Sólstafir στο Fuzz: Όταν η μελαγχολία έγινε μουσική

Η Γεωργία Χάρδα μεταφέρει τις εικόνες και τις ιδιαίτερες στιγμές του live

Οι Sólstafir επέστρεψαν στην Αθήνα το Σάββατο 14 Νοεμβρίου και ανέβηκαν στη σκηνή του Fuzz Live Music Club, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας τους «Eastbound and Down 2026». Οι Ισλανδοί έμειναν στη σκηνή για περίπου μία ώρα και 45 λεπτά, σε μια εμφάνιση που συνδύασε τις σκοτεινές μουσικές διαδρομές τους με μελωδίες που σε παρασύρουν και μια απρόσμενα ανθρώπινη επικοινωνία με το κοινό. 

Για μένα ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα ζωντανά. Είχαν να εμφανιστούν στην Αθήνα τρία χρόνια και αυτή τη φορά είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω από κοντά μια μπάντα που δύσκολα χωρά σε μουσικές κατηγορίες. 

Οι Sólstafir εμφανίστηκαν νωρίτερα από την αναμενόμενη ώρα και από τα πρώτα λεπτά έφεραν στη σκηνή τον χαρακτηριστικό ήχο τους, εκεί όπου το post-metal συναντά το post-rock, τις ατμοσφαιρικές κιθάρες και τις μεγάλες μελωδικές κορυφώσεις. 

Στην αρχή, η εικόνα τους έμοιαζε σχεδόν απόμακρη. Δεν υπήρχε ιδιαίτερη επικοινωνία με το κοινό, ούτε προσπάθεια να δημιουργηθεί μια άμεση οικειότητα. Η μουσική ήταν η μοναδική τους γέφυρα με τους ανθρώπους που βρίσκονταν μπροστά στη σκηνή. Και αυτή η γέφυρα αποδείχθηκε αρκετά ισχυρή. 

Οι ιδιαίτερες φυσιογνωμίες των Sólstafir 

Οι Sólstafir εντυπωσιάζουν όχι μόνο με τον ήχο τους αλλά και με την εικόνα των μελών τους. Ο Sæþór Maríus «Pjúddi» Sæþórsson, με το καπέλο και την επιβλητική γενειάδα του, είχε μια σχεδόν απόκοσμη παρουσία. Έμοιαζε με φιγούρα που είχε ξεπηδήσει από κάποια σκοτεινή ισλανδική ταινία, ενώ η σκηνική του παρουσία ταίριαζε απόλυτα με την ατμόσφαιρα της μουσικής. 

Στο επίκεντρο βρισκόταν φυσικά ο Aðalbjörn «Addi» Tryggvason. Ο frontman της μπάντας στεκόταν αγέρωχος και επιβλητικός, με μια χαρακτηριστική παρουσία που τραβούσε το βλέμμα. Η φωνή του, άλλοτε χαμηλόφωνη και άλλοτε εκρηκτική, έδινε στα τραγούδια μια ξεχωριστή συναισθηματική διάσταση. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης άλλαξε τρεις κιθάρες, περνώντας από διαφορετικά ηχοχρώματα και διαθέσεις. 

Ο Svavar «Svabbi» Austmann στο μπάσο και ο Hallgrímur Jón Hallgrímsson στα τύμπανα συμπλήρωναν με τον δικό τους τρόπο τον ήχο του συγκροτήματος, δημιουργώντας τη σταθερή βάση πάνω στην οποία χτίζονταν οι ατμοσφαιρικές και δυναμικές κορυφώσεις. 

 

Fjara: Μια μελωδία που δεν χρειάζεται μετάφραση 

Sólstafir – Fjara 

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το Fjara, μου δημιούργησε μια παράξενη, γλυκιά μελαγχολία. Μια μελωδία τόσο όμορφη, τόσο βαθιά συναισθηματική, που δεν χρειαζόταν να καταλαβαίνω τους στίχους, αφού είναι στα ισλανδικά. 

Εκεί βρίσκεται, άλλωστε, κάτι από τη μαγεία των Sólstafir. Οι μελωδίες τους βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα μας, ακόμη κι όταν οι λέξεις μάς είναι άγνωστες. 

Εκείνο το βράδυ, ακούγοντάς το ζωντανά, δεν μπορώ να κρύψω πόσο συγκινήθηκα. Έψαξα και τους στίχους του τραγουδιού. Μιλούν για μοναξιά, εξάντληση, προδοσία, για διαδρομές που κάποτε πρέπει να τελειώσουν. Και για εκείνη την παράδοξη αίσθηση πως ακόμη κι αν νικήσεις, κάτι μέσα σου έχει ήδη χαθεί. 

Το Fjara είναι από εκείνα τα τραγούδια που δεν χρειάζονται απαραίτητα μετάφραση για να σε αγγίξουν. Η μουσική μεταφέρει το συναίσθημα πριν ακόμη προλάβεις να αναζητήσεις το νόημα των λέξεων. 

Από την απόσταση στην ανθρώπινη επαφή 

Κάποια στιγμή, η ατμόσφαιρα άρχισε να αλλάζει. Ο Addi πήρε τον λόγο και απευθύνθηκε στο κοινό. Μίλησε για πράγματα που τον ενοχλούν, για όσα συμβαίνουν γύρω μας και για την ανάγκη να δημιουργούμε ένα κλίμα θετικότητας και ευθυμίας. Ήταν μια διαφορετική στιγμή από όσες είχαμε παρακολουθήσει μέχρι εκείνη την ώρα. 

 

Η επικοινωνία του με τον κόσμο απέκτησε σταδιακά έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα. Η αρχική απόσταση υποχώρησε και η συναυλία άρχισε να αποκτά μια διαφορετική διάσταση, πέρα από τη μουσική. 

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή, ωστόσο, ήρθε προς το τέλος. Ο Addi ανέβηκε στο προστατευτικό κάγκελο, στηρίχθηκε στα χέρια των ανθρώπων που βρίσκονταν μπροστά στη σκηνή και αγκάλιασε κάποιους από τους θαυμαστές του. Για λίγα λεπτά, τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό έμοιαζαν να εξαφανίζονται. 

Ήταν μια αυθόρμητη κίνηση που έδειξε πόσο σημαντική ήταν για εκείνον η παρουσία των ανθρώπων που είχαν έρθει να τους δουν. Πίσω από την απόκοσμη εικόνα και τη δυναμική σκηνική παρουσία, φάνηκε μια πιο ανθρώπινη πλευρά του frontman. 

Για μένα, η πρώτη αυτή συνάντηση μαζί τους είχε τη δική της ξεχωριστή σημασία: τη μουσική που αρχικά δημιουργεί μια απόσταση, αλλά τελικά βρίσκει τον τρόπο να σε φέρει πιο κοντά της. 

ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΡΔΑ

Είμαι δημοσιογράφος και αγαπώ να κινούμαι στον παλμό της μουσικής, να ταξιδεύω μέσα από τις ιστορίες που γεννά η rock σκηνή. Έχω πραγματοποιήσει πολυάριθμες συνεντεύξεις με καλλιτέχνες, αναζητώντας πάντα τη λεπτομέρεια και την αλήθεια που μένει εκτός κάδρου. 

ΖΩΗ ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ 

Ασχολούμαι επαγγελματικά με το video editing και παράλληλα λατρεύω να φωτογραφίζω ξένα συγκροτήματα (underground indie,metal,rock, electro) σε live στην Αθήνα.