Στο νοσοκομείο Χίου διακομίσθηκαν τέσσερα άτομα, τρεις άνδρες και μία γυναίκα, με σοβαρά εγκαύματα, το βράδυ της Κυριακής 5 Απριλίου 2026. Ετοίμαζαν τα βεγγαλικά για τον «ρουκετοπόλεμο» στις δύο εκκλησίες του χωριού Βροντάδος.
Οι δύο άνδρες φέρουν εγκαύματα σε όλο το σώμα, ένα αγόρι στο χέρι και το κορίτσι από τη μέση και κάτω. Τα εγκαύματα είναι δευτέρου βαθμού και άνω.
Χίος: Eξώδικο από τους κατοίκους του Βροντάδου για τον ρουκετοπόλεμο
Υπάρχει περίπτωση να χρειαστεί η διακομιδή τους σε εξειδικευμένο νοσοκομείο, λόγω της σοβαρότητας των εγκαυμάτων.
Αυτοσχέδιες ρουκέτες στον Βροντάδου της Χίου, το βράδυ της Ανάστασης του 2025/ ΙΝΤΙΜΕ Αναγνώστου Κων/νος
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, ξεσπά σε ανακοίνωσή του, σχετικά με το επικίνδυνο έθιμο.
«Επιτέλους πότε θα σταματήσει αυτό το βάρβαρο έθιμο να παίζουν κανονικό πόλεμο με κροτίδες και οι γονείς, συγγενείς και αστυνομικές αρχές να καμαρώνουν για το θέαμα και να μην παρεμβαίνουν να το σταματήσουν; Το Πάσχα είναι για να χαιρόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους και όχι να το περάσουμε στο νοσοκομείο με σοβαρούς τραυματισμούς δικών μας ανθρώπων. Το βλέπουμε κάθε χρόνο με δεκάδες νέα παιδιά να νοσηλεύονται με ακρωτηριασμένα μέλη του σώματος, με σοβαρά εγκαύματα και αντί να βάζουμε μυαλό κάθε χρόνο και χειρότερα.
Στο χωριό Βροντάδος της Χίου ετοιμάζονται για πόλεμο, τον οποίο όλοι γνωρίζουν και κανείς δε σταματάει», επισημαίνει.
Ο ρουκετοπόλεμος στον Βροντάδο της Χίου είναι από τα πιο γνωστά πασχαλινά έθιμα στη χώρα μας και προσελκύει αρκετούς επισκέπτες. Γίνεται μεταξύ δύο ενοριών, του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερειθιανής, οι οποίες βρίσκονται σε αντικρινά υψώματα, το βράδυ της Ανάστασης.
Ρουκετοπόλεμος στον Βροντάδου της Χίου, το βράδυ της Ανάστασης του 2025/ ΙΝΤΙΜΕ Αναγνώστου Κων/νος
Οι συμμετέχοντες ρίχνουν χιλιάδες αυτοσχέδιες ρουκέτες, με σκοπό να πετύχουν το καμπαναριό της απέναντι ενορίας. Το θέαμα από τις ρουκέτες γίνεται φαντασμαγορικό από την άποψη ότι γίνεται η νύχτα μέρα, αλλά συνάμα είναι και επικίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή και τις περιουσίες. Πριν κάποια χρόνια, κάτοικοι είχαν αιτηθεί να μεταφερθεί το έθιμο σε μη κατοικημένο περιοχή. Το έθιμο χρονομολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας.