Ήμουν εκείνη που κάθε χρόνο πάταγε «ανανέωση», περήφανη για την καλή πρόθεση και την έκπτωση, ενώ η κάρτα της συνδρομής σκούριαζε στην τσάντα. Έκανα το τελετουργικό: εγγραφή, υπόσχεση ότι αυτή τη φορά θα πηγαίνω, και μετά έβλεπα τις βδομάδες να γίνονται μήνες. Η ενοχή με ενοχλούσε για λίγο, μετά εξαφανιζόταν. Έλεγα ότι είμαι απασχολημένη, κουρασμένη, πολυάσχολη, κοινωνική — όλες οι ιστορίες που με κρατούσαν μακριά από την πόρτα.
Αλλά τον περασμένο φθινόπωρο κάτι άλλαξε. Σταμάτησα να βλέπω το γυμναστήριο σαν ένα απομακρυσμένο καθήκον και άρχισα να ενσωματώνω την κίνηση στην πραγματική μου ζωή. Δεν ήταν δραματικό ή τέλειο. Ήταν ακατάστατο και μικρό και τρυφερό — και δούλεψε.
Γιατί ο κύκλος επαναλαμβανόταν
Για μένα, το πρόβλημα δεν ήταν το ίδιο το γυμναστήριο. Ήταν ο τρόπος που το είχα καδράρει: σαν μια απειλητική, όλα-ή-τίποτα υποχρέωση που ζούσε έξω από τη μέρα μου. Αν δεν είχα ένα μεγάλο κομμάτι χρόνου, δεν πήγαινα. Αν ήμουν κουρασμένη, έμενα σπίτι. Αν ένιωθα αμήχανη, έμενα σπίτι. Είχα χίλιες μικρές δικαιολογίες για να το αποφύγω, και η κάθε μία έμοιαζε βάσιμη.
Επίσης, προσπαθούσα να βασιστώ μόνο στη δύναμη της θέλησης. Η θέληση είναι άστατη· η ζωή την εξαντλεί. Προθεσμίες στη δουλειά, ανάγκες των παιδιών, κοινωνικές υποχρεώσεις — όλα όσα θεωρούσα προτεραιότητα. Η αμοιβή της συνδρομής γινόταν ένας επαναλαμβανόμενος καθρέφτης ενός μέρους μου που δεν συναντούσα.
Σου αρέσει να γυμνάζεσαι το καλοκαίρι; Αυτά πρέπει να προσέχεις
Κάθε Σεπτέμβριο ανανέωνα τη συνδρομή στο γυμναστήριο και δεν πατούσα ποτέ – μέχρι που βρήκα το κόλπο για να δεσμευτώ
Πώς άρχισα να αλλάζω: φέρνοντας το γυμναστήριο στη ζωή μου
Η πρώτη πραγματική αλλαγή ήρθε όταν η καλύτερή μου φίλη είπε απλά: «Θα έρθω μαζί σου.» Αυτό ήταν το σημείο ανατροπής. Το να πηγαίνω με κάποιον που αγαπώ έκανε το γυμναστήριο να μοιάζει λιγότερο με τεστ και περισσότερο με ένα κοινό τελετουργικό. Κάναμε ένα σχέδιο: δύο μέρες την εβδομάδα, πρωινά μαθήματα, και να στέλνουμε μήνυμα η μία στην άλλη μετά, ό,τι κι αν γινόταν.
Υπάρχει δύναμη στο να μην το κάνεις μόνη. Η λογοδοσία ήταν τρυφερή — όχι ταπεινωτική — και, πιο σημαντικό, ήταν χαρούμενη. Γελούσαμε στις αμήχανες εκκινήσεις του διαδρόμου, ανταλλάσσαμε λίστες τραγουδιών και μάθαμε να γιορτάζουμε τις μικρές νίκες μαζί.
Μικρές υπενθυμίσεις, μεγάλα αποτελέσματα
Έπαψα επίσης να περιμένω το γυμναστήριο να είναι ο μόνος τόπος όπου μπορώ να κινηθώ. Άρχισα να προσθέτω μικρά «υπενθυμιστικά άσκησης» στο περιβάλλον και το πρόγραμμά μου:
Διάβασε αναλυτικά για τα μικρά μυστικά του Σεπτεμβρίου, στο Allyou.gr
Συντάκτης άρθρου: Αγγελική Λάλου