Ο Ηλίας Λογγινίδης, ιδρυτικό μέλος, συνθέτης και κιθαρίστας των Spitfire, ενός από τα πλέον επιδραστικά ελληνικά metal συγκροτήματα, συναντά τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου, τον γνωστό ποινικολόγο και συγγραφέα, τον άνθρωπο που διηγήθηκε, μέσα από βιβλία όπως τα «30 εισιτήρια», όλη την ιστορία των «ανεπιθύμητων» της δεκαετίας του '80.
Η συνάντηση έγινε ένα καλοκαιρινό απόγευμα στη Δραπετσώνα, εκεί όπου οι σημερινοί Spitfire μαζεύονται, κάνουν πρόβες, ετοιμάζουν τα επόμενα live, αράζουν, συζητούν και θυμούνται ιστορίες από μία διαφορετική εποχή. Από τότε που η πρώτη πραγματική heavy metal συναυλία, εκείνη των Saxon στη Ριζούπολη, παραλίγο να ματαιωθεί επειδή έβρεχε καταρρακτωδώς.
Και δεν ήταν μία οποιαδήποτε «αθώα» βροχή. Ήταν 10 Μαΐου του 1986. Δύο μόλις εβδομάδες μετά το ατύχημα στον πυρηνικό Σταθμό του Τσέρνομπιλ, η ανοιξιάτικη καταιγίδα προκαλούσε πανικό στην Αθήνα που ζούσε με αυτόν ακριβώς τον φόβο. Της ραδιενεργού βροχής. Η συναυλία αναβλήθηκε, και πολλοί σκέφτηκαν ότι ίσως δεν ήταν γραφτό να ακούσουμε ζωντανά heavy metal, σε μία πόλη που αναστέναζε στις λαϊκές πίστες της …χρυσής δεκαετίας.
Η αυθεντική σύνθεση των Spitfire: Κώστας Κυριακίδης, Θανάσης Κρεμμύδας, Ντίνος Κωστάκης, Ηλίας Λογγινίδης, Γιώργος Βελέντζας
Κι όμως, οι αμετανόητοι/ανεπιθύμητοι, επέστρεψαν την επόμενη ημέρα στο γήπεδο του Απόλλωνα. Την ίδια ώρα που τα τρένα με τους οπαδούς του ποδοσφαίρου ανέβαιναν γεμάτα στο ΟΑΚΑ, για τον ημιτελικό Κυπέλλου ανάμεσα σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, κάποιοι κατέβαιναν στον Περισσό ή στα Άνω Πατήσια. Κυριακή 11 Μαΐου 1986. Saxon με support τους Spitfire, σε ένα από τα πιο ιστορικά live. Στο ορόσημο μιας ολόκληρης γενιάς.
Στην επέτειο των 40 ετών από εκείνη τη συναυλία, ο Λογγινίδης κι ο Παπαϊωάννου μιλούν για τα πάντα. Και ας μην είναι τίποτα ίδιο, εκτός από το πάθος για τη μουσική.
Οι Spitfire είχαν μόλις υπογράψει στην ΕΜΙ χάρη στη μεσολάβηση του Γιάννη Κουτουβού, και έπαιζαν live, δίπλα στους γίγαντες του New Wave of British Heavy Metal από το Μπάρνσλεϊ. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε το First Attack, ένας από τους κορυφαίους δίσκους της ελληνικής μουσικής, ανεξαρτήτως είδους. "Sky was the limit", όπως λέει και ο στίχος που υπάρχει σχεδόν σε κάθε rock κατάλογο που σέβεται τον εαυτό του.
Τα πάντα άλλαξαν με βίαιο και απροσδόκητο τρόπο. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Ντίνος Κωστάκης, πέφτει με τη μηχανή, μένει σε κώμα σχεδόν για 2 χρόνια. Οι σχέσεις της μπάντας με τον Κουτουβό, χαλάνε.
Ο Λογγινίδης αποφασίζει να συνεχίσει με άλλα μέλη, και τα επόμενα χρόνια έρχονται με πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά οι Spitfire συνεχίζουν και κάνουν τρομερές live εμφανίσεις. Είτε μόνοι τους είτε στο πλευρό θρύλων. Με τους Scorpions στο Φάληρο, με τους Iron Maiden στο Περιστέρι, με τους Dokken στο Gagarin.
Ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου, έφηβος των 80s, φέρνει στη συνάντηση αναμνήσεις, φέρνει τη δική του ξεκάθαρη ματιά για τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής, πέρα από τα στερεότυπα και τις βαρετές ωραιοποιήσεις. Θυμάται πώς ήταν να ανήκεις σε μία ομάδα ανθρώπων, έξω από αυτό που αποκαλούμε σήμερα “mainstream”.
Έχει μαζί του το περιοδικό “Heavy Metal”, αγορασμένο τον Μάιο του 1986, με την ανακοίνωση της συναυλίας των Saxon, και το ξεφυλλίζει. Μαζί με τον Λογγινίδη επιλέγουν ο καθένας από 10 αγαπημένους δίσκους rock και metal μουσικής. Θυμούνται, σχολιάζουν, αναλύουν, συγκινούνται.
Η Stratocaster του Gallagher, μπλέκει με την αλητεία του Bon Scott και οι μαϊμουδιές της Sharon, ανακατεύονται με ένα τρανζιστοράκι που έπαιζε Highway Star, κάπου, κάποτε, στο ημίχρονο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Ο Blackmore, ο Dio, o Lemmy, κάτι μυστήριοι από τον αμερικανικό Νότο, και ένας ανεπανάληπτος μιγάς, μισός Ιρλανδός, μισός Βραζιλιάνος, φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ από το Δουβλίνο. Τα πάντα ταιριάζουν, όταν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς.
Τα metal στέκια της εποχής, Ombre, Rainbow, Χωρίς Ανάσα. Θρυλικές συναυλίες, όπως εκείνη των Uriah Heep στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας το 1983. Ένα live με τον Κώστα Χαριτοδιπλωμένο στο Κολλέγιο, ο απρόσιτος Klaus Meine και οι 100% επαγγελματίες Maiden. Κουβέντες που θα μπορούσαν να γράψουν ολόκληρες εγκυκλοπαίδειες.
Όλα αυτά ένα απόγευμα στη Δραπετσώνα του 2026, με το ραντεβού να ανανεώνεται για το 2036. Στην επέτειο του μισού αιώνα. Ακούστηκε φιλόδοξο αλλά όχι εξωπραγματικό.
Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε και ο Λογγινίδης: «Αν είσαι heavy metal δεν γερνάς ποτέ». Φράση που φάνηκε να συνυπογράφει χωρίς ιδιαίτερες αντιρρήσεις και ο Παπαϊωάννου, δηλώνοντας ότι εκτός από δικηγόρος και συγγραφέας, θα ήθελε να είναι γνωστός, απλώς ως …χεβιμεταλάς