Είδαμε τους The Gathering στο Floyd

Η βροχή τα άλλαξε όλα. Η συναυλία των The Gathering μεταφέρθηκε τελικά στο Floyd και, αυτό που στην αρχή έμοιαζε με μια ανατροπή, τελικά έδωσε στη βραδιά έναν διαφορετικό χαρακτήρα. 

Το Floyd γέμισε από κόσμο που ήρθε για να ακούσει ξανά τους The Gathering και φυσικά την Anneke van Giersbergen, τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του Mandylion. Ένας πιο μικρός και προσωπικός χώρος, με τη σκηνή κοντά στο κοινό, δημιούργησε μια διαφορετική αίσθηση. Ήμασταν όλοι λίγο πιο κοντά στη μπάντα και τελικά αυτό ταίριαξε πολύ στη συγκεκριμένη συναυλία. 

Όταν εμφανίστηκαν οι The Gathering, η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. 

Το Mandylion είναι ένας δίσκος που για πολλούς από εμάς έχει συνδεθεί με μια ολόκληρη εποχή. Με τραγούδια που ακούστηκαν ξανά και ξανά, με βράδια, ανθρώπους και στιγμές που τότε δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα γίνονταν αναμνήσεις. 

Κοιτάζοντας τον κόσμο γύρω μου, αυτή ήταν ίσως η πρώτη σκέψη που μου ήρθε. 

Δεν ήταν απλώς ένα κοινό που είχε συγκεντρωθεί για να ακούσει μια αγαπημένη μπάντα. Ήταν άνθρωποι που είχαν τη δική τους ιστορία με αυτή τη μουσική. Και αυτό φαινόταν. 

Η Anneke ήταν πραγματικά υπέροχη. 

Η φωνή της παραμένει ξεχωριστή και, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, την αναγνωρίζεις αμέσως. Έχει αυτή τη δυνατότητα να γίνεται δυνατή χωρίς να χάνει την ευαισθησία της και να δημιουργεί ατμόσφαιρα χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάτι περισσότερο από το να τραγουδά. 

Και οι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί. 

Πολύ δεμένοι μεταξύ τους, με δύναμη όπου χρειαζόταν, αλλά και με εκείνες τις ατμοσφαιρικές στιγμές που είναι τόσο χαρακτηριστικές στους The Gathering. Οι κιθάρες γέμιζαν τον χώρο, τα τύμπανα έδιναν ένταση και όλα μαζί δημιουργούσαν έναν ήχο που στο Floyd ακουγόταν ακόμη πιο άμεσος. 

Υπήρχαν στιγμές που η μουσική γέμιζε ολόκληρη την αίθουσα και άλλες που έμοιαζε να χαμηλώνει για να αφήσει τη φωνή της Anneke να περάσει μπροστά. 

Και κάπου εκεί σκέφτεσαι πόσο παράξενη είναι η σχέση μας με τη μουσική. 

Ένας δίσκος μπορεί να έχει κυκλοφορήσει πριν από τριάντα χρόνια και να εξακολουθεί να έχει θέση στη ζωή σου. Μπορεί να μην τον ακούς πια με την ίδια συχνότητα, αλλά αρκούν λίγες νότες για να επιστρέψουν εικόνες, πρόσωπα και συναισθήματα που νόμιζες ότι είχες αφήσει πίσω. 

Αυτό συνέβη και στο Floyd. 

Γιατί τελικά η συναυλία δεν ήταν μόνο μια γιορτή για τα 30 χρόνια του Mandylion. Ήταν και μια συνάντηση με ένα κομμάτι του παρελθόντος μας. 

Μόνο που οι The Gathering δεν έμειναν στο παρελθόν. 

Και αυτό ήταν ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της βραδιάς. Δεν ακούστηκαν σαν μια μπάντα που επέστρεψε απλώς για να θυμηθεί τις παλιές της στιγμές. Έπαιξαν με ενέργεια, δύναμη και διάθεση, κάνοντας τη μουσική τους να ακούγεται ζωντανή και σημερινή. 

Η Anneke επικοινωνούσε με το κοινό, χαμογελούσε, τραγουδούσε και έμοιαζε να απολαμβάνει τη στιγμή. Και γύρω της οι μουσικοί έδιναν τον δικό τους ρυθμό σε μια συναυλία που όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο προσωπική. 

Ίσως τελικά η βροχή να έκανε ένα μικρό καλό. 

Μας έφερε όλους πιο κοντά.Πιο κοντά στη σκηνή, πιο κοντά στη μουσική και ίσως λίγο πιο κοντά σε εκείνη την εποχή που κουβαλούσαμε μέσα μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. 

Μια γεμάτη αίθουσα, εξαιρετικοί μουσικοί, η Anneke να τραγουδά τραγούδια που έχουν μεγαλώσει μαζί με τόσους από εμάς και ένα κοινό που τραγουδούσε μαζί της. 

Και όταν τελείωσε η συναυλία, έμεινε αυτή η όμορφη αίσθηση. 

Ότι για λίγες ώρες ξαναβρεθήκαμε κάπου που γνωρίζαμε καλά. 

Κάπου από τα παλιά. 

Γεωργία Χάρδα

Είμαι δημοσιογράφος και αγαπώ να κινούμαι στον παλμό της μουσικής, να ταξιδεύω μέσα από τις ιστορίες που γεννά η rock σκηνή. Έχω πραγματοποιήσει πολυάριθμες συνεντεύξεις με καλλιτέχνες, αναζητώντας πάντα τη λεπτομέρεια και την αλήθεια που μένει εκτός κάδρου.