την παράσταση (με όλη τη δυσκολία που έχει το σχεδόν ποιητικό κείμενο με τα εμβόλιμα τραγούδια) και μπράβο του που βγήκε ένα αποτέλεσμα που είναι αυτό που είχα και εγώ σαν συγγραφέας για το κείμενο μου. Δεν μπορώ να πω ότι δεν με πίεσε, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει για να βγάλει το αποτέλεσμα που θα δείτε επί σκηνής. Βοηθητικός, συνεργάσιμος απόλυτα και πολύ συζητήσιμος. Με τον σκηνοθέτη πάντως από αυτή την πρώτη μου εμπειρία είσαι καθημερινά σε ένα rollercoaster συναισθημάτων καθώς είναι ταυτόχρονα ο πατέρας σου και ο συνοδοιπόρος σου.

Η ενασχόληση σου με το θέατρο, τη συγγραφή, την υποκριτική αλλά και τη μουσική πώς προέκυψε; Εγώ σε θυμάμαι ραδιοφωνικό παραγωγό πάντως… 

Προέκυψε αβίαστα κι από το μέσα μου, χωρίς να κάτσω να αναλύσω πολύ το γιατί. Γενικά είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να κάτσω στα αυγά μου και συνέχεια αναζητώ νέες προκλήσεις. Έχω κάνει ραδιοφωνικός παραγωγός, επαγγελματίας τερματοφύλακας χειροσφαίρισης, έχω εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, έχω βγάλει ένα μουσικό άλμπουμ βασισμένο στο Song of myself του Walt Whitman, έχω ζήσει στο Σαν Φρανσισκο και σπούδασα εκεί νοσηλευτική, έχω πτυχίο μάγειρα, κι έχω εργαστεί για πολλά χρόνια σαν ρεφλεξολόγος με σπουδές στην ολιστική μάλαξη. Τώρα είναι η εποχή του θεάτρου, της μουσικής και της υποκριτικής. Αυτό θέλησε ο Γιάννης… να μην τον ακούσω; (Γέλια)

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο στο έργο; Υπήρξε κάποια σκηνή που σε παίδεψε μέχρι να «ξεκλειδώσει»;

Η έναρξη του έργου. Κι αυτό γιατί εγώ ανοίγω το έργο με έναν μονόλογο που ουσιαστικά πρέπει να βάλει τον θεατή μέσα σε όλη αυτή τη μυσταγωγία της παράστασης. Με δυσκόλεψε πολύ αλλά πλέον μπορώ να σου πω ότι είναι και από τα αγαπημένα μου σημεία στην παράσταση.

Είναι εξαιρετική τόσο η μουσική που έχεις γράψει κι οι στίχοι, όσο κι οι μουσικοί που βρίσκονται στη σκηνή Θυμάσαι τη στιγμή τα Πρόσωπα στην άμμο έγιναν από σκέψη πράξη;

Αυτό έγινε πριν τρία χρόνια που μετά από κάποιες συναυλίες που είχαμε δώσει σαν Πέρα Πλάσματα σε Σταυρό του Νότου και Κύτταρο, και κατάλαβα αλλά και μου το έλεγε ο κόσμος ότι ωραίο μεν το concept με τα 16 τραγούδια, αλλά λείπει η «κόλλα» που θα κάνει ξεκάθαρη την ιστορία των τραγουδιών. Κι έτσι αυτή η μεταμόρφωση μιας συναυλίας σε θεατρική παράσταση πήρε σάρκα και οστά. Τώρα είναι ολοκληρωμένο από όλες τις απόψεις.

Υπάρχει μία ατάκα από το έργο σου που σε εκφράζει απόλυτα; Αν ναι, ποια είναι αυτή;

Δύσκολη ερώτηση, είναι πολλές, νομίζω σε κάθε ενότητα έχω κι από μια ατάκα που με εκφράζει. Αν πρέπει να πω μία είναι το «Όλες οι αλήθειες περιμένουν μέσα σε όλα τα πράγματα. Ούτε βιάζονται να απελευθερωθούν, μα ούτε κι αντιστέκονται».

Τελικά τα Πέρα Πλάσματα έχουν χαρακτηρίσει την πορεία σου, έτσι δεν είναι;

Ναι, ναι, ναι... εγώ δημιούργησα Τα Πέρα Πλάσματα, και Τα Πέρα Πλάσματα εδώ και χρόνια χαρακτηρίζουν-στιγμάτισαν τον Γιάννη. Ένα και το αυτό είναι εξάλλου. 

Ποια θα είναι η πορεία του Πρόσωπα στην άμμο; 

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να απαντήσω τώρα. Υπάρχουν σκέψεις για παραστάσεις το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα και για κάποιες πάλι με τη νέα θεατρική σαιζόν από Οκτώβρη, αλλά να τελειώσουμε 17 Μαΐου με το καλό τις παραστάσεις στο θέατρο ΕΛΕΡ - Ελένη Ερήμου και μετά ξεκινάει το επόμενο ταξίδι. Το θέμα είναι να το αγκαλιάσει ο κόσμος και να μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε. Από την αγκαλιά του κόσμου τρεφόμαστε εξάλλου. 

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Υπάρχει ένα project έτοιμο περί ανακύκλωσης και κυκλικής οικονομίας, για αν αφυπνίσει τον κόσμο για τη σημασία τους. Επίσης ένα σχεδόν έτοιμο μουσικοθεατρικό πάλι για παιδιά κι εφήβους με θέμα τη διαφορετικότητα και τη σημασία του ζωικού βασιλείου στον πλανήτη Γη. Τέλος θέλω τα επόμενα 2-3 χρόνια να βγάλω ένα μουσικό concept άλμπουμ, αυτήν τη φορά όμως σε σκληρά μονοπάτια ήχου, με πολλές φωνές κι ηχοχρώματα. 

Τα Πρόσωπα στην Άμμο του Γιάννη Τσαμαντάκη δεν αφηγούνται μια ιστορία. Στήνουν έναν χώρο όπου οι ιστορίες επιστρέφουν. Μια μουσικοθεατρική παράσταση για τη μνήμη, τον χρόνο και τα ίχνη που αφήνει η ζωή, παρουσιάζεται στο Θέατρο ΕΛΕΡ - Ελένη Ερήμου έως τις 17 Μαΐου 2026, με την υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού.

Στο κέντρο της παράστασης η Λυδία Φωτοπούλου, που εμφανίζεται κινηματογραφημένη σε ρόλο εικονικής (virtual) αφηγήτριας λειτουργεί ως ο άξονας που συνδέει τις διαφορετικές στιγμές της αφήγησης.

Επί σκηνής, τρεις ηθοποιοί και τέσσερεις μουσικοί δημιουργούν έναν ζωντανό οργανισμό όπου ο λόγος, η μουσική κι η σκηνική δράση συνυπάρχουν οργανικά. Η μουσική εκτελείται ζωντανά και αποτελεί ενεργό μέρος της δραματουργίας, ενώ οι ερμηνευτές μετακινούνται ανάμεσα σε μορφές και στιγμές μιας κοινής ανθρώπινης εμπειρίας.

Θέατρο ΕΛΕΡ - Ελένη Ερήμου
Φρυνίχου 10, Πλάκα
Τηλ. 211-7353928

Έως 17 Μαΐου 2026

Συντελεστές

Κείμενο & μουσική: Γιάννης Τσαμαντάκης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός
Ενορχήστρωση: Γιάννης Τσόλκας
Επιμέλεια κίνησης: Ανθή Θεοφιλίδη
Σχεδιασμός φωτισμού: Ιφιγένεια Γιαννιού 
Visuals:Claudio Bolivar, Γρηγόρης Πανόπουλος, Απόστολος Κουτσιανικούλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Ρήγα

Ηθοποιοί: Λυδία Φωτοπούλου*, Φοίβος Παπακώστας, Μαρία Λατσίνου, Γιάννης Τσαμαντάκης

Μουσικοί: Σωκράτης Γανιάρης, Κώστας Μπορμπόλης, Κώστας Σταϊκος, Γιώργος Χατζής

Συμπαραγωγή 
- Θέατρο Σαλαμίνας – Σταθμός Έκφρασης και Πολιτισμού ΑΜΚΕ
- ODYSSEIA Cultural Project – www.odysseia.eu

Με την υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00
Διάρκεια: 65 λεπτά χωρίς διάλειμμα