StarLight - Φοίβος Μαρκαντώνης: «Αντλώ έμπνευση από την καθημερινή ζωή»

Είναι τόσο ταλαντούχος και τόσο πολυπράγμων που δεν ξέρω σε ποια από τις καλλιτεχνικές του ιδιότητες να πρωτοαναφερθώ... Ο λόγος για τον Φοίβο Μαρκαντώνη!

Συγγραφέας, ηθοποιός, στιχουργός... ένας σωστός καλλιτέχνης, ο Φοίβος πλέον δεν είναι καθόλου ντροπαλός κι εκφράζεται με όποιον τρόπο μπορεί! Μας τα λέει όλα στην παρακάτω συνέντευξη.

Είδα στο βιογραφικό σου ότι οι τρείς σου μεγάλες αγάπες είναι η συγγραφή, η υποκριτική κι η μουσική. Ποια βάζεις πρώτη και γιατί;

Η αλήθεια είναι πως αυτές οι τρείς μορφές τέχνης, λειτουργούν σαν ψυχοθεραπεία για εμένα. Από την Α' Λυκείου συγκεκριμένα είχα το μικρόβιο της συγγραφής. Ήμουν ένα εσωστρεφές παιδί που του άρεσε να μένει σπίτι και να γράφει ποιήματα ή στίχους. Αποτελούσε εκτόνωση για μένα, καθώς ότι δεν μπορούσα να εκφράσω προφορικά το έκανα γραπτώς σε μορφή πρωτολείων. Από την άλλη, ήμουν ένα ντροπαλό παιδί. Οι μεγάλες φοβίες μου είναι η απόρριψη κι η απώλεια.

Η αλήθεια είναι ότι η υποκριτική ήρθε αργότερα στη ζωή μου κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο. Παρόλο που μου λένε ότι μου ταιριάζουν οι κωμικοί ρόλοι, το πάθος μου είναι να ενσαρκώνω σκοτεινούς ρόλους. Ακόμη κι οι πιο σκοτεινοί χαρακτήρες έχουν ένα παρελθόν που τους ακολουθεί. Κυρίως στα βιβλία μου δικαιολογώ τον εκάστοτε ήρωα για τις πράξεις που κάνει. Είτε καλές, είτε κακές.

Ανακάλυψα την αγάπη μου για τη μουσική από νωρίς. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ να διαβάσω ή να γράψω χωρίς μουσική. Συνήθιζα να βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου, έκανα όμορφες σκέψεις και αυτό με ηρεμούσε. Για να είμαι ειλικρινής, η μουσική απομονώνει όλες τις άσχημες σκέψεις από το μυαλό μου και λειτουργεί ως παυσίπονο. Είναι σαν να έχω ένα πολύ καλό μου φίλο και μιλάμε. Και μιας και ανέφερα την λέξη συντροφιά. Ένας πολύ καλός μου φίλος, ο Γιάννης με τον οποίο ήμασταν συμφοιτητές, με έμαθε να ακούω και να ξεχωρίζω την καλή μουσική από την λιγότερο καλή. Η μεγάλη αγάπη μου είναι η ραπ μουσική. Μέσα στους στίχους του εκάστοτε ραπ καλλιτέχνη βρίσκεις νόημα και σε αυτό το σημείο δε θα κρύψω πως έχω αντλήσει έμπνευση από την χιπ χοπ μουσική για τη συγγραφή ορισμένων ποιημάτων μου.

Αν με ρωτούσε κανείς ποια από τις τρείς αυτές τέχνες θα έβαζα πρώτες αυτή θα ήταν η συγγραφή. Είναι μια μοναχική μορφή τέχνης που δε χρειάζεται να αλληλοεπιδράς με κανέναν. Απεναντίας η υποκριτική που συνάδει με το θέατρο είναι μια πολυδιάστατη τέχνη στην οποία πάνω απ’ όλα λειτουργείς ομαδικά. Όπως κάθε παιχνίδι ή ομάδα έχει κανόνες έτσι κι ο ηθοποιός θα πρέπει να τηρεί και να εφαρμόζει τους κανόνες που του επιβάλλει ο σκηνοθέτης. Ας μην ξεχνάμε ότι ο επικεφαλής μιας παράστασης είναι ο σκηνοθέτης. Τους καλύτερους ηθοποιούς να έχει ένας θίασος, χωρίς τον επικεφαλής του δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτε. Όπως αντίστοιχα και μια ομάδα ποδοσφαίρου χωρίς τον προπονητή της.

Έχεις γράψει αρκετά βιβλία, ποιο από αυτά ξεχωρίζεις;

Συνολικά έχω γράψει πέντε βιβλία. Το πρώτο μου είναι το βιβλίο Η Αυλαία της ζωής. Το βιβλίο αυτό όπως προδίδει κι ο τίτλος του αποτελείται από θεατρικά έργα, από τα οποία ξεχωρίζω το ψυχολογικό θρίλερ μου Οι Μαριονέτες τις οποίες ανέβασα τον Μάιο του 2022 στο θέατρο Λύχνος υπό την σκηνοθεσία της θεατρικής μου αδερφής και πολύ καλής μου φίλης Μαρίας Κορωνέλλου. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο αποτελεί μια αντανάκλαση μιας σύγχρονής αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Όπου κυριαρχούν η δίκη, η νέμεση και τέλος η κάθαρση. Όπου στο τέλος το θύμα γίνεται θύτης και το αντίστροφο. Το δεύτερό μου βιβλίο είναι το Κάθε Στίχος Μια Κρυψώνα, το οποίο είναι μια ποιητική συλλογή. Είναι κάποια ποιήματα που είχα γράψει στο Λύκειο και με μια μεγάλη επεξεργασία τα έκδωσα. Τα περισσότερα ποιήματα σε αυτή την συλλογή θίγουν το θέμα της απόρριψης. Άργησα λίγο αλλά κατάλαβα ότι η απόρριψη που θέτουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό είναι πολύ χειρότερη από μια απλή ερωτική η επαγγελματική απόρριψη. Αυτό το λέω γιατί απλούστατα την αξιοπρέπειά και τον σεβασμό απέναντι στον εαυτό μας δε θα πρέπει να τα χάνουμε για κανέναν λόγο. Το τρίτο βιβλίο μου είναι οι αστυνομικές νουβέλες Συνομιλώντας με τις Σκιές, το τέταρτο έχει ως τίτλο Ξεθωριασμένες Αναμνήσεις και το τελευταίο «πνευματικό μου παιδί» λέγεται Κρυφτό με το σκοτάδι. Το βιβλίο ξεθωριασμένες αναμνήσεις αποτελεί αυτοβιογραφικά διηγήματα και νουβέλες εμπνευσμένα από την ζωή μου ή και τις ζωές φίλων μου. Εκείνο όμως το βιβλίο που θα ξεχώριζα είναι το Κρυφτό με το Σκοτάδι το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια. Σε αυτό το βιβλίο υπάρχει συνδυασμός του μεταφυσικού ή τρομακτικού στοιχείου με το αυτοβιογραφικό.

Πώς προέκυψε η συγγραφή του;

Το έγραψα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Αποτελεί την πιο ώριμη συγγραφική μου δουλειά έως τώρα. Η αλήθεια είναι πως όσο μεγαλώνει κανείς τόσο ωριμάζει και καλλιεργείται η άποψη κι η γνώση, όπως και ο χαρακτήρας του άλλωστε. Έχουμε μάθει να μπερδεύουμε την ευφυΐα με την γνώση. Ακόμη κι ένας άνθρωπος που μπορεί να έχει ελλείπεις γνώσεις, μέσα από τις σφαλιάρες τις ζωής και την πείρα που έχει μπορεί να είναι περισσότερο ευφυής από έναν πανεπιστημιακό ή ακαδημαϊκό. Προέκυψε από κάποια βιβλία που είχα διαβάσει του Έντγκαρ Άλαν Πόε, τα οποία συνδυάζουν το τρομακτικό με το μεταφυσικό, αλλά και από το βιβλίο του Ει Τζει Φιν Η γυναίκα στο παράθυρο, το οποίο είναι γεμάτο σασπένς και το τέλος σε καθηλώνει. Μέσα στο Κρυφτό με το σκοτάδι, κατάφερα να αντιμετωπίσω τους δικούς μου δράκους και να βρω τη δική μου Ιθάκη. Μέσα σε αυτό το βιβλίο εκτός από τα μεταφυσικά διηγήματα υπάρχει κι ένα κεφάλαιο που λέγεται «μέσα στο λαβύρινθο του μυαλό μου» το οποίο αποτελείται από αφηγηματικά ποιήματα αυτοβιογραφικά βγαλμένα από την ίδια την ζωή, τα οποία θίγουν καταστάσεις όπως ο έρωτας, η φιλία η απογοήτευση, και πολλά άλλα παρόμοια θέματα. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου και στην αδερφή μου τους οποίους θεωρώ μεγάλα πρότυπα για μένα.

Από πού αντλείς έμπνευση σε όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα που κάνεις; Ποια θέματα σου αρέσουν;

Τα θέματα που αντλώ έμπνευση είναι καθημερινά, βγαλμένα από τη ζωή. Φιλία, έρωτας, απόρριψη, διαφορετικότητα κι αποδοχή. Αυτό το οποίο θα ήθελα να τονίσω σε αυτό το σημείο είναι ότι στην παιδική μου ηλικία δεν είχα πολλούς φίλους να με καταλάβουν. Ήμουν ζωηρό παιδί. Θυμάμαι τη μητέρα μου να πηγαίνει να παραλάβει τους βαθμούς από το δημοτικό που φοιτούσα κι έφευγε πάντα κλαίγοντας κι απογοητευμένη... από την παιδική μου ηλικία ήμουν πολύ ανήσυχο πνεύμα. Η ωρίμανση μου ήρθε στο Λύκειο. Σε αυτό πέρα από τους γονείς και την αδερφή μου, συνέβαλλαν τρείς πολύ καλοί μου φίλοι με τους οποίους είμαστε αχώριστοι μέχρι σήμερα. Ο Παναγιώτης Ράπτης, ο οποίος έχει κάνει μια υπέροχη οικογένεια στο Αγρίνιο, ο Σπύρος Μηλιώνης που είναι γεννημένος να είναι εκπαιδευτικός κι ο Λευτέρης Μπαρλίκας. Αυτά τα τρία παιδιά, αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση για μένα, αλλά και πηγή έμπνευσης. Είναι τρία άτομα που μπορώ να πω ότι χρωστάω πολλά. Διότι αυτοί πίστεψαν από την πρώτη στιγμή σε μένα. Είναι αυτό που λέμε πως μερικές φορές χρειάζεται κάποιος δυνατότερος από σένα για να σε κάνει δυνατό. Συν τοις άλλοις είχα πολλές ερωτικές απογοητεύσεις από κοπέλες στην εφηβική μου ηλικία. Ως εκ τούτου αυτό με έκανε περισσότερο δημιουργικό διότι στη ζωή αυτή πέφτουμε κάτω για να μαθαίνουμε να σηκωνόμαστε εκ νέου και να συνεχίζουμε. Αν στη ζωή δεν υπήρχαν οι δυσκολίες τότε θα ήταν ανιαρή και βαρετή, χώρια που δε θα υπήρχε κανένα νόημα.

Από τις παραστάσεις που συμμετείχες, είτε ως συγγραφέας είτε ως ηθοποιός, ποια ξεχωρίζεις;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση... θα πω τρείς φοβερές συνεργασίες που θα μου μείνουν αξέχαστες. Η πρώτη είναι με τη θεατρική ομάδα Μύηση όταν ανεβάσαμε μια διασκευή δική μου πάνω στην τραγωδία των Ευμενίδων. Σε αυτό έκανα μια διαφορετική προσέγγιση. Μια μάχη ανάμεσα στον καλό και τον κακό εαυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του. Είναι αυτό που λέμε το παρελθόν του κάθε ήρωα διαμορφώνει τον χαρακτήρα του. Αυτή η παράσταση λοιπόν απαρτιζόταν από έξι χαρακτήρες. Το μίσος, την αλαζονεία, τη ζήλια, τον φθόνο, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Καταστάσεις που απασχολούν τον σημερινό άνθρωπο και τον προβληματίζουν.

Η δεύτερη παράσταση ήταν η κωμωδία Γραμμή υποστήριξης, σε κείμενο δικό μου και σε σκηνοθεσία Μαρίας Κορωνέλλου. Με τη Μαρία γνωριστήκαμε στο δεύτερο μεταπτυχιακό και δέσαμε αμέσως. Είμαστε δύο πολύ καλοί φίλοι, καθώς έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου με συνεργασίες όχι και τόσο ευχάριστες. Η Γραμμή υποστήριξης ανέβηκε με μια ομάδα ερασιτεχνών στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη στη Γλυφάδα τον Δεκέμβριο του 2025. Παρόλο που οι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες, είχαμε μια φοβερή συνεργασία. Χάρηκα τόσο που ήμουν μέλος αυτής της ομάδας. Τώρα αυτή κωμωδία, θίγει θέματα όπως η μοναξιά, η διαφορετικότητα κι η απώλεια και πάντα με σεβασμό προσπαθεί να δείξει την φωτεινή πλευρά της ζωής διακωμωδώντας θλιβερές καταστάσεις.

Και η τρίτη συνεργασία που μου έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι είναι η παράσταση Αδιέξοδο, που ανέβηκε τον Μάιο του 2025 στο θέατρο Λύχνος, σε κείμενο δικό μου και σε σκηνοθεσία Αντώνη Σανιάνου. Αυτή η συνεργασία μου έμεινε αξέχαστη. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα καθώς για πρώτη φορά ασχολήθηκα με το μεταθεατρικό θέατρο εμπνευσμένος από τον θεατρικό συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο. Σε αυτήν την παράσταση υπήρχαν τρεις χαρακτήρες σε ένα θεατρικό εργαστήρι που αλλάζαν διάφορους ρόλους, κάτι που έθετε ένα υψηλό δείκτη δυσκολίας. Δεν είναι καθόλου εύκολο να ενσαρκώνει ένας ηθοποιός τρεις διαφορετικούς ρόλους μέσα σε ένα έργο, καθώς θα πρέπει να προσεγγίζει με απόλυτη ακρίβειά την ψυχοσύνθεση του εκάστοτε ήρωα.

Μίλησε μου για την παράσταση που ετοιμάζεις…

Φέτος ανεβάζουμε μια παράσταση στο θέατρο Ασωμάτων στο Θησείο, τα Σάββατα 25 Απριλίου, 2 και 9 Μαΐου. Το έργο έχει ως τίτλο Διψασμένοι. Διψασμένοι για ζωή, για δικαιοσύνη, για την αλήθεια; Αυτό είναι ένα ερώτημα που καλείται να απαντήσει ο θεατής μόλις δει την παράσταση. Αποτελεί ένα αστυνομικό δράμα που έχει ως γνώμονα την γυναικοκτονία και την βία απέναντι στην γυναίκα. Κάτι που μαστίζει στην εποχή που ζούμε. Στο τέλος όμως έρχεται η απόλυτη ανατροπή. Στην παράσταση αυτή παίζουν ο Γιάννης Κωσταράς, η Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου, η Βασιλική Βλασσοπούλου κι εγώ. Σκηνοθετεί ο Αντώνης Σανιάνος και πιστεύω θα είναι μια αξιοπρεπέστατη δουλειά, καθώς είμαστε μια ομάδα πάνω απ’ όλα κι όχι κλίκα.

Έχεις και μια σταθερή συνεργασία με τον ηθοποιό Αντώνη Σανιάνο. Υποθέτω ότι έχετε και μία φιλική σχέση, σωστά;

Ναι, είμαστε χρόνια κολλητοί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ με την γνωριμία μας το 2016. Δούλευε σε μια καφετέρια. Είναι ένα πολύ σεμνό και ταπεινό παιδί. Το φθινόπωρο του 2016 ήμασταν με τον Αντώνη σε ένα πάρκο στην Καισαριανή και του έλεγα τις ανησυχίες μου για το αν τα καταφέρω στο μεταπτυχιακό μου και στην εκπαίδευση.. αυτός ο άνθρωπος μου έδινε τρομερή δύναμη μιας και είναι σύμβουλος ψυχικής υγείας πέρα από απόφοιτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης. Ελπίζω και εύχομαι σε όσες δουλειές κάνω να συναντήσω ανθρώπους με την δική του ευαισθησία, την δική του κατανόηση αλλά και βαθμό εν συναίσθησης.

Είσαι ιδιαίτερα ενεργός και στον κινηματογράφο, έτσι δεν είναι;

Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα βήματα με τον κινηματογράφο τα ξεκίνησα πέρυσί τον Νοέμβριο με την ταινία Αντιμέτωποι με το παρελθόν. Η συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους είναι η πρώτη ταινία που συνέβαλλα, σε ιδέα δική μου, σενάριο του Χάρη Λιαντζίρη, σκηνοθεσία του Χρήστου Αρφάνη, μουσική του Μιχάλη Σούμα κάτω από την παραγωγή της Red Light. Το “Αντιμέτωποι με το Παρελθόν” είναι μια νέα ελληνική ταινία που υπόσχεται να καθηλώσει το κοινό με την σκοτεινή της ιστορία και τους αναπάντητα ερωτήματα που θέτει. Αποτελεί μια συναρπαστική κατάδυση στις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και τις συνέπειες του παρελθόντος. Ένα καστ ηθοποιών δίνει ζωή στους χαρακτήρες, προσφέροντας συγκλονιστικές ερμηνείες. Η ταινία “Αντιμέτωποι με το Παρελθόν”, μας προσκαλεί να εξερευνήσουμε τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος και τις συνέπειες που μπορεί να έχει στην παρούσα στιγμή. Ένας άντρας, συντετριμμένος από τον θάνατο της αγαπημένης του, ανακαλύπτει ένα σκοτεινό μυστικό που συνδέεται με το παρελθόν της οικογένειάς του. Ακολουθώντας τα ίχνη της αλήθειας, βυθίζεται σε μια επικίνδυνη αναζήτηση που θα τον οδηγήσει στα όρια της τρέλας. 

Τώρα ετοιμάζουμε και μια νέα ταινία σε σκηνοθεσία Αλεξάνδρας Αγγελοπούλου και σενάριο δικό μου, εμπνευσμένο από μια ιδέα του πολύ καλού μου φίλου Πέτρου Σκούτα, με τον οποίο έχουμε κάνει πολύ αξιόλογες δουλειές. Η ταινία λέγεται Ξεδιψώντας από την βροχή, όπου το νερό δρα σαν μεταφυσικό στοιχείο. Μαζί με μένα παίζουν η Δανάη Νεονάκη, και ο Αντώνης Σανιάνος. Αυτή η ταινία μας δίνει να καταλάβουμε ότι υπάρχει μια μικρή γραμμή ανάμεσα στην λογική και στην τρέλα.

Η ταινία «Άραγε», μια ταινία βασισμένη σε δική σου ιδέα και σενάριο. Πώς  τη σκέφτηκες;

Φλερτάροντας πάλι με το μεταφυσικό, η ταινία άραγε αποτελεί και αυτή μια από τις καλύτερες συνεργασίες που έχω κάνει. Παίζουν μαζί με μένα, ο Πέτρος Μπούφης, η Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου, η Χριστιάννα Βεργή και η Μαρία Λόλα. Σκηνοθετεί ο Αντώνης Σανιάνος, το μοντάζ το έχει αναλάβει ο Γιάννης Μανόπουλος , την πρωτότυπη μουσική και το soundtrack  το γράφει ο Μιχάλης Σούμας και διεύθυνση φωτογραφίας η αγαπημένη μου φίλη Πολύμνια Μανοπούλου. Αυτή η ταινία έχει να κάνει με την προδοσία και το ότι στην ζωή αυτή όλα είναι κύκλος. Ό, τι κάνεις η μοίρα στο επιστρέφει. Δεν μπορεί να γλιτώσει κανένας αν κάνεις κάτι καλό στο επιστρέφει το κάρμα, αν πράξεις ύπουλα δεν μένεις ατιμώρητος.

Ποιους ανθρώπους θαυμάζεις από τον κόσμο των τεχνών; 

Από σκηνοθέτες ο αγαπημένος μου είναι ο Κρίστοφερ Νόλαν. Αυτός ο σκηνοθέτης βρίσκει ένα τρόπο μαγικό να συνδυάζει το μεταφυσικό στοιχείο με το συναίσθημα. Σε κάθε ταινία του σκηνοθετεί με μαεστρία και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ας μην ξεχνάμε ότι τόσο στο θέατρο όσο και στον Κινηματογράφο το κάθε σκηνικό αντικείμενο έχει την δική του ξεχωριστή σημασία. Επίσης θαυμάζω πολύ τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και συγγραφέα Πέτρο Σκαρμέα. Εκτός του γεγονότος ότι είναι φίλος μου και παλιός μου συμφοιτητής, ο Πέτρος είναι ένα σεμνό και ταλαντούχο παιδί που κάνει μεγάλη καριέρα στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση μέχρι σήμερα. Δεν θα ξεχάσω την παράσταση που είχε σκηνοθετήσει τότε τον Κοργιολανό του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το πόσο μαγικά σκηνοθετούσε την παράσταση και έπαιζε. Η παράσταση αυτή ήταν με την τότε θεατρική του ομάδα Σπίρτο, σε μορφή σωματικού θεάτρου. Μόνο μπράβο αξίζει σε αυτόν τον άνθρωπο και άπειρα συγχαρητήρια.

Με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση πώς ασχολήθηκες;

Από μικρός ήθελα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. Δεν ήθελα να επαναλάβω τα λάθη που έκαναν δάσκαλοι όταν εγώ ήμουν μαθητής. Το χρωστάω στα παιδιά μας άλλωστε. Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που βλέπω τους μαθητές μου, να με περιμένουν με λαχτάρα στην πόρτα κάθε φορά που έχουμε μάθημα και αντικρίζω τα χαμόγελα και την ευτυχία ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους, αυτό με γεμίζει δύναμη και με κάνει να νιώθω πάρα πολύ όμορφα. Γι’ αυτό άλλωστε τα δύο τελευταία μου βιβλία τα έχω αφιερώσει σε τάξεις από σχολεία που έχω υπηρετήσει. Μαθαίνω από τους μαθητές μου. Γίνομαι και εγώ παιδί. Οι μαθητές μου με διδάσκουν κι η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που νευριάζω με κάτι και θέλω να αντιδράσω άσχημα κάθομαι και συλλογιέμαι: Τι θα σκεφτόντουσαν οι μαθητές μου βλέποντάς με να αντιδρώ έτσι. Και με αυτήν την σκέψη ηρεμώ και συγκρατιέμαι.

Κλείνοντας, τελικά τι παιδί είσαι Φοίβο; Τι είναι αυτό που σε έχει κάνει καλλιτέχνη; Έχεις καταλήξει κάπου;

Θεωρώ ότι καλλιτέχνης μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε. Το άτομο που ευχαριστώ από καρδιάς για όλα είναι η αδερφή μου η Γαλάτεια. Είναι και εκείνη ηθοποιός. Βλέποντάς την να αγωνίζεται πραγματικά και να περνάει από συμπληγάδες, αυτό με κάνει να νιώθω πολύ μικρός απέναντί της, μολονότι είμαι 7 χρόνια μεγαλύτερός της είναι πολύ περισσότερο ώριμη, δυνατή και πεισματάρα. Είναι ένα παιδί που όταν κάποιος χρειαστεί την βοήθειά της τρέχει πάντα και τον βοηθάει. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω είναι ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας μικρός δημιουργός ο οποίος αποτυπώνει την εικόνα ζωής στην τέχνη που υπηρετεί. Τα όπλα τους είναι η ίδια η τέχνη. Και το ταλέντο τους είναι να διεισδύουν στις ψυχές των ανθρώπων να τους αγγίζουν και να τους κάνουν να προβληματίζονται. Προσωπικά όταν έρχονται άνθρωποι και μου λένε πως βρήκαν τον εαυτό τους μέσα από τα βιβλία μου αυτό με γεμίζει υπερηφάνεια και καμάρι. Για μένα ξεχωριστός άνθρωπος δεν είναι αυτό που κάνει πολλά πράγματα. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου χαρισματικό ή ξεχωριστό. Για μένα οι χαρισματικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που κάνουν άλλους να αισθάνονται ξεχωριστοί.

Το βιβλίου του Φοίβου Μαρκαντώνη Κρυφτό με το σκοτάδι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια.

Φωτογραφίες: Πολύμνια Μανοπούλου