Για το μπούλινγκ που δέχτηκε στο σχολείο αλλά και για την απόφασή του να μην αποκτήσει παιδιά με τον σύζυγό του Αναστάσιο Σαμουηλίδη μίλησε ο Αύγουστος Κορτώ.
«Είχαμε σκεφτεί με τον σύζυγό μου να αποκτήσουμε παιδιά, αλλά δεν θα ρίσκαρα ποτέ τα δικά μου γονίδια. Στη διπολική διαταραχή υπάρχει μια προδιάθεση της τάξεως του 80% και δεν θα ήθελα να φέρω στον κόσμο ένα παιδί το οποίο θα ταλαιπωρηθεί όπως εγώ. Δεν θεωρώ πως είμαι φτιαγμένος για τα χρέη του πατέρα. Ο Τάσος θα ήταν, αλλά εγώ δεν θα ήμουν καλός πατέρας. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για παιδιά. Δε χρειάζεται όλοι οι άνθρωποι να γίνουν γονείς» ανέφερε ο καταξιωμένος συγγραφέας και πρόσθεσε:
«Όλοι μου οι επιστήθιοι φίλοι χάθηκαν ο ένας μετά τον άλλον. Όταν σου φεύγουν όλοι οι φίλοι, προφανώς κάτι λάθος κάνεις. Δεν έχω κανένα ταλέντο στο σπορ της φιλίας. Μπορεί να γίνομαι πολύ κουραστικός. Επίσης δεν αποκλείεται να είμαι και διπρόσωπος γιατί οι άνθρωποι σαν εμένα που μιλάνε πολύ και πίνουν πολύ, δεν σκέφτονται πολύ αυτά που λένε. Επίσης είμαι εκ φύσεως ακριτόμυθος, δε μπορούσα ποτέ να κρατήσω μυστικό. Αν κάποιος θέλει να εμπιστευθεί ένα μυστικό πολύ βαρύ, καλύτερα να μη το πει σε μένα».
Αύγουστος Κορτώ/ φωτογραφία από ndpphoto.gr
Ο συγγραφέας αναφέρθηκε φανερά φορτισμένος και στο byllying που βίωσε στην παιδική του ηλικία λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας.
«Το δύσκολο ήταν όταν έτρωγα μπούλινγκ στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Έτρωγα κράξιμο από τους ίδιους συμμαθητές με τους οποίους είχαμε παρεμπιπτόντως και ευκαιριακές επαφές. Αυτά γίνονται στα σχολεία και το πιο αστείο είναι να βλέπεις ότι ο ένας από τους δύο βγαίνει μετά και κράζει αυτόν με τον οποίο έγινε. Δηλαδή τρελά πράγματα. Όσο και να με πλήγωνε, εκείνη τη στιγμή που συνέβαινε είχα πολύ σημαντικότερα προβλήματα.
Το ότι ήμουνα αδερφή που την έκραζαν και που ένιωθε μόνη και που πίστευα ότι θα πορευτώ σε όλη μου τη ζωή μόνος, εκείνη τη στιγμή δεν με αφορούσε. Σε ποιον να μιλήσω το 1994 στη Θεσσαλονίκη; Ένιωθα τελείως μόνος. Τώρα έχουμε τη δυνατότητα μέσω του Internet να κάνουμε παιδιά στα 14 να νιώσουν πολύ λιγότερο μόνα από ό,τι ένιωθα εγώ τότε και πρέπει να το κάνουμε. Είναι χρέος μας.», εξομολογήθηκε.