Με αέρα απόλυτης ντίβας, η «Τζίνα» η κόρη του ξεπεσμένου Κόντε Ρόζα, μπαίνει στο MG κάμπριο αυτοκινητάκι της και παρέα με την Καίτη Πάνου οδηγεί με κατεύθυνση στο -τότε hot- Hydra Beach. Το τραγούδι ανέμελο, της εποχής, χωρίς στίχους μόνο ένα «λαλαλαλά». Έτσι «θεά» θυμάμαι τη Μάρω Κοντού, μέσα από μια εικόνα που... κόλλησε στο τότε παιδικό μου μυαλό.
Πλάνο δεύτερο: Η... άτακτη «Λιλή» βρίσκεται στο δικαστήριο στο πλευρό της «Μαιρούλας» (Αλίκη Βουγιουκλάκη), σε μια σκηνή που αποδεικνύει ότι το ελληνικό σινεμά δεν απείχε πολύ από το λαμπερό Χόλιγουντ. Τα ρούχα που παραπέμπουν σε μεγάλους οίκους μόδας, το μακιγάζ, τα μαλλιά κι οι απίστευτες ατάκες, ιδίως αυτές που έχουν να κάνουν με την ηλικία και το σήμα-μούντζα του τροχονόμου, έκαναν τη Μάρω Κοντού να... καπελώνει την εθνική μας σταρ. Ίσως για αυτό και δε συνεργάστηκαν ποτέ ξανά.
Αλίκη & Μάρω κι ο ελληνικός κινηματογράφος έγινε... Χόλιγουντ!
Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη ηθοποιός, σίγουρα όμως, παρέα με τη Ζωή Λάσκαρη, υπήρξαν δύο από τις πιο εντυπωσιακές κυρίες του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Όπως και να την έβλεπε ο καθένας, η απώλειά της αφήνει μια βαθιά, βουβή συγκίνηση στις καρδιές όλων μας. Με τον θάνατό της, κλείνει οριστικά ένα από τα πιο φωτεινά, κομψά και ρομαντικά κεφάλαια του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Δε χάσαμε απλώς μια σπουδαία πρωταγωνίστρια, αλλά την προσωποποίηση της φινέτσας και της αξιοπρέπειας.
Το «αντίο» σε μια μεγάλη κυρία
Από τα πρώτα της βήματα ως χορεύτρια, μέχρι τις θρυλικές ερμηνείες της δίπλα στον Δημήτρη Χορν, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, περπατούσε στη ζωή και την τέχνη με το κεφάλι ψηλά.
Δε φοβήθηκε ποτέ να μεγαλώσει μπροστά στα μάτια μας. Αντιμετώπισε τα χρόνια με περηφάνια, ειλικρίνεια κι ένα αφοπλιστικό χαμόγελο, δουλεύοντας μέχρι την τελευταία στιγμή. «Την έζησα τη ζωή μου, τη χόρτασα», είχε πει η ίδια. Και πράγματι, τη χόρτασε με δημιουργία, ζωγραφική, προσφορά κι αστείρευτο πάθος.
Η Μάρη Κοντού ως «Ελενίτσα» κι ο Γιώργος Κωνσταντίνου ως «Αντωνάκης» στο Η γυνή να φοβήται τον άνδρα
Η δική μας «Ελενίτσα»
Για όλους εμάς, η Μάρω Κοντού θα είναι πάντα εκείνη η γλυκιά, αξιοπρεπής «Ελενίτσα» που κοιτάζει τον Αντωνάκη της, η σκερτσόζα «Ιταλίδα» από την Κυψέλη, η περήφανη «Μαρίνα» του Καπετάν Φάντη Μπαστούνι.
Σήμερα, η οδός Τριπόδων στην Πλάκα μοιάζει λίγο πιο άδεια, και η ασπρόμαυρη νοσταλγία μας λίγο πιο φτωχή. Όμως, κάθε φορά που θα ανάβει η οθόνη και θα μας χαρίζει το μοναδικό της βλέμμα, η Μάρω Κοντού θα είναι εκεί: ζωντανή, παντοτινά νέα, αγέρωχη κι απίστευτα γοητευτική.
Καλό ταξίδι στη μεγάλη κυρία του σινεμά και του θεάτρου.