Τον τελευταίο καιρό έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση επεμβάσεων διπλής μαστεκτομής προληπτικής φύσεως, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ωστόσο, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που πραγματοποίησαν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και το Ινστιτούτο Πρόληψης του Καρκίνου (CPI) της Καλιφόρνια, οι γυναίκες με αρχικό καρκίνο του μαστού που επιλέγουν να κάνουν διπλή μαστεκτομή δεν αποκομίζουν όφελος όσον αφορά την επιβίωσή τους.

Παρά την αύξηση των γυναικών οι οποίες επιλέγουν να αφαιρέσουν και τους δύο μαστούς, ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τις υποτροπές του καρκίνου, η ανάλυση σχεδόν 190.000 ασθενών έδειξε πως οι πιθανότητες επιβιώσεως είναι οι ίδιες με αυτές της ογκεκτομής, κατά την οποία αφαιρείται ο καρκινικός όγκος, αλλά διαφυλάσσεται ο μαστός.

Εξαίρεση φυσικά σε αυτό αποτελούν οι γυναίκες-φορείς των γενετικών μεταλλαγών που αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού και των υποτροπών του.

Οι μεταλλαγές αυτές (οι γνωστές ως BRCA1 και BRCA2) είναι σπάνιες: μόλις το 5% των κρουσμάτων καρκίνου του μαστού οφείλονται στα κληρονομούμενα αυτά γονίδια, παρότι ο κόσμος επιμένει να θεωρεί τον καρκίνο του μαστού κληρονομική νόσο.

Όπως γράφουν στην «Επιθεώρηση της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας» (JAMA), ανέλυσαν στοιχεία από το Μητρώο Καρκίνου της Καλιφόρνια, που αφορούν τα έτη 1998 έως 2011. Στο διάστημα αυτό, 189.734 γυναίκες διαγνώστηκαν με αρχόμενο καρκίνου του μαστού. Ο αριθμός όσων υποβλήθηκαν σε διπλή μαστεκτομή από 2% που ήταν το 1998 έφτασε το 12,3% το 2011. Η αύξηση στις διπλές μαστεκτομές ήταν μεγαλύτερη στις νεώτερες ασθενείς (ηλικίες κάτω των 40 ετών) στις οποίες σχεδόν μία στις τρεις επέλεξαντο 2011 να κάνουν διπλή μασ��εκτομή, αλλά και στις πιο εύπορες, που είχαν ασφαλιστική κάλυψη ή την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν οι ίδιες το αυξημένο κόστος.

Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επιβίωση των γυναικών που αφαίρεσαν και τους δύο μαστούς δεν ήταν καλύτερη απ’ ό,τι εκείνη όσων επέλεξαν να τους διατηρήσουν και τους δύο, αφαιρώντας μόνο τον όγκο και κάνοντας στη συνέχεια ακτινοθεραπεία.

Η επιβίωση με τους αρχικούς καρκίνους του μαστού υπερβαίνει το 93%.

«Η μαστεκτομή είναι ένα μεγάλο χειρουργείο με σημαντική περίοδο ανάρρωσης και αποκατάσταση, ενώ η ογκεκτομή είναι μία πολύ λιγότερο επεμβατική θεραπεία με μικρότερη περίοδο αναρρώσεως», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Άλισον Κάριαν, επίκουρη καθηγήτρια Ογκολογίας και αναπληρώτρια διευθύντρια του Προγράμματος Γενετικής του Κλινικού Καρκίνου στο Στάνφορντ.

«Με βάση τα ευρήματά μας μπορούμε να πούμε ότι η μέση ασθενής που υποβάλλεται σε διπλή μαστεκτομή δεν θα έχει καλύτερη επιβίωση απ’ ό,τι η μέση ασθενής που κάνει ογκεκτομή και ακτινοθεραπεία».