Υπάρχουν συναυλίες που πας για να ακούσεις μουσική. Και υπάρχουν συναυλίες που πας για να ζήσεις κάτι - ένα μικρό, ιδρωμένο, χαοτικό σύμπαν που υπάρχει μόνο για λίγες ώρες. Το show με τους Limp Bizkit και τους Viagra Boys ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Οι Limp Bizkit: ένα συγκρότημα που κάποτε όρισε το nu metal και εξακολουθεί να κουβαλά την ενέργεια μιας εποχής όπου η οργή είχε groove και το χάος είχε ρυθμό. Ο Fred Durst δεν είναι απλώς frontman - είναι ένας performer που ξέρει πώς να μετατρέπει το πλήθος σε ένα ενιαίο σώμα που κινείται μεταξύ ειρωνείας, νοσταλγίας και καθαρής έντασης. Δεν είναι πια τα ‘00s, αλλά η ανάγκη για εκτόνωση παραμένει ίδια - ίσως και πιο έντονη.
Από την άλλη, οι Viagra Boys: το απόλυτο αντίδοτο σε κάθε έννοια «σοβαρής» ροκ αισθητικής. Με σαρκασμό, ωμότητα, μετατρέπουν τη σκηνή σε έναν καθρέφτη της σύγχρονης παρανοϊκής πραγματικότητας. Οι στίχοι τους μοιάζουν με stream of consciousness μιας γενιάς που γελάει για να μην ουρλιάξει - και το κοινό τους καταλαβαίνει ακριβώς αυτό.
Το ενδιαφέρον δεν είναι απλώς ότι αυτά τα δύο acts μοιράζονται την ίδια σκηνή. Είναι το πώς συνομιλούν μεταξύ τους. Οι Limp Bizkit αντιπροσωπεύουν μια εποχή που η οργή ήταν πιο άμεση, πιο σωματική. Οι Viagra Boys, αντίθετα, εκφράζουν μια πιο υπόγεια, ειρωνική αποσύνθεση. Μαζί, δημιουργούν ένα timeline της σύγχρονης ανησυχίας- από την έκρηξη στην αποδόμηση.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία του show: δεν πρόκειται μόνο για μουσική. Είναι ένα σχόλιο πάνω στην κουλτούρα, την ταυτότητα και την ανάγκη να νιώσεις κάτι αληθινό μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει ψεύτικος. Το mosh pit δεν είναι απλώς χάος - είναι μια μορφή συλλογικής κάθαρσης.
Ίσως τελικά αυτό που κάνει τέτοιες βραδιές ξεχωριστές δεν είναι το setlist, ούτε τα hits. Είναι η αίσθηση ότι, έστω για λίγο, όλα επιτρέπονται.
Ότι μπορείς να φωνάξεις, να γελάσεις, να χαθείς μέσα στο πλήθος και να ξαναβρείς τον εαυτό σου - λίγο πιο ιδρωμένο, λίγο πιο κουρασμένο, αλλά σίγουρα πιο ζωντανό.
Μαζί τους η εξίσου εκρηκτική Ecca Vandal, μία από τις πιο απροσδιόριστες παρουσίες της σύγχρονης σκηνής. Με αφετηρία τη jazz αυτοσχεδιαστική λογική και μια βαθιά DIY νοοτροπία, η Αυστραλή δημιουργός κινείται με άνεση ανάμεσα σε alternative rock, hip hop, electronica και soul, χτίζοντας έναν απίστευτα δυναμικό ήχο που βασίζεται περισσότερο στην ένταση και το συναίσθημα παρά στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις.
Η αυλαία του Release Athens ανοίγει με τον πιο δυνατό τρόπο, στις 15 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού.
Εισιτήρια / Προσφορές: releaseathens.gr